Του Μιχάλη Αγραφιώτη για το KOZANILIFE.GR:
Όσα στοιχεία και να δίνουν οι αριθμοί, η πραγματικότητα φαίνεται δια γυμνού οφθαλμού. Πριν 10 χρόνια βλέπαμε την κ. Μπιρμπίλη να κατεβάζει το διακόπτη του ΑΗΣ Πτολεμαϊδας, και λέγαμε ότι πρέπει να γίνει αφού η μονάδα έχει παλιώσει και θα γίνει σύντομα η υπερσύγχρονη Πτολεμαΐδα 5. Πριν από 4 χρόνια, κάτοικος της Ποντοκώμης μου είχε αποστείλει τη φωτογραφία του ΑΗΣ Καρδιάς να είναι ανενεργός. Τότε του απάντησα πως λογικό, αφού έχει παλιώσει η μονάδα σιγά – σιγά να πρέπει να αποσυρθεί. Κάπως το ίδιο συνέβη και με το Αμύνταιο- Φιλώτα, μονάδες, οι οποίες «πέθαναν» άδοξα. Τεχνικοί, μου διαβεβαιώνουν ότι η Μελίτη μπορεί να λειτουργήσει, αλλά προφανώς κάτι παίζεται με τη συγκεκριμένη μονάδα.
Προχθές κατευθυνόμενος προς Πολύμυλο, πάνω στην Εγνατία παρατηρούσα ότι ο ΑΗΣ Αγίου Δημητρίου ήταν και αυτός απόλυτα ανενεργός. Όχι απλά οι μονάδες δεν δούλευαν, αλλά έβλεπες μια εικόνα που πιστεύαμε ότι θα υπάρξει στο μέλλον, αλλά ήταν το παρόν. Από τη μία απολάμβανες τον καθαρό ουρανό και το υπέροχο τοπίο του Παρχάρ, από την άλλη σκεφτόσουν όμως ότι πόσοι άνθρωποι έχασαν τη δουλειά τους, ή πρόκειται να τη χάσουν. Και δεν είναι αυτοί που θα βγούνε στη σύνταξη, αυτοί λίγο πολύ θα επιβιώσουν. Είναι τα νέα παιδιά που θα μπορούσαν να δουλεύουν εκεί, μα αυτό το μέρος ήδη αποτελεί κουφάρι ενός εργασιακού παράδεισου.
Το πρόβλημα δεν είναι που κλείνουν οι μονάδες. Αυτό το ξέραμε. Το πρόβλημα δεν είναι ότι ο Μητσοτάκης έχει αποφασίσει να καθαρίσει με το λιγνίτη από το 2020 και όχι από το 2023 ή το 2028. Το πρόβλημα είναι ότι πήραν την απόφαση, χωρίς να εγγυηθούν για την επιβίωση αυτής της κοινωνίας. Φαίνεται ολοκάθαρα ότι επιβίωση αυτής της κοινωνίας δεν μπορεί να υπάρξει με το σχέδιο δίκαιης μετάβασης, που μπορεί να είναι μια φιλότιμη προσπάθεια, αλλά δεν επαρκεί σε καμία περίπτωση να μας βοηθήσει να περάσουμε τη δυσκολία, που το ίδιο το κράτος δημιούργησε.
Γιατί όταν έρχεσαι και εκμεταλλεύεσαι μια περιοχή, πρέπει να εγγυηθείς το μέλλον της. Η Δυτική Μακεδονία μου θυμίζει μια κοπέλα, η οποία πέφτει θύμα από μαστροπούς, επειδή της παρείχαν τα προς το ζην δεν μιλούσε και δεν αντιδρούσε, και τώρα που γέρασε και δεν έχει να τους προσφέρει χρήματα, επειδή οι πελάτες δεν προτιμούν να συνευρεθούν μαζί της, την πετάνε στην άκρη, της τάζουν ότι θα της αγοράσουν κανένα ρουχαλάκι και μετά την πετάνε στα σκουπίδια. Όταν η κοπέλα αντιδράσει και διεκδικήσει τα δικαιώματα της, οι μαστροποί δεν θα διστάσουν, ακόμη και να τη σκοτώσουν. Αν δεν μιλήσει, ίσως την αφήσουν να ζήσει στη φτώχεια της. Αυτή την ιστορία εκμετάλλευσης μου θυμίζει η Δυτική Μακεδονία.
Ουσιαστικά, η περιοχή μας έχει πέσει θύμα πολιτικού trafficking, με τους εκμεταλλευτές της, να της τάζουν συνέχεια παροχές, αλλά στο τέλος να μην γίνεται τίποτα. Αν παρακολουθήσετε τη σύγχρονη ιστορία της Δυτικής Μακεδονίας, το κεντρικό κράτος τάζει, η περιοχή περιμένει αλλά στο τέλος μένει στον άσσο.











Ανώνυμος
- Edit
Δε συμφωνώ με την αναλογία που κάνεις Μιχάλη μου. Η Δυτική Μακεδονία ειναι σαν μια κοπέλα που της είχε πέσει ο πρώτος αριθμός του ΤΖΟΚΕΡ κέρδισε πολλά εκατομμύρια και αντί να βάλει μερικά απ’ αυτά στην άκρη ή να τα μοιραστεί με όλους τους φίλους της τα κράτησε για τον εαυτό της και μόνο για μερικούς “εκλεκτούς” (βλ εργαζόμενους της ΔΕΗ) και ξεκίνησε τα γλέντια και τα ξεσαλώματα για πάνω από 50 χρόνια. Και τώρα αφού έφαγε τον αγλέορα κλαίγεται γιατί δεν έχει άλλα λεφτά και θυμώνει που οι άλλοι δεν της δίνουν άλλα λεφτά για να φάει σε νέα ξεσαλώματα. Αυτή είναι η σωστή αναλογία Μιχάλη. Α, και τόσα χρόνια χλεύαζε και έβριζε όσους προσπαθούσαν να τη συνεφέρουν να τη συνετίσουν να κάνει λίγη οικονομία. Και έβγαλε και τις σημαίες της επανάστασης ζητώντας ακόμα περισσότερα που η φτωχή μάνα της δεν είχε να της δώσει. Κι όποτε η μάνα έλεγε όχι η κοπέλα της έβγαζε τη γλώσσα και της κατέβαζε τους διακόπτες του σπιτιού γιατί η μάνα δεν είχε λεφτά να της αγοράσει καινούρια Πόρσε. Ήταν φυσικό Μιχάλη μου η μάνα κάποια στιγμή να πεθάνει απ’ τη φτώχεια αλλά η κοπέλα να συνεχίζει να χορεύει πάνω απ’ το πτώμα της μάνας και να ζητάει κι άλλα κι άλλα κι άλλα μέχρι που και το ίδιο το σπίτι γκρεμίστηκε. Και αντί η κοπέλα έστω και τώρα να συνετιστεί συνέχισε να βρίζει τη νεκρή μάνα της και να ζητάει ακόμα περισσότερα. Ε, κάποια στιγμή έπεσε το σπίτι και την πλάκωσε Μιχάλη μου. Και μαζί μ’ αυτήν πλάκωσε και τους γείτονες που δε φταίγανε σε τίποτα Μιχάλη μου.
Ανώνυμος
- Edit
Πάρα πολύ εύστοχος παραλληλισμός!!εύγε!!!Έτσι ακριβώς!!πληρώναμε δυσθεώρητο κόστος και όχι μόνο οικονομικό και όταν λίγοι από μας λέγαμε ότι πάμε στα βράχια ότι πεθαίνουμε από μόλυνση κλπ, μας λέγανε “μα η ΔΕΗ μας ταΐζε”!!
Οι ίδιοι Οι εργαζόμενοι και οι συνδικαλισταράδες έριξαν την Επιχείρηση στα βράχια και ουδέποτε ενδιαφέρθηκαν για το κοινό καλό, παρά μόνο για την τσέπη τους.Που ακούστηκε κρατικό μονοπώλιο να έχει πτωχεύσει?που ακούστηκε άνθρωποι με μέσο κ χωρίς προσόντα να πληρώνονται πολλά περισσότερα από επιστήμονες Γιατρούς πχ?
Τώρα είναι αργά για δάκρυα.απλά τη μονοκαλλιέργεια του Λιγνίτη την πληρώνει όλη η Κοινωνία
Ανώνυμος
- Edit
Και εμείς πρέπει να πεθάνουμε επειδή κάποιοι έφαγαν το τζόκερ; ΈΛΕΟΣ