Τα σχολεία ανοίγουν – Της Αναστασίας I. Καρανίκα


 

Μέσα σ’ έναν κόσμο γεμάτο προβλήματα και αδιέξοδα, με τον κορονοιό πρωταγωνιστή και την κόντρα για τον υποχρεωτικό εμβολιασμό, μέσα σ’ αυτό το θολό τοπίο που βρισκόμαστε στις αρχές της νέας σχολικής χρονιάς, ας επιμένουμε να αισιοδοξούμε και να ευελπιστούμε πως κάτι διαφορετικό θα συμβεί μέσα στη θύελλα των συγκλονιστικών εξελίξεων και ανατροπών των ημερών μας.

Γιατί, τίποτε δε γίνεται μόνο του, αλλά και γιατί πολλά πράγματα δεν κοστίζουν και δεν απαιτούν παρά μόνο την πρωτοβουλία μας και την αγάπη μας για το χώρο που ζούμε και περνάμε τα καλύτερά μας χρόνια.

Οι μαθητές και οι καθηγητές μπορούν να προσφέρουν πολλά, αρκεί να υπάρχει συχνή και πραγματική επαφή και συνεργασία. Η θετική στάση κάποιων μαθητών στην επίδοση και στη συμπεριφορά μπορεί να λειτουργήσει ως κίνητρο ευγενούς άμιλλας, η αρνητική ως κίνητρο αποφυγής μιας συγκεκριμένης τακτικής. Ανήκοντας «εις το εμείς» μιας συγκεκριμένης τάξης ο καλός ή κακός μαθητής μπορεί να γίνει καλύτερος ή χειρότερος, ο απείθαρχος περισσότερο ή λιγότερο απείθαρχος και ούτω καθεξής. Έχει αντίκτυπο και στον καθηγητή. Η σχέση με την τάξη αναδεικνύει αμφίδρομα τον καθηγητή και το σύνολο των μαθητών. Εκπαιδευτικοί: Λειτουργοί και πομποί. Μαθητική κοινότητα: Δέκτες και συνεχιστές της ζωής, ελπίδα της χώρας, το μέλλον της γης.

Φυσικά και με την ουσιαστική συμμετοχή των γονέων στα δρώμενα και στα προβλήματα της σχολικής ζωής, γιατί όσο περισσότερο ενδιαφέρονται και συμμετέχουν οι γονείς στα προβλήματα και στα φαινόμενα που σχετίζονται με τα παιδιά τους, τόσο περισσότερο δημιουργούνται ευεργετικές προϋποθέσεις για μια καλύτερη ποιότητα διδασκαλίας και λειτουργίας των σχολείων.

Επειδή, όπου κλείνει ένα σχολείο, ανοίγει μια φυλακή, όπως έλεγαν οι παλιοί και οι σοφοί. Επειδή, τούτο το δημόσιο αγαθό κατάντησε να μοιάζει μ’ ένα μικρό και απροστάτευτο ορφανό, που πάνω του πέφτει όλη η οργή και η καταφρόνια του κόσμου. Επειδή… και τελειωμό δεν έχουν.

Ας το δούμε και αλλιώς, υπό μορφή συνθημάτων. Έστω κι αν πολλά πράγματα σ’ αυτόν τον τόπο έχασαν το νοήμά τους και ακούγονται σας αστεία.

ΤΟ ΣΧΟΛΕΙΟ ΕΙΝΑΙ ΧΑΡΑ, ΥΓΕΙΑ, ΦΙΛΙΑ, ΑΓΑΠΗ , ΑΝΤΙΣΤΑΣΗ ΚΑΙ ΕΠΙΘΕΣΗ. ΑΞΙΟΠΡΕΠΕΙΑ ΚΑΙ ΟΛΟΚΛΗΡΩΣΗ. ΚΑΤΑΦΑΣΗ ΣΤΗ ΖΩΗ.ΣΥΝΕΡΓΑΣΙΑ. ΤΟ ΣΧΟΛΕΙΟ ΕΙΝΑΙ Ο, ΤΙ ΠΙΟ ΥΠΕΡΟΧΟ ΚΑΙ Ο,ΤΙ ΠΙΟ ΓΛΥΚΟ ΥΠΑΡΧΕΙ ΣΤΗ ΖΩΗ ΤΩΝ ΑΝΘΡΩΠΩΝ.

Ρωτήστε αυτούς που δεν το γνώρισαν. Τι θα ‘χαν άραγε, να μας πουν εκατομμύρια παιδιά που έμειναν αναλφάβητα και βουτηγμένα στα σκοτάδια της αμάθειας και της φτώχειας.

Τέλος, το σχολείο είναι ο σημαντικότερος παράγοντας για την κοινωνικοποίηση των εφήβων και Η ΕΠΙΣΤΡΟΦΗ ΣΤΑ ΘΡΑΝΙΑ ΣΗΜΑΔΟΤΕΙ ΤΟΝ ΑΓΩΝΑ ΓΙΑ ΕΠΙΤΥΧΙΑ.

Καλή, ελπιδοφόρα, ανθεκτική, συναρπαστική νέα σχολική χρονιά!

Αναστασία Καρανίκα


Σχολιάστε

Αυτός ο ιστότοπος χρησιμοποιεί το Akismet για να μειώσει τα ανεπιθύμητα σχόλια. Μάθετε πώς υφίστανται επεξεργασία τα δεδομένα των σχολίων σας.