Υπάρχουν άνθρωποι που περνούν από τη ζωή μας και αφήνουν πίσω τους μια ανάμνηση και υπάρχουν εκείνοι που αφήνουν μέσα μας ένα κομμάτι από τον εαυτό τους.
Ο Παναγιώτης Δημοπουλος υπήρξε για μένα ένας από αυτούς τους ανθρώπους.
Ήταν ο δάσκαλός μου, αλλά τελικά έγινε κάτι πολύ περισσότερο από ένας καθηγητής μουσικής. Ήταν ένας από τους ανθρώπους που με έφεραν πιο κοντά στη μουσική, που με ενθάρρυναν να την αγαπήσω και να την κάνω κομμάτι της ζωής μου.
Ίσως τότε, να μην μπορούσα να αντιληφθώ πόσο σημαντική θα ήταν η επιρροή του στη διαδρομή μου. Σήμερα, όμως, μπορώ να κοιτάξω πίσω και να αναγνωρίσω πόσο μεγάλο δώρο ήταν η παρουσία του στη ζωή μου.
Κάποιοι δάσκαλοι διδάσκουν νότες, τεχνική και μουσική. Οι πραγματικά ξεχωριστοί, όμως, δάσκαλοι μάς μαθαίνουν να ακούμε, να αισθανόμαστε, να ονειρευόμαστε και να βρίσκουμε τη δική μας φωνή.
Και εσύ, κ.Παναγιώτη, ήσουν ένας τέτοιος δάσκαλος.
Σε ευχαριστώ για όσα μου έδωσες, για την έμπνευση, την πίστη και την αγάπη για τη μουσική που μου μετέδωσες. Ένα μέρος της μουσικής μου διαδρομής θα έχει για πάντα τη δική σου υπογραφή.
Σήμερα δεν αποχαιρετώ μόνο τον καθηγητή μου. Αποχαιρετώ έναν άνθρωπο που άγγιξε τη ζωή μου και συνέβαλε στο να γίνω αυτό που είμαι.
Καλό ταξίδι, αγαπημένε μου δάσκαλε. Η μουσική που μου έμαθες να αγαπώ θα είναι πάντα ένας τρόπος να σε θυμάμαι.
Με βαθιά συγκίνηση, σεβασμό και ευγνωμοσύνη.
Νικολέτα Θανασούλα, μαθήτρια του Μουσικού σχολείου Πτολεμαΐδας
