Με απαράδεκτα μεγάλη καθυστέρηση, μόλις το 1994, η Βουλή των Ελλήνων αναγνώρισε τη γενοκτονία των Ποντίων από τους Νεότουρκους και τους κεμαλικούς. Ορίστηκε ως ημέρα μνήμης αυτής η 19η Μαΐου, ημέρα έναρξης της β΄ φάσης αυτής. Κατ’ αυτή την ημέρα ή παραπλήσια γίνονται εκδηλώσεις, με πρωτοβουλία ποντιακών συλλόγων, όπως και κατά άλλες ημέρες μνήμης συμβάντων χωρίς όμως να υπάρχει διάθεση τόσο από την Πολιτεία όσο και από τον λαό να εγκύψουμε στις αιτίες των συμφορών που βρήκαν το έθνος μας κατά εποχές.
Η πρώτη φάση της γενοκτονίας άρχισε κατά τη διάρκεια του Α΄ μεγάλου πολέμου του 20ου αιώνα. Γιατί έγινε αυτός ο πόλεμος; Βέβαια γνωρίζουμε την αφορμή. Ήταν η δολοφονία του διαδόχου του αυστριακού θρόνου στο Σαράγιεβο της Βοσνίας. Αλλά γιατί δεν περιορίστηκε αυτός στην αντιπαράθεση μεταξύ Αυστριακών και υποτελών λαών στην αυτοκρατορίας τους κατά των Σέρβων με ανάμειξη των Ρώσων, προστατών των δευτέρων; Γιατί αναμείχθηκαν οι Άγγλοι και οι Γάλλοι ευθύς και στη συνέχεια και άλλοι;
Οι μηχανές εσωτερικής καύσης, τις οποίες είχαν ανακαλύψει Γερμανοί επιστήμονες, βενζίνης (1876) και πετρελαίου (1893) απαιτούσαν μεγάλες ποσότητες πετρελαίου στη διάθεση των βιομηχανικών χωρών. Και οι γνωστές τότε πετρελαιοπηγές βρίσκονταν σε εδάφη, τα οποία κατείχε η οθωμανική αυτοκρατορία. Τότε οι ισχυρές χώρες επιδόθηκαν σε αγώνα δρόμου για να θέσουν υπό έλεγχο τα εδάφη αυτά. Στον ανταγωνισμό φαινόταν να προηγούνται η Γερμανία με την Αυστρία, καθώς είχαν συνάψει συμφωνίες, στρατιωτικές και οικονομικές με την οθωμανική αυτοκρατορία. Η κατασκευή σιδηροδρομικής γραμμής Κωνσταντινούπολης – Βαγδάτης θα οδηγούσε τη Γερμανία σε ταχεία πρόσβαση προς το πετρέλαιο της Μέσης Ανατολής, προς τον περσικό κόλπο και προς τις αποικίες της στην Ανατολική Αφρική. Οι ανταγωνίστριες χώρες αντέδρασαν, όταν η γραμμή είχε κατασκευαστεί μέχρι το Ικόνιο (1896). Με παρεμβάσεις στην Πύλη παρεμπόδισαν την επέκταση του έργου. Παράλληλα άρχισαν οι ενέργειες αποδυνάμωσης της οθωμανικής αυτοκρατορίας, ώστε να περιέλθουν τα κοιτάσματα ευχερέστερα σε εκείνους που θα επικρατούσαν από τον ανταγωνισμό. Έτσι εξηγείται η σύμπνοια των βαλκανικών χωρών και η από κοινού αντιμετώπιση των Οθωμανών. Έδωσαν την «ευλογία» οι «προστάτες» Αγγλία της Ελλάδος, Γερμανία της «Βουλγαρίας» και Ρωσία της Σερβίας και του Μαυροβουνίου να συμπράξουν αυτές κατά της Οθωμανικής αυτοκρατορίας. Στόχος των μεν η απώθηση των Οθωμανών την Ασία, των δε η ανάκτηση εδαφών που οι Οθωμανοί είχαν απωλέσει. Πίστευαν ότι ο αναδιοργανωμένος από αυτούς οθωμανικός στρατός θα υπερίσχυε. Αυτό δεν συνέβη και η αυτοκρατορία συρρικνώθηκε στο ευρωπαϊκό έδαφος.
Στη χώρα μας συνέβη ανέλπιστο συμβάν, το οποίο δεν αναλύθηκε όσο θα έπρεπε. Είναι η δολοφονία του βασιλιά Γεωργίου από παράφρονα ή αναρχικό, όπως διαδόθηκε τότε, ο οποίος αυτοκτόνησε (;), οπότε η υπόθεση αρχειοθετήθηκε. Όντως ήταν εκείνος ο δολοφόνος ή έχουμε προηγηθεί κατά δεκαετίες σε υπόθεση συγκάλυψης δολοφονίας, όπως αυτή του προέδρου των ΗΠΑ Κέννεντυ; Ποιοι επωφελήθηκαν από τη μεταβολή; Προφανέστατα οι Γερμανοί. Πίστεψαν ότι είχαν αποσπάσει την Ελλάδα από τον καταθλιπτικό έλεγχο επ’ αυτής της Αγγλίας. Θεωρώντας ότι οι χριστιανικοί πληθυσμοί της Μικράς Ασίας αποτελούσαν εμπόδιο στην περαιτέρω οικονομική διείσδυση στην οθωμανική αυτοκρατορία συνέλαβαν αυτοί το σχέδιο της γενοκτονία τους. Αυτοί χρηματοδότησαν και τον τεράστιο αριθμό προκηρύξεων, με τις οποίες παρόξυναν τους μουσουλμάνους με την κατηγορία ότι οι χριστιανοί αποτελούσαν τους αίτιους της φτώχιας που τους μάστιζε. Και στην εξουσία ήταν πλέον οι Νεότουρκοι. Ποιοι τους βοήθησαν να επικρατήσουν είναι θέμα των ιστορικών. Οι Νεότουρκοι αποδέχθηκαν το σχέδιο γενοκτονίας και το έθεσαν σε εφαρμογή με προγραφές στο ευρωπαϊκό έδαφος, αρχικά, κληρικών, αγωνιστών, δασκάλων και προκρίτων, που είχαν πρωτοστατήσει στον Μακεδονικό αγώνα. Αν δεν ήταν επιτυχής για τους βαλκανικούς λαούς η έκβαση του Α΄ βαλκανικού πολέμου, η γενοκτονία θα άρχιζε από τη Μακεδονία. Έπρεπε όμως να τηρηθούν τα προσχήματα, ώστε να μην αντιδράσει η διεθνής κοινότητα. Από δεκαετιών διαχεόταν η άποψη από τους ρυθμίζοντες τα της εξωτερικής πολιτικής της χώρας ότι διατρέχουμε κίνδυνο από την επικράτηση των ισλαμιστών στη γείτονα χώρα. Αυτοί έχουν τετραετίες στην εξουσία και περιορίζονται σε φραστικές απειλές. Ουδείς σουλτάνος είχε διανοηθεί να καταστρώσει σχέδιο γενοκτονίας των χριστιανών υπηκόων του. Γενοκτονίες συνέλαβαν οι «πολιτισμένοι» Ευρωπαίοι και ανέθεσαν την εκτέλεσή τους σε συνεργάτες τους!
Η ευκαιρία εφαρμογής του σχεδίου δόθηκε σε σύντομο χρονικό διάστημα. Άγγλοι, Γάλοι και Ρώσοι ανυπομονούσαν να περιορίσουν την ισχύ της Γερμανίας και να εμποδίσουν την περαιτέρω προέλασή της προς τη Μέση Ανατολή. Έτσι έσπευσαν να συνδράμουν τη Σερβία. Αυτή τη χώρα, που δοκιμάστηκε φοβερά κατά τον Β΄ μεγάλο πόλεμο, Άγγλοι και Γάλλοι πρόδωσαν φρικτά συντελώντας, κατά την επιθυμία της Γερμανίας, στη διάλυση του πλαστού κράτους της Γιουγκοσλαβίας, που οι ίδιοι είχαν δημιουργήσει. Ασφαλώς δεν νοιάστηκαν ποτέ για τη Σερβία, όπως και σήμερα δεν νοιάζονται για την Ουκρανία. Για τα πετρέλαια νοιάζονταν τότε, για τις σπάνιες γαίες νοιάζονται σήμερα. Πάντως οι Νεότουρκοι βρήκαν πρώτης τάξεως ευκαιρία, με την έναρξη του πολέμου, να θέσουν σε εφαρμογή το γερμανικό σχέδιο. Πρώτοι υπήρξαν θύματα οι Αρμένιοι. 1.500.000 από αυτούς εξοντώθηκαν, πολλοί από τους οποίους με φρικτό τρόπο. Ακολούθησαν οι Ρωμιοί του Πόντου, που κάποιοι δήθεν Έλληνες δεν τους θεωρούν συνΕλληνες. Σε 353.000 χιλιάδες υπολογίζονται τα θύματα στις δύο φάσεις της γενοκτονίας. Θύματα υπήρξαν και οι Ασσύριοι της αυτοκρατορίας. Πάντως με τη λήξη του Α΄ μεγάλου πολέμου είχαν ακόμη απομείνει χριστιανοί στο έδαφος της ηττημένης αυτοκρατορίας.
Με τους αντιμαχόμενους έσπευσαν να συστρατευθούν και άλλες χώρες. Η Ιταλία στην πλευρά της «Συμφωνίας», η Οθωμανική αυτοκρατορία, η Βουλγαρία και η Ρουμανία με τις «Κεντρικές αυτοκρατορίες». Η κίνηση των Οθωμανών είναι πλήρως κατανοητή. Για τις δύο άλλες σημαντική υπήρξε η διαμόρφωση της εξωτερικής τους πολιτικής από τους βασιλείς τους, πρίγκηπες γερμανικών οίκων, που επέβαλαν οι ισχυροί με τη συνθήκη του Βερολίνου (1878). Η Βουλγαρία έκτοτε και μέχρι σήμερα εμφανίζεται ιδιαίτερα αχάριστη έναντι της Ρωσίας, που της προσέφερε την εξαρχία, την κρατική υπόσταση και τη στήριξε κατά τον Μακεδονικό αγώνα, για τα συμφέροντά της ασφαλώς. Η Ρουμανία, αν και αυτή οφείλει την κρατική της υπόσταση στη Ρωσία, παραμένει άκρως σλαβοφοβική, έχοντας βέβαια δίκαιους λόγους, και έχει προσδεθεί στο άρμα της Δύσης. Η χώρα μας δέχθηκε εξ αρχής έντονες τις πιέσεις από μέρους της Αγγλίας για είσοδο στον πόλεμο. Ο νέος βασιλιάς, ο Κωνσταντίνος ήταν ανένδοτος. Βέβαια είναι ορθή η στάση της ουδετερότητας σε πόλεμο, ο οποίος δεν διεξάγεται για λόγους, οι οποίοι σχετίζονται με τη χώρα. Όμως η Οθωμανική αυτοκρατορία και Βουλγαρία ήταν εχθρικές προς τη χώρα μας. Η δεύτερη το είχε δείξει τόσο κατά τον Μακεδονικό αγώνα, όσο και με την κήρυξη του Β΄ βαλκανικού πολέμου. Υπήρχε περιθώριο για τη χώρα μας να παραμείνει ουδέτερη, στάση που ικανοποιούσε αρκετά τη Γερμανία; Δυστυχώς δεν υπήρχε. Οι Άγγλοι θεώρησαν τη χώρα μας υπαίτια για τη συντριβή τους κατά την εκστρατεία στην Καλλίπολη (1915). Ο Τσώρτσιλ, υπεύθυνος της επιχείρησης δεν μας συγχώρησε ποτέ. Βέβαια οι Άγγλοι δεν είχαν χάσει οριστικά την επιρροή τους, καθώς υποχείριό τους ήταν ο πρωθυπουργός Βενιζέλος. Και καθώς αυτός δεν διέθετε στρατιωτική ισχύ, αποφάσισαν να επέμβουν. Η εισβολή σε ουδέτερη χώρα, η οποία δεν έδωσε αφορμή αποτελεί κατάφωρη παραβίαση του διεθνούς δικαίου! Αλλά αυτό δεν ετέθη σε εφαρμογή ποτέ. Το επικαλούνται όμως κατά κόρο οι ελληνικές κυβερνήσεις. Κάποιοι Έλληνες εξυμνούν την «Τριανδρία» και αδιαφορούν για το ότι οι Γάλλοι, κυρίως, εισβολείς συμπεριφέρθηκαν όπως και στις αποικίες τους με βοηθούς τους τους οπαδούς του Βενιζέλου. Και οι οπαδοί αυτού διώχθηκαν απηνώς στον νότο από τους βασιλόφρονες. Με την ενοποίηση της χώρας αυτή εισήλθε στον πόλεμο (1917) και άρχισαν τότε οι διωγμοί των βασιλοφρόνων με συνέπεια να εξαφθούν τα πάθη σε αφάνταστο βαθμό. Όλοι οι Έλληνες για μία ακόμη φορά στην υπηρεσία των ξένων συμφερόντων. Λαός διχασμένος πάντα ηττημένος.
Με τη λήξη του πολέμου, οι νικητές είχαν πλέον στη διάθεσή τους τα κοιτάσματα πετρελαίου. Τα όσα ακολούθησαν θα προβάλουμε στο επόμενο άρθρο.
«Μακρυγιάννης»
