«Θα φτύσω στους τάφους σας» – Γράφει η Τάσα Σιόμου

Προκλητικός τίτλος του συγγραφέα Μπορίς Βιαν, σε βιβλίο- διαμαρτυρία, 1946, για την κοινωνική αδικία, για το άδικο λυντσάρισμα ενός αφροαμερικανού, που προξένησε την αυτοδικία του αδερφού του.

«ΘΑ ΠΡΟΣΚΥΝΗΣΩ ΣΤΟΥΣ ΤΑΦΟΥΣ ΣΑΣ», κι ας είναι άλλος ο θεός μας, αφού ένας είναι ο θεός της καλοσύνης, μας είπαν τούτες τις μέρες, χιλιάδες πρόσφυγες και μετανάστες, διωγμένοι από τον εμπρησμό της Μόριας.

Και προσέφυγαν στα νεκροταφεία κι έγιναν ικέτες στον πιο ιερό τόπο της ζωής, επί αιώνες και για κάθε πολιτισμό.

Εκεί βρήκαν καταφύγιο εμπλέκοντας τα μοιρολόγια με τα νανουρίσματα, εκεί που τους νεκρούς συνόδευαν κτερίσματα πολυτελή ή ταπεινά για τις ανάγκες, ίσως, και της άλλης ζωής. Εκεί που οι επιτύμβιες στήλες, κοσμημένες με γλυπτά ανάγλυφα ή έξεργα, αποτύπωναν τη λύπη για την αμετάκλητη διακοπή της χαράς της ζωής.

Άλλωστε, η δική τους σταματημένη ζωή έγινε αβάσταγη με τις φωτιές και μόνο τα κλάματα κι οι φωνές των παιδιών, που αξιώνουν αδιακρίτως, τάραζαν τη βουβή τους απόγνωση στον ιερό τόπο.

Ούτε την τύχη ενός «δωματίου-γωνιά» δεν είχαν, όπως συνηθιζόταν από τους αντιφρονούντες σε τόπους εξορίας, όταν έστηναν γωνιακούς μπερντέδες για να στεγάσουν την ιδιωτικότητά τους, όπως χαρακτηριστικά αναφέρει η γυναίκα του εξαφανισμένου ποιητή Όσιπ Μαντελστάμ.

Μόνο τρεμάμενα καντήλια και κλεφτές ακτίνες των λιόδενδρων αχνοφέγγουν το ζόφο τους, ή το λιοπύρι στις άκρες των δρόμων ζαλίζει τις ελπίδες τους.

Και το βεβιασμένο ενοχοποιητικό πόρισμα του κυβερνητικού εκπροσώπου «δε σέβονται τη φιλοξενία μας», το οποίο δεν σεβάστηκε την εισαγγελική έρευνα, ήρθε να προστεθεί στη δυστυχία τους.

Μπορεί να ήταν μια ομάδα δική τους που καταδίκασε και τους υπόλοιπους, αν και υπάρχουν πολλά ερωτηματικά.

Μπορεί να ήταν μια ομάδα θερμόαιμων ντόπιων, Λέσβιων, που επωμίστηκαν το προσφυγικό πέρα από τις αντοχές τους και μέχρι στιγμής μόνο φραστικά δικαιώνονται. Μια ομάδα της τακτικής του Νέρωνα και των Ναζί στο Ράιχσταγκ.

Είναι γνωστό πως όσο υπάρχουν πόλεμοι και πείνα θα χαράσσονται κι οι δρόμοι της απόγνωσης. Το στοίβαγμα όμως ανθρώπινων ψυχών μπορούσε να αποτραπεί κι η αλληλεγγύη των νησιωτών να μην τεθεί σε δοκιμασία, με μια δίκαιη κατανομή στη διάρκεια διαδικασίας του ασύλου.

Δυο δεκαετίες πριν, ενάμισι έως δυο εκατομμύρια μετανάστες, κυρίως Αλβανοί, παράνομοι στην αρχή, φιλοξενήθηκαν στην πατρίδα μας, συμβάλλοντας στην προκοπή του τόπου μας και προοδεύοντας κι οι ίδιοι. Από αυτούς τέσσερις περίπου χιλιάδες έζησαν στο νομό Κοζάνης. Στη πόλη, τα παιδιά τους αποτελούσαν το δεκαπέντε τοις εκατό του μαθητικού δυναμικού, που σήμερα σπουδάζει και κάνει γάμους με ντόπιους.

Ας μου επιτραπεί να αναφέρω πως ως αιρετή εξέφρασα την πολιτική του Δήμου, πολιτική καλωσορίσματος των μεταναστών, παράνομων στην αρχή, αντί του κυνηγητού, συνεργαζόμενη με ανοιχτόμυαλους συμπολίτες μας. Οι φτωχογειτονιές τους καλοδέχτηκαν, ανάμεσα τους και η δική μου, κι ο Δήμος συνεπικουρούσε με πλήθος δράσεων.

Πώς μας οδήγησε η κρίση σε τέτοια στενοκαρδία και πώς το πλήθος των πνιγμών έγινε μια συνήθεια;
Πώς οι πρωτοπόρες δράσεις της ΚΕΔΚΕ δεν επηρέασαν την ΚΕΔΕ;

Τότε που φωτισμένοι αυτοδιοικητικοί προωθούσαν την εξωτερική πολιτική της συναδέλφωσης, υλοποιώντας αδελφοποιήσεις με Δήμους της αντίπερα όχθης.

Τότε που οι Δήμοι πρωτοστατούσαν σε εξάμηνη ή ετήσια φιλοξενία των παιδιών του πολέμου της Γιουγκοσλαβίας, ανάμεσά τους κι ο Δήμος Κοζάνης που συντόνισε τη φιλοξενία, χωρίς επιδοτήσεις, δεκάδων παιδιών στα ζεστά κοζανίτικα σπίτια, που ακόμα κρατούν τις συγγένειες που έστησαν.

Τότε που τόνοι ανθρωπιστικής βοήθειας συγκεντρώνονταν κι αποστέλλονταν όπου γης για την αντιμετώπιση κρίσεων.

Πώς εκείνη η περηφάνια της αλληλεγγύης μετατράπηκε σε έπαινο για τον αποκλεισμό και για την άρνηση δεκατριών χιλιάδων «καταραμένων» της γης. Φαντάζονται πως έτσι θ΄αναχαιτίσουν την ανεργία ή θα διασφαλίσουν την «τοπική καθαρότητα»;

Λίγοι ψυχωμένοι τοπικοί άρχοντες χρειάζονται και το κλίμα μπορεί ν’αλλάξει και να δοθεί μια ανάσα σε συνεργασία με την πολιτεία και διεθνείς φορείς.

Είμαι σίγουρη πως, έτσι, θ΄αποφύγουμε το φτύσιμο, τη διάσταση από την πολιτισμική μας παράδοση : πες μας, ξένε, από πού κρατάει η σκούφια σου, ενώ το τραπέζι στηνόταν. ‘Η χίλιοι καλοί χωρούν, ή για όλους ψένει ο ήλιος.

Έτσι, οι μύθοι μας, έτσι, οι τραγωδίες μας θα συνθέτουν αιωνίως το δικό μας, αλλά παγκόσμιο αγαθό του ανθρωπισμού.

ΥΓ: αφιερωμένο στη μνήμη του πατέρα μου.

Τάσα Σιόμου

 
 

Goody’s Burger House Κοζάνης | Υπηρεσία delivery και take away για τις αγαπημένες σας γεύσεις
Ταμειακές Μηχανές στην Κοζάνη | Πώληση και τεχνική υποστήριξη ταμειακών μηχανών από τη Webtouch
Δημιουργίες Like a Dream | Τα πάντα για τον στολισμό ενός ονειρεμένου γάμου και βάφτισης
Kaplanoglou Photography | Νέα πακέτα γάμου και βάφτισης για τις ανάγκες και απαιτήσεις σας

 

 
 
 

4 σχόλια στο άρθρο “«Θα φτύσω στους τάφους σας» – Γράφει η Τάσα Σιόμου

  1. Αγαπητή μου Τασα, χίλια δικιά σου δινω και πολλες φορες συνυπογράφω. Μα σε τουτη τη Ν τραγική περιπτωση που μας έλαχε, τι άλλο να δώσεις εκτός από προσωρινή φιλοξενία και θαλπωρή; πιστευεις αλήθεια πως αυτοί οι κατατρεγμένοι εχουν την ικανότητα είναι σε θέση να αφομοιωθουν; η για να το μπω καλυτερα είναι σωστό γι’αυτους αλλά και για μας να συνυπαρξουμε; πως; με τις μπουργκες στους δρόμους μας στα νοσοκομεία μας στα σχολεία μας; αυτοί οι άνθρωποι αγαπητή μου Τασα δεν υποχωρούν σε θέματα πολιτισμου κουλτούρας και θρησκείας. Και τι μένει να γίνει;να αφομοιωθεί η κοινωνία σε αυτους; να γίνουμε πολληπολιτισμικη κοινωνία με το έτσι θέλω; είναι επιλογη δική μας αυτό η επιβολή βίαιης κοινωνικής αναδιάταξης; στην αρχή έτρεχα κάτω στο κλειστό γυμναστήριο να βοηθησω οπως μπορώ κατστρεγμενουε ανθρώπους. Με την ελπίδα πως κάποια στιγμή θα μπορέσουν να γυρίσουν στην πατρίδα τους στην ζωή τους και να θυμουνται πως σε μια μικρή φτωχή χώρα βρήκαν ανθρωπιά και αλληλεγγύη. Τώρα κάτι μέσα μου με κάνει παρολο πιυ τους συμπονω, να φοβάμαι. Δυστυχώς ντρέπομαι που το λέω, αλλά όταν βλέπω στα νοσοκομεία 20αχρονα κορίτσια με μπουργκες έγκυες και με άλλα δυο μικρα από δίπλα νιώθω κάπως παραξενα. Για το μέλλον. Για τον μουσουλμανικό πτισφυγικο μαχαλάαα του μέλλοντος στην Κοζάνη με χιλιάδες ανθρώπους γκετοποιημενους που θα μισουν την κοινωνία που δεν αφομοιώσε τους προσφυγες μετανάστες γονείς τους. Που δεν ” Πολιπολιτισμοποιηθηκε” για να νιώθουν άνετα στην νέα τους πατρίδα. Όποτε καλη μου Τασα, στοπ στους πολεμους όχι στην φτωχια, για ναποτουν κι αυτοί οι άνθρωποι να γυρίσουν στις πατριδες τους. Όποτε και να γίνει αυτό.

  2. Πολυπολιτισμικη και οχι πολληπολιτισμική!
    Πολυ φοβο εχεις!
    Η αγάπη για τον συνάνθρωπο διωχει τον φοβο!
    Για να γράψεις το παραπάνω αρθρο,πρέπει να είσαι ελεύθερος άνθρωπος σαν την κ.Τάσα!

    1. ΑΝΘΡΩΠΟΙ ΕΛΕΥΘΕΡΟΙ ΤΟΥ ΚΟΣΜΟΥ… ΣΤΟ ΚΑΛΟ ΚΑΙ ΝΑ ΜΑΣ ΓΡΑΦΕΤΕ… ΑΝ ΜΠΟΡΕΙΤΕ ΝΑ ΠΑΤΕ ΚΑΙ ΣΤΟ ΠΑΚΙΣΤΑΝ ΝΑ ΤΟΥΣ ΠΕΙΤΕ ΤΗΝ ΣΟΦΙΑ ΣΑΣ ΚΑΙ ΠΩΣ ΝΑ ΕΙΝΑΙ ΕΛΕΥΘΕΡΟΙ…

  3. Κ.Τασα!μπρος στον ωραιο και ομορφο κσι αληθινο σας λογο,θα θεωρουσα ασεβεια και υβρι,να αντιπαραθεσω λογο δικο μου ,μικρο και αδυναμο για να σχολιασω το μεστο και αξιολογο αρθρο σας!
    Αντ αυτου παραθετω αυτολεξει και προς επιρρωσιν του σχολιου σας, ποιημα του μεγσλου ποιητου,Γιαννη Σκληβανιωτη με τιτλο”21 αιωνας προ της προσδοκωμενης έννοιας ανθρωπος”
    Οταν η θαλασσα αποθεσε
    Τεμαχιο νεκρης νηπιας σαρκας
    Στον αιγιαλο των χρηματιστηριακων δεικτων
    Οι αξιες των μετοχων μεταβληθηκαν αναλογως
    Με την αρθρωση παρηγορου λογου/των δημοκρατικα εκλεγμενων ανθρωπομορφων κτηνων
    Και των απανταχου ευτραφων ρασοφορων,οι οποιοι με τον οβολο του βελαζοντος ποιμνιου των πιστων/προς αφεση των αμαρτιων του νεκρου νηπιου
    Αναγειρουν ναους δοξα των ποικιλης υποστασεως θεανθρωπων.
    Γενικως υπηρξε μια ακομα σημαντικη ενδειξη πως καταστασεις
    Με τετοια αποτελεσματα ειναι
    Σημαντικα προσοδοφορες….
    ΥΣΤΕΡΟΓΡΑΦΟ
    Το ποιημα αυτο αναφερεται στο νηπιο,μεταναστακι,που πεταξαν τα μανιασμενα κυματα στην παραλια!

Σχολιάστε

Αυτός ο ιστότοπος χρησιμοποιεί το Akismet για να μειώσει τα ανεπιθύμητα σχόλια. Μάθετε πώς υφίστανται επεξεργασία τα δεδομένα των σχολίων σας.