Στο δρόμο «συμβαίνει» η ζωή και ο θάνατος – Άρθρο της Ιωάννας Γκουτζιαμάνη


 

Μάρτιος 2020 και ήρθε το lockdown ζωή μας. Μια ισχυρή δόση φόβου καθήλωσε το κοινωνικό σώμα. Ερήμωσαν οι δρόμοι. Μίκρυνε το μπόι της δημοκρατίας.

Στο δρόμο « συμβαίνει» η ζωή. Ο άνθρωπος εκδράμει από το σπίτι για να συναντηθεί με τους άλλους στον περίπατο, στην πλατεία, στις πορείες και τις διαδηλώσεις. Τότε το κοινωνικό σώμα μεγαλώνει και δυναμώνει. Βάζει φρένο στον αυταρχισμό και την αυθαιρεσία της εξουσίας. Γίνεται ανάχωμα για την προστασία των κοινωνικών δικαιωμάτων  και αγαθών.

Στο δρόμο «συμβαίνει» και ο θάνατος. Με κλωτσιές και σφαίρες σκοτώνουν όποιον δεν γουστάρουν. Νίκος Σαμπάνης. 18 χρονών. Άοπλος. Ο τελευταίος στη σειρά των δολοφονημένων. Και μικραίνει το μπόι της δημοκρατίας.

Εμείς θα το επιτρέψουμε; 

Κ. Παλαμάς, “Ο δωδεκάλογος του γύφτου”

 Ο ΔΩΔΕΚΑΛΟΓΟΣ ΤΟΥ ΓΥΦΤΟΥ είναι ένα συνθετικό ποίημα που δημοσιεύτηκε το 1907. Σ’ αυτό ο Γύφτος παρουσιάζεται ως σύμβολο της ελεύθερης, αδούλωτης ψυχής και της δημιουργικής δράσης που δε σταματάει πουθενά, δεν υποτάσσεται σε τίποτε, αλλά προχωρεί συνεχώς γκρεμίζοντας τα παλιά και τα σάπια και χτίζοντας τα καινούρια και τα γερά.

 

(απόσπασμα από τον Προφητικό)

  Μες τις παινεμένες χώρες, Χώρα
παινεμένη, θα ‘ρθει κι η ώρα,
και θα πέσεις, κι από σέν’ απάνου η Φήμη
το στερνό το σάλπισμά της θα σαλπίσει
σε βοριά κι ανατολή, νοτιά και δύση.
10 Πάει το ψήλος σου, το χτίσμα σου συντρίμμι.
Θα ‘ρθει κι η ώρα· εσένα ήταν ο δρόμος
σε βοριά κι ανατολή, νοτιά και δύση,
σαν το δρόμο του ήλιου· γέρνεις· όμως
το πρωί για σε δε θα γυρίσει.
   
15 Και θα σβήσεις καθώς σβήνουνε λιβάδια
από μάισσες φυτρωμένα με γητειές·
πιο αλαφρά του περασμού σου τα σημάδια
κι από τις δροσοσταλαματιές·
θα σε κλαίν’ τα κλαψοπούλια στ’ αχνά βράδια
20 και στα μνήματα οι κλωνόγυρτες ιτιές.
……………………………
Και θα φύγεις κι απ’ το σάπιο το κορμί,
ω Ψυχή παραδαρμένη από το κρίμα,
και δε θα ‘βρει το κορμί μια σπιθαμή
μες στη γη για να την κάμει μνήμα,
  κι άθαφτο θα μείνει το ψοφίμι,
να το φάνε τα σκυλιά και τα ερπετά,
κι ο Καιρός μέσα στους γύρους του τη μνήμη
κάποιου σκέλεθρου πανάθλιου θα βαστά.
   
25 Όσο να σε λυπηθεί
30 της αγάπης ο Θεός,
και να ξημερώσει μιαν αυγή,
και να σε καλέσει ο λυτρωμός,
ω Ψυχή παραδαρμένη από το κρίμα!
Και θ’ ακούσεις τη φωνή του λυτρωτή,
35 θα γδυθείς της αμαρτίας το ντύμα,
και ξανά κυβερνημένη κι αλαφρή,
θα σαλέψεις σαν τη χλόη, σαν το πουλί,
σαν τον κόρφο το γυναικείο, σαν το κύμα,
και μην έχοντας πιο κάτου άλλο σκαλί
40 να κατρακυλήσεις πιο βαθιά
στου Κακού τη σκάλα, –
για τ’ ανέβασμα ξανά που σε καλεί
θα αιστανθείς να σου φυτρώσουν, ω χαρά!
τα φτερά,
  τα φτερά τα πρωτινά σου τα μεγάλα!

 

Γκουτζιαμάνη Γιάννα

 

 

loading…


 

Σχολιάστε

Αυτός ο ιστότοπος χρησιμοποιεί το Akismet για να μειώσει τα ανεπιθύμητα σχόλια. Μάθετε πώς υφίστανται επεξεργασία τα δεδομένα των σχολίων σας.