«Αντί ευχής…» – Γράφει η Ελένη Δεληβοριά για τη ημέρα της γυναίκας

[Μέρα της γυναίκας κι επειδή τα τυπικά «χρόνια πολλά» μοιάζουν φτωχά μπροστά στην απεραντοσύνη σου, επιλέγω απλά να συνταχθώ με την ορμή και το φως σου.]

Σε έναν κόσμο που στέκεται περισσότερο μπροστά στον καθρέφτη παρά στην ψυχή, εκείνη συχνά ακροβατεί μεταξύ της φυσικής της αλήθειας και της μάσκας που της επιβάλλει η εποχή.

Η μεν πλαστή εικόνα της κραυγάζει μέσα από τις συμβάσεις και ενίοτε εκκωφανίζει κάθε ψίθυρο αυθεντικότητας, η δε αρχέγονή της δύναμη στέκει αθόρυβη και κυλά ανεξάντλητη.

Πώς να μην ξεγελαστεί κανείς αφού κι η ίδια θαμπώνεται με τη χλωριωμένη γαλήνη της πισίνας και ξεχνάει πως εκείνη είναι η θάλασσα!

Ναι, η γυναίκα είναι θάλασσα! Στην επιφάνειά της καθρεφτίζονται ρόλοι πολλαπλοί που υποδύεται, όμως στο βάθος της κρύβεται ένα απέραντο μεγαλείο.

Χαϊδολογιέται με τον ήλιο, αγκαλιάζει τη βροχή. Άλλοτε γαλήνια κι άλλοτε φουρτουνιασμένη, όμως πάντοτε πηγή ζωής!

Αναρωτιέμαι πώς γίνεται να πλανιέσαι από το γεωμετρικό κάλλος μιας τεχνητής γούρνας, όταν υπάρχει μια μήτρα ανόθευτου κάλλους που γεννά το άπειρο σε κάθε της κύμα;

Μια ερώτηση που ξεστομίζω μπροστά και πίσω από τον καθρέφτη μου δίχως να περιμένω κανενός την απάντηση…

[Αντί για χρόνια πολλά, εύχομαι σεβασμό και αξιοπρέπεια σε κάθε γυναίκα απέναντι στον εαυτό της κυρίως και σε όλους τους άλλους απέναντι στη γυναίκα].