Ένα ποίημα από έναν δεκαπεντάχρονο προς τιμή των πυροσβεστών για τον αγώνα τους ενάντια στη φονική φωτιά

Τρέχει και στην φωτιά βουτά.
Μωρού το κλάμα αντηχά.
Δίχως μπέρτα, δεν πετάει.
Και τους ανέμους δεν δαμάει.
Αλλά χει θάρρος και πυγμή.
Κι ο κόπος του ευδοκιμεί.
Ουρλιάζει πλέον η φωτιά.
Τα δέντρα κάνει μια χαψιά.
Στην πόλη πλέον έχει μπει.
Άνθρωποι πέφτουν νεκροί .
Και τότε μπαίνει αυτός μπροστά.
Μονομαχεί με την φωτιά.
Θυσία γίνεται αγνή.
Για κάποια ανθρώπινη ζωή.
Με φλόγες κόκκινα θεριά .
Ο πυροσβέστης πολέμα.

Πέτρος Δ. Ρουκάς

 

 

 

 

Σχολιάστε

Αυτός ο ιστότοπος χρησιμοποιεί το Akismet για να μειώσει τα ανεπιθύμητα σχόλια. Μάθετε πώς υφίστανται επεξεργασία τα δεδομένα των σχολίων σας.