ΕΙΣΑΓΩΓΗ
Η Πρυμησσός ή Πρυμνησσός ήταν αρχαία πόλη στην Φρυγία της Μικράς Ασίας,που βρίσκεται στη σημερινή επαρχία Αφιονκαραχισάρ της Τουρκίας.
ΘΕΣΗ
Στην σημερινή εποχή σε κοντινή απόσταση βρίσκεται η πόλη του Αφιόν Καραχισάρ (αρχαίο Ακροϊνόν) της ομώνυμης επαρχίας της Τουρκίας.
Η τοποθεσία του βρίσκεται κοντά στο Sülün στην της σημερινής Τουρκία .
Βρισκόταν στα νότια του Δοκίμιου, και στα ανατολικά της Απάμειας Κιβωτού της Φρυγίας.
Η πόλη ταυτίζεται με τον σύγχρονο αρχαιολογικό χώρο που βρίσκεται κοντά στο χωριό Sülün (επίσης γράφεται Süğlün).
Η τοποθεσία της οριοθετείται από έναν χαρακτηριστικό τύμβο (mound) δίπλα στο χωριό Sülün. Η πόλη βρισκόταν σε στρατηγικό σημείο, περίπου 3-4 χιλιόμετρα νοτιοανατολικά της σημερινής πόλης του Afyon, πάνω σε οδικούς άξονες που συνέδεαν τη Φρυγία με άλλες περιοχές της Μικράς Ασίας
ΟΝΟΜΑ
Διαχρονικά ονόματα.:
Πρύμνησος ή Πρυμνήσος ( Αρχαία Ελληνικά : Πρύμνησσος ), ή Πρύμνησος ή Πρύμνησος (Πρύμνησος), ή Πρυμνησία (Πρυμνησία) Η Sülün , Sulgun
Αναζητώντας πληροφορίες για αυτή την πόλη συναντήσαμε τον ομώνυμο ποταμό που βρίσκεται στην Πελοπόννησο .
1. Πρυμησσός (Πόλη της Φρυγίας)
Στη Φρυγία της Μικράς Ασίας, υπήρχε αρχαία πόλη με το όνομα Πρυμησσός (ή Πρυμνησσός). Τοποθεσία: Βρισκόταν στα νότια του Δοκιμίου και ανατολικά της Απάμειας Κιβωτού, κοντά στο σημερινό Αφιόν Καραχισάρ της Τουρκίας.Ετυμολογία: ΑΑν και τα αποτελέσματα δεν παρέχουν ετυμολογική ανάλυση της λέξης “Πρυμησσός”, η πόλη αναφέρεται ως μέρος της αρχαίας Φρυγίας, μιας περιοχής με ισχυρό ανατολιακό (ινδοευρωπαϊκό/προελληνικό) γλωσσικό υπόστρωμα. Πρυμησσός (Φρυγία): Πόλη, ανατολιακό/φρυγικό όνομα.
Μερικές φορές αναφέρεται ως Πρυμνησία
2. Περμησσός (Ποταμός/Ρέμα)
Ο Περμησσός (ή Τερμησσός, σύμφωνα με τον Παυσανία) είναι ποταμός της Βοιωτίας που πηγάζει από τον Ελικώνα.
Ετυμολογία: Η ετυμολογία του ονόματος Περμησσός δεν αναλύεται ρητά στα αποτελέσματα ως προελληνική ή συγκεκριμένης ρίζας, αλλά αναφέρεται συχνά σε συνδυασμό με άλλες προελληνικές ονομασίες της περιοχής (π.χ. Υμηττός, Βριλησσός).
Η κατάληξη -σσός υποδηλώνει προελληνική (Πελασγική/Ανατολιακή) προέλευση.
Δεν είμαστε σε θέση να πούμε το τα 2 τοπωνύμια έχουν κοινή προέλευση.
Όμως τα Ελληνικά τοπωνύμια που καταλήγουν σε -σσός (ή -σσας, -σσα), όπως Παρνασσός, Πήγασος (παλαιότερα), Κνωσός, Τυλισσός, Κηφισός/Κηφισσός, δείχνουν Προελληνική (ή Πελασγική) προέλευση.
Ακολουθούν οι λόγοι και η ετυμολογική ανάλυση:
1. Προελληνικό Υπόστρωμα (Substrate): Οι ονομασίες αυτές προϋπήρχαν της καθόδου των Ελλήνων (Ινδοευρωπαίων) στον ελλαδικό χώρο. Ανήκουν στη γλώσσα των αυτόχθονων πληθυσμών που κατοικούσαν στην περιοχή κατά τη Νεολιθική Εποχή και την Εποχή του Χαλκού.
Οι Έλληνες, όταν εγκαταστάθηκαν, υιοθέτησαν τα ονόματα των βουνών, των ποταμών και των πόλεων που ήδη υπήρχαν, καθώς δεν είχαν δικές τους λέξεις για το γεωγραφικό ανάγλυφο της νέας περιοχής.
ΠΛΗΘΥΣΜΟΣ
Δεν υπάρχουν ακριβή ιστορικά αρχεία ή συγκεκριμένες εκτιμήσεις από σύγχρονους μελετητές για τον πληθυσμό της αρχαίας Πρυμνησσού στη Φρυγία.
Ωστόσο, με βάση τα γενικά δημογραφικά δεδομένα για τις πόλεις της περιοχής κατά την ελληνορωμαϊκή περίοδο, μπορούν να γίνουν οι εξής διαπιστώσεις:
Η Πρυμνησός θεωρούνταν μια μεσαίου μεγέθους πόλη της Φρυγίας.
Οι περισσότερες πόλεις αυτού του τύπου στην εσωτερική Μικρά Ασία είχαν πληθυσμό που κυμαινόταν συνήθως μεταξύ 5.000 και 15.000 κατοίκων.
Με βάση μελέτες για παρόμοιες πόλεις (όπως η Πριήνη), η πυκνότητα ήταν περίπου 100-250 κάτοικοι ανά εκτάριο, αλλά η έλλειψη πλήρους ανασκαφής των τειχών της Πρυμνησού καθιστά δύσκολο τον υπολογισμό με βάση την έκταση.
Η ΠΕΡΙΟΔΟΣ ΚΑΤΟΙΚΗΣΗΣ
κατοίκησης, που εκτείνεται από την αρχαιότητα έως τους βυζαντινούς χρόνους.
Η κύρια περίοδος ακμής της εντοπίζεται κατά τους ρωμαϊκούς και πρώιμους βυζαντινούς χρόνους.
Συγκεκριμένα, οι κύριες περίοδοι κατοίκησης περιλαμβάνουν:\
– Ιδρύθηκε από τους Φρύγες μεταξύ 900-600 π.Χ. και συνέχισε να υπάρχει κατά τη
-Κλασική και Ελληνιστική Περίοδος:
Η πόλη υπήρχε ήδη ως οικισμός στη Φρυγία.
Μετά τις κατακτήσεις του Μεγάλου Αλεξάνδρου και κατά την περίοδο των Διαδόχων (π.χ. Σελευκίδες, Ατταλίδες), η περιοχή απέκτησε πιο έντονο ελληνικό χαρακτήρα.
-Ρωμαϊκή Αυτοκρατορική Περίοδος (1ος αι. π.Χ. – 4ος αι. μ.Χ.):
Αυτή ήταν η περίοδος της μεγαλύτερης ευημερίας της πόλης
-Η πόλη συνέχισε να κατοικείται και αναφέρεται στα εκκλησιαστικά αρχεία ως έδρα επισκοπής που υπαγόταν στη Μητρόπολη Συννάδων. Η παρουσία της επιβεβαιώνεται στα “Notitiae Episcopatuum” (κατάλογοι επισκόπων) μέχρι και τον 12ο αιώνα
ΙΣΤΟΡΙΑ
Η Πρύμνησος (ή Πρύμνησος) είναι μια σημαντική αρχαία φρυγική πόλη που βρίσκεται στην περιοχή Κιουτάχεια/Αφιόν Καραχισάρ.
Βρίσκεται στην περιοχή Φρυγία Επίκτητος (Μικρή Φρυγία) κατά την αρχαιότητα και είναι ιδιαίτερα γνωστή για την κοπή δικών της νομισμάτων κατά τη Ρωμαϊκή περίοδο.
Βρίσκεται στον οικισμό Yenice Çiftliği, ο οποίος αποτελεί μέρος του χωριού Ahmetoluğu, αφού στρίψετε δεξιά στο 15ο χιλιόμετρο της εθνικής οδού Κιουτάχειας-Εσκισεχίρ. Όπως και άλλα σημαντικά κέντρα της Φρυγίας (Γιαζιλικάγια, Γόρδιο), η Πρύμνησος είναι μια από τις περιοχές όπου ο φρυγικός πολιτισμός συνεχίστηκε μετά τις επιθέσεις των Κιμμερίων.
-Ρωμαϊκή και Βυζαντινή Περίοδος:
Η πόλη συνέχισε να κατοικείται και να χρησιμοποιείται κατά τη Ρωμαϊκή και Βυζαντινή Περίοδο.
Όπως και άλλα σημαντικά κέντρα της Φρυγίας (Γιαζιλικάγια, Γόρδιο), η Πρύμνησος είναι μια από τις περιοχές όπου ο φρυγικός πολιτισμός συνεχίστηκε μετά τις επιθέσεις των Κιμμερίων.
Ρωμαϊκή και Βυζαντινή Περίοδος:
Εν ολίγοις, η αρχαία πόλη της Πρύμνησου είναι ένας σημαντικός αρχαιολογικός χώρος εντός των ορίων του Αφιόν Καραχισάρ και της Κιουτάχειας, μεταφέροντας την πολιτιστική κληρονομιά των Φρυγών στην περιοχή μέχρι και τη Ρωμαϊκή και την Βυζαντινή περίοδο.
ΕΥΡΗΜΑΤΑ
Αρχαιολογικά Ευρήματα
-Άγαλμα της Νίκης:
Ένα από τα πιο σημαντικά ευρήματα από την Πρυμνησσό είναι ένα άγαλμα της Νίκης της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορικής περιόδου, το οποίο εκτίθεται σήμερα στο μουσείο του Αφιον Καραχισαρ.
-Τραπεζοφόρο με Έρωτα:
Ένα σπάνιο μαρμάρινο στήριγμα τραπεζιού με τη μορφή του Έρωτα, που αποδεικνύει την καλλιτεχνική άνθηση της πόλης.
-Νεκρόπολη και Λαξευτοί Τάφοι:
Στη συνοικία Gültepe έχουν εντοπιστεί θαλαμωτοί τάφοι λαξευμένοι στον βράχο, οι οποίοι ανήκουν στη ρωμαϊκή εποχή και ήρθαν στο φως μετά από παράνομες ανασκαφές.
-Επιγραφές
Οι επιγραφές της Πρύμνησου (κοντά στο σημερινό χωριό Σουλίν) περιέχουν σημαντικές πληροφορίες σχετικά με επιστολές που έστειλε στην πόλη ο Αυτοκράτορας Σεπτίμιος Σεβήρος προς τα τέλη του 2ου αιώνα μ.Χ. και τα προνόμια που παραχώρησε.
Οι επιγραφές που βρέθηκαν στην Πρύμνησο και χρονολογούνται στην περίοδο των Σεβήρων έχουν τα ακόλουθα χαρακτηριστικά
Η επιγραφή περιέχει τμήματα μιας επιστολής που έστειλε ο Σεπτίμιος Σεβήρος (193-211) στους κατοίκους της πόλης ή στους τοπικούς διοικητές, πιθανώς σχετικά με φόρους, τις ανάγκες των στρατιωτών ή τα προνόμια της πόλης.
Αυτοί οι τύποι επιγραφών ασχολούνται γενικά με την εμπιστοσύνη του αυτοκράτορα στην πόλη, θέματα όπως η μη επιβάρυνση της πόλης κατά τη διάρκεια της στρατοπέδευσης των στρατιωτών ή οι φορολογικές απαλλαγές.
Η βασιλεία του Σεπτίμιου Σεβήρου ήταν μια περίοδος έντονης κατασκευής δρόμων και διοικητικών μεταρρυθμίσεων στην Ανατολία.
Η Πρύμνησος ήταν ένας σημαντικός οικισμός κατά τη Ρωμαϊκή περίοδο.
Αυτή η επιγραφή είναι ένα επιγραφικό έγγραφο που δείχνει ότι η πόλη βρισκόταν σε άμεση επαφή με τη Ρώμη και αναγνωρίζονταν από την αυτοκρατορική διοίκηση.
ΝΟΜΙΣΜΤΑ
Η πόλη είχε το δικαίωμα κοπής δικών της νομισμάτων, πολλά από τα οποία έχουν βρεθεί και τεκμηριώνουν την οικονομική της ευρωστία.
Στην περιοχή λειτουργούσε νομισματοκοπείο κατά την περίοδο της ρωμαϊκής αυτοκρατορίας, και διασώζονται αρκετά νομίσματα με παραστάσεις Ρωμαίων αυτοκρατόρων, της Δικαιοσύνης η οποία ήταν η κύρια θεότητα της πόλης, αλλά και του Μίδα,ιστορικού ηγεμόνα της Φρυγίας κατά τον 6ο αιώνα π.Χ. ο οποίος κατά την μυθολογία μετέτρεπε σε χρυσό ότι άγγιζε.
Τα νομίσματα της Πρύμνησου παρουσιάζουν μια πλούσια ποικιλία που ρίχνει φως στην οικονομική και πολιτιστική ιστορία της αρχαίας Φρυγικής περιοχής.
Βασικά Χαρακτηριστικά των Νομισμάτων της Πρύμνησου Περίοδος:
Τα νομίσματα κόπηκαν πιο εντατικά από την περίοδο του Αυγούστου (27 π.Χ. – 14 μ.Χ.) έως τον 3ο αιώνα μ.Χ.
(περίοδος Γαλλιηνού).
-Μεταλλικά:
Γενικά κόπηκαν χάλκινα (AE) νομίσματα. Πολιτιστικό Πλαίσιο:
Τα νομίσματα φέρουν τα χαρακτηριστικά της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορικής (Επαρχιακής) περιόδου.
Συνήθως έχουν ελληνικές επιγραφές (ΠPYMNHCCЄΩN – των Πρυμνησιανών).
Ονόματα Δικαστών:
Τα περισσότερα νομίσματα φέρουν τα ονόματα των τοπικών δικαστών που έκοψαν τα νομίσματα (π.χ. Νέαρχος, Περιγένης).
-Θέματα και Εικονογραφίας
Τα νομίσματα της Πρύμνησου παρουσιάζουν μια μεγάλη ποικιλία απεικονίσεων στην πίσω όψη τους:
Δικαιοσύνη (Θεά της Δικαιοσύνης):
Αυτή είναι η πιο συνηθισμένη πίσω όψη.
Η Δικαιοσύνη, κρατώντας λέπια και στάχυα σιτηρών που αντιπροσωπεύουν τη δικαιοσύνη, εμφανίζεται συχνά στα νομίσματα.
Βασιλιάς Μίδας:
Ο Πρύμνησος δημιούργησε μια ισχυρή σχέση με τον Μίδα, τον θρυλικό βασιλιά της Φρυγίας.
Ορισμένα νομίσματα που κόπηκαν τον 3ο αιώνα μ.Χ. (περίοδος Γαλλιηνού)
Απεικονίζουν μια προτομή του Μίδα που φοράει φρυγικό σκούφο με την επιγραφή “BACIΛEYC MIΔAC” (Βασιλιάς Μίδας). Κυβέλη:
Η Κυβέλη, η κύρια θεά της Φρυγίας, απεικονίζεται καθισμένη σε θρόνο με ένα λιοντάρι δίπλα της.
-Άλλοι Θεοί:
Απεικονίζονται επίσης ελληνορωμαϊκοί θεοί όπως ο Ασκληπιός, ο Απόλλωνας, η Άρτεμις και ο Διόνυσος. Εμπρόσθια όψη:
Συνήθως απεικονίζει μια προτομή του Ρωμαίου Αυτοκράτορα ή ενός νεαρού μέλους της Γερουσίας (ΙЄΣΑ ΥΝΚΛΗΤΠΑ). Η Πρύμνησος βρισκόταν σε σημαντικούς εμπορικούς δρόμους όπως τα Σύνναντα και το Δοκίμιο (İscehisar), γεγονός που εξηγεί την ποικιλομορφία των νομισμάτων που αντανακλούσε την οικονομική δύναμη της πόλης.
-Ψευδοαυτόνομα Νομίσματα:
Τον 2ο και 3ο αιώνα μ.Χ., η πόλη έκοψε επίσης αυτόνομα νομίσματα που δεν ανέφεραν το όνομα του Ρωμαίου Αυτοκράτορα, αλλά τόνιζαν τις τοπικές λατρείες ή τη «Γερουσία» (Iera Synklêtos).
ΘΡΗΣΚΕΙΑ
-Αρχαιότητος
Η Κυβέλη, η κύρια θεά της Φρυγίας,ο Διας ,Ασκληπιός, ο Απόλλωνας, η Άρτεμις ο Διόνυσος. Και η Θεά της Δικαιοσύνης στην ελληνική μυθολογία ήταν η Θεμις , κόρη του Ουρανού και της Γαίας και σύζυγος του Δία.
Συμβόλιζε τη θεία τάξη, το δίκαιο και την ευσέβεια, ενώ απεικονίζεται με ζυγαριά (ισορροπία/αμεροληψία) και συχνά με σπαθί (τιμωρία ,Κάτι αντίστοιχο προφανώς θα συνέβαινε και στην Πυρμησσο. ,
Πιθανώς υπήρχε ναός της Αρτέμιδος στην πόλη
-Χριστιανική
Η Πρυμνησσός αναφέρεται ως έδρα χριστιανού επισκόπου και συνδέεται με τη ζωή της Αγίας Αριάδνης της Φρυγίας, η οποία μαρτύρησε εκεί.
ΠΡΟΣΩΠΙΚΟΤΗΤΕΣ
– Νικόστρατος ο Αιγεύς,
Επίσης, από την πόλη καταγόταν ο ολυμπιονίκης της πάλης και του παγκράτιου, Νικόστρατος ο Αιγεύς, ο οποίος είχε απαχθεί όταν ήταν βρέφος και κατόπιν πωληθεί στις Αιγές της Κιλικίας.
O Νικόστρατος ο Αιγεύς (1ος αι. μ.Χ.) ήταν διακεκριμένος αρχαίος Έλληνας ολυμπιονίκης από την Κιλικία, γνωστός για την απαγωγή του ως βρέφος από την Πρυμησσό της Φρυγίας. Στέφθηκε νικητής ταυτόχρονα στην πάλη και το παγκράτιο κατά τους 204ους Ολυμπιακούς Αγώνες (37 μ.Χ.), επιδεικνύοντας εξαιρετική δύναμη.
Καταγωγή:
Γεννήθηκε στην Πρυμησσό της Φρυγίας, αλλά ανδρώθηκε και αγωνίστηκε ως Αιγεύς (από τις Αιγές Κιλικίας).
Ολυμπιακές Διακρίσεις: 204οι Ολυμπιακοί Αγώνες (37 μ.Χ.) –
Νικητής σε Πάλη και Παγκράτιο.Θεωρούνταν ένας από τους σπουδαιότερους παλαιστές της εποχής του, φημισμένος για τη σωματική του ρώμη.
-Αγία Αριάνδη
Κατά την χριστιανική παράδοση η πόλη υπήρξε ο τόπος μαρτυρίου της Αγίας Αριάδνης κατά τον 2ο αιώνα μ.Χ. κατά την περίοδο του Αδριανού, η οποία ήταν χριστιανή σε αντίθεση με τον ειδωλολατρικό περίγυρο της. Αποσπάσματα από το αρχικό χρονικό της ιστορίας της διασώζονται σε χειρόγραφο που βρίσκεται στην βιβλιοθήκη του Βατικανού.
Κατά την παράδοση η Αριάδνη ήταν δούλη η οποία αρνήθηκε να λατρεύει τους ειδωλολατρικούς θεούς, και κατά την επακόλουθη καταδίωξη της άνοιξε ένας βράχος και την κατάπιε ώστε να την προστατεύσει από τους διώκτες της
Κατά την χριστιανική παράδοση η πόλη υπήρξε ο τόπος μαρτυρίου της Αγίας Αριάδνης κατά τον 2ο αιώνα μ.Χ. κατά την περίοδο του Αδριανού,
Μάρτυρας της Χριστιανικής Εκκλησίας, η μνήμη της οποίας τιμάται στις 18 Σεπτεμβρίου από την Ορθόδοξη Εκκλησία
Η Αριάδνη ήταν δούλη του άρχοντα Τέρτυλου, ενός από τους ισχυρότερους παράγοντες της πόλης των Προμισέων, που βρισκόταν στο θέμα της Φρυγίας Σαλουταρίας. Είχε μεταστραφεί στον χριστιανισμό, αλλά όταν το έμαθε ο κύριός της την πίεσε να επανέλθει στην ειδωλολατρία. Αυτή επέμενε στην πίστη της και προκάλεσε τον Τέρτυλο, όταν αρνήθηκε να θυσιάσει στα είδωλα, κατά την ήμερα μάλιστα που γιόρταζε τα γενέθλιά του γιου του. Τότε τη βασάνισαν σκληρά και τις έγδαραν τις σάρκες.
Την άφησαν προσωρινά ελεύθερη, αλλά ο Τέρτυλος συνέχισε την καταδίωξή της. Για να φυλαχτεί από τους διώκτες της, πλησίασε σε μία πέτρα και προσευχήθηκε. Ο Θεός άκουσε την προσευχή της, η πέτρα άνοιξε και τη δέχτηκε στους «κόλπους» της. Την ίδια ώρα, οι διώκτες της θανατώθηκαν από φοβερούς Αγγέλους, οι οποίοι πάνω σε άλογα τους λόγχισαν με τα δόρατά τους.
ΑΠΑΣΧΟΛΗΣΗ
Οι κάτοικοι της αρχαίας Πρυμνησού στη Φρυγία απασχολούνταν κυρίως με τη γεωργία, το εμπόριο και τη βιοτεχνία, καθώς η πόλη βρισκόταν σε μια περιοχή με πλούσια γεωργική γη και αποτελούσε αξιοσημείωτο κέντρο εμπορίου.
Συγκεκριμένα, οι κύριες ενασχολήσεις περιλάμβαναν:
-Γεωργία:
Η περιοχή ήταν γνωστή για την παραγωγή δημητριακών. Σε νομίσματα της πόλης από την εποχή του Αυγούστου απεικονίζεται η θεά Δικαιοσύνη να κρατά μια ζυγαριά και δύο στάχυα καλαμποκιού/σιτηρών, γεγονός που υποδηλώνει τη σημασία της αγροτικής παραγωγής για την τοπική οικονομία.
-Εμπόριο:
Η Πρυμνησός χρησίμευε ως εμπορικός κόμβος.
Η ύπαρξη δικού της νομισματοκοπείου και η χρήση της “ζυγαριάς” ως συμβόλου σε πολλά νομίσματα (υπονοώντας δίκαιες συναλλαγές) μαρτυρούν μια οργανωμένη αγορά και έντονη εμπορική δραστηριότητα.
-Νομισματοκοπία και Διοίκηση:
Η πόλη διέθετε δικό της νομισματοκοπείο, γεγονός που σημαίνει ότι υπήρχαν τεχνίτες (χαράκτες), καθώς και διοικητικοί υπάλληλοι ή άρχοντες (όπως ο Τι. Ιούλιος Πρόκλος) που επέβλεπαν την κοπή των νομισμάτων.
-Κτηνοτροφία:
Όπως και στις υπόλοιπες πόλεις της Φρυγίας, η κτηνοτροφία (κυρίως προβάτων για την παραγωγή μαλλιού) αποτελούσε βασικό πυλώνα της οικονομίας.
-Λατρεία και Θρησκευτικές Υπηρεσίες:
Λόγω της ύπαρξης σημαντικών λατρειών (όπως της Κυβέλης), ένα μέρος του πληθυσμού θα απασχολούνταν με τη συντήρηση των ναών και τις θρησκευτικές τελετές.
ΣΗΜΕΡΑ
Το Sülün (Σουλουν) αναφέρεται σε μια κωμόπολη (belde) και δήμο που υπάγεται στην επαρχία Afyonkarahisar (Αφιόν Καραχισάρ) στην Τουρκία.
Ο πληθυσμός ήταν 2.939 άτομα το
