Πριν από μήνα περίπου, δύο μαθήτριες λυκείου επιχείρησαν να αυτοκτονήσουν πηδώντας από μεγάλο ύψος. Η μία κατέληξε κατά την πτώση, η άλλη τραυματίστηκε βαρύτατα και κατέληξε κατά τη νοσηλεία της. Τα μέσα ενημέρωσης, οι διαφημιστές του κακού, με μεγάλους τίτλους έγραψαν για συγκλονισμό της κοινής γνώμης! Ουδείς όμως συγκλονίστηκε πέρα από τους γονείς, που γεύθηκαν τη μεγάλη πίκρα από τον θάνατο των σπλάχνων τους, και τους πολύ στενούς συγγενείς τους.
Κείμενα που γράφηκαν για να σχολιάσουν το θλιβερό συμβάν παρουσίασαν στατιστικά στοιχεία αυτοκτονιών και απόπειρας αυτοκτονίας. Και είναι αυτά όντως άκρως ανησυχητικά. 1 στους 6 θανάτους νέων ηλικίας 15-29 ετών στην Ευρωπαϊκή Ένωση οφείλεται σε αυτοκτονία! Και οι ιθύνοντες εξακολουθούν να μας βεβαιώνουν ότι όλα είναι υπό έλεγχο και ακολουθούμε σωστή πορεία. Επιχωρίως μας βεβαιώνουν ότι το αρμόδιο Υπουργείο έχει αναπτύξει εθνική δράση για την ψυχική υγεία των νέων! Πότε ακριβώς άρχισε η εθνική δράση στην αποεθνικοποιημένη νεοελληνική κοινωνία δεν μας ενημέρωσαν ούτε βέβαια και έγινε αντιληπτή αυτή. Δεν αντιλαμβάνονται οι προβάλλοντες τη δράση ότι εκτίθενται με την δημοσίευση κάποιων στοιχείων, όπως: Ο αριθμός των περιστατικών αυτοκτονικότητας και αυτοτραυματικής συμπεριφοράς εφήβων και νέων αυξήθηκε, κατά την τελευταία πενταετία κατά 31,6%! Δημοσιεύουν μάλιστα και φράση, η οποία εκστομίζεται ολοένα και συχνότερα από χείλη νέων ανθρώπων: «Δεν θέλω να ζω άλλο έτσι». Ζητώντας τη γνώμη των ειδικών για τα αίτια της εντεινόμενης συμπεριφοράς αυτής μεταξύ των εφήβων και νέων λαμβάνουν την απάντηση: Οφείλεται αυτή τόσο στην ψυχοσύνθεση όσο και σε συμβάντα στο οικογενειακό και φιλικό περιβάλλον. Με την εξήγηση αυτή όλοι επαναπαύονται και επανέρχονται στην καθημερινότητα, ώσπου το κακό να χτυπήσει τη δική τους θύρα. Και κακό δεν είναι μόνο η τάση αυτοκτονίας, ώσπου να επιτευχθεί ο «σκοπός», είναι και ο εθισμός σε εξαρτησιογόνες ουσίες και η βίαιη συμπεριφορά. Στο ερώτημα και γι’ αυτές τις συμπεριφορές η απάντηση είναι η ίδια: «Δεν θέλω να ζω άλλο έτσι». Πώς ακριβώς είναι το έτσι; Είναι ο βίος χωρίς νόημα ύπαρξης.
Γιατί χάθηκε όμως το νόημα ύπαρξης; Είναι θεμελιώδες ερώτημα, το οποίο όμως δεν τίθεται, επειδή οι πολυπραγμονούντες ειδικοί πιστεύουν ότι αυτοί το έχουν βρει στον πλούτο, στις κοινωνικές επιτυχία και καταξίωση. Δεν αισθάνονται στο ελάχιστο υπεύθυνοι τόσο ως γονείς, όσο και ως κατέχοντες δημόσιες θέσεις σχετικές με την ανατροφή και τη διαπαιδαγώγηση παιδιών και εφήβων. Θεωρούν να πάντα ως φυσιολογικά σε κοινωνία η οποία μετασχηματίζεται υπό την επήρεια πλήθους προκλήσεων ιδεολογικών και τεχνολογικών. Και οι πολλοί εφησυχάζουν αποδεχόμενοι την άποψη αυτών που γνωρίζουν και ερμηνεύουν τα συμβαίνοντα.
Σε στιγμές περισυλλογής, μετά από θλιβερό συμβάν, μονολογούμε: Οφείλεται στην έλλειψη παιδείας. Αλλά τί είναι παιδεία; Παιδεία είναι ό,τι απομένει στην ακραία εκείνη περίπτωση που θα λησμονήσουμε όλες τις γνώσεις που αποκτήσαμε στα σχολικά έδρανα. Αυτά είναι το ήθος και το φρόνημα. Και στη χώρα μας η παιδεία έχει καταρρεύσει από δεκαετίες, όπως είχε καταρρεύσει προηγουμένως σε πολλές χώρες της Ευρώπης. Η παιδεία υποκαταστάθηκε, αρχικά, από γνωσικεντρική εκπαίδευση και, τελικά, από άκρως χρησιμοθηρική. Στόχος δεν είναι η διάπλαση του «καλού καγαθού πολίτου», κατά το πρότυπο των αρχαίων προγόνων μας. Στόχος κυρίως των γονέων, οι οποίοι πιέζουν τα τέκνα τους να επιτύχουν, είναι η επαγγελματική επιτυχία και καταξίωση, μέσω των οποίων επέρχεται η ικανοποίηση της εγωπάθειας των ιδίων, ο πλουτισμός και η άνετη ζωή των τέκνων.
Η πρώτη διδάξασα το όραμα αυτό στα τέκνα υπήρξε η γενιά μου. Γευθήκαμε τη φτώχια αλλά όχι τη φρίκη του πολέμου. Μας φάνηκε αυτή αβάσταχτη. Δεν διδαχθήκαμε από το δράμα των γονέων μας που είχαν γευθεί τη φρίκη. Ή δεν θέλαμε να ακούσουμε ή δεν ήθελαν εκείνοι να μας πικράνουν διηγούμενοι τα βάσανά τους. Καλλιεργήσαμε και διαδώσαμε το σύνθημα: «Να μη περάσουν τα παιδιά μας ό,τι περάσαμε εμείς». Ζήσαμε τη φτώχια, που όμως μας βοήθησε να παλέψουμε στη ζωή, να αυτοδημιουργηθούμε. Και πιστέψαμε ότι τα παιδιά μας θα είχαν καλύτερο βίο, αν τους προσφέραμε τα πάντα έτοιμα, χωρίς αυτά να κοπιάσουν.
Στο νοσηρό οικογενειακό περιβάλλον που καλλιεργήθηκε, με την πάροδο των ετών, προστέθηκε και το κοινωνικό. Την παραδοσιακή παιδεία, που χαρακτηρίστηκε αυταρχική εκπαίδευση, υποκατέστησε η αντιαυταρχική. Ο λαϊκισμός και η δημαγωγία εισέβαλαν στις σχολικές αίθουσες. Έγινε άφθονη προπαγάνδα για τα δικαιώματα των εφήβων, αρχικά, των μαθητών του Δημοτικού στη συνέχεια. Μας διαβεβαίωσαν κάποιοι ότι «επιστημονικά» πορίσματα έδειξαν ότι η κρίση ωριμάζει ενωρίτερα πλέον!
Στο αποδομητικό έργο έσπευσε να συνδράμει και η Πολιτεία, για να μη χαρακτηριστεί οπισθοδρομική. Επέβαλε τον θρησκευτικό και εθνικό αποχρωματισμό της εκπαίδευσης στα πλαίσια εναρμόνισης της ελληνικής κοινωνίας προς τις «προηγμένες» των «ανεπτυγμένων» χωρών της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Η πρόοδος και η ανάπτυξη για τους ασκήσαντες και ασκούντες επί δεκαετίες την εξουσία στη χώρα μας απεικονίζονται σε οικονομικούς κατ’ αποκλειστικότητα δείκτες! Δείκτες αυτοκτονίας, εθισμού και βίας δεν αξιολογούνται κατ’ ελάχιστο. Βέβαια και στους οικονομικούς δείκτες επιτύχαμε να οδεύουμε προς την τελευταία θέση μεταξύ των «εταίρων» μας.
Η οικογένεια με την ψήφιση πλήθους νόμων εναρμόνισης του δικαίου της χώρας με το κοινοτικό υπέστη ισχυρά πλήγματα. Η οικονομική δυσπραγία απαιτεί αύξηση των ωρών απασχόλησης. Και η Πολιτεία φρόντισε γι’ αυτό με την κατάργηση της αργίας της Κυριακής και τη νομοθέτηση της κατάργησης του οκταώρου. Τα παιδιά συναντώνται με τους γονείς για ολοένα και μειούμενο διάστημα, κατά εβδομάδα. Οι κοινωνικές συνθήκες, επιβαλλόμενες από την εθνοκτόνα μικρή οθόνη, δυναμιτίζουν την οικογενειακή συνοχή. Τα διαζύγια διογκώνονται απειλητικά και η μονογενεϊκή οικογένεια προβάλλεται ως φυσιολογική στις «εξελιγμένες» κοινωνίες.
Η παθολογική σύγχρονη ψυχολογία της αποφυγής τραυμάτων στην παιδική ψυχή, οδήγησε σε εκπαίδευση, στην οποία το θράσος των μαθητών ενώπιον των εκπαιδευτικών εκδηλώνεται από το Δημοτικό σχολείο και κορυφώνεται στο Λύκειο. Οι γονείς, καλούμενοι, υποστηρίζουν με πάθος το τέκνο τους αρνούμενοι κάθε κατηγορία σε βάρος του. Μάλιστα έχουν την αναιδή απαίτηση να αναγνωρίζεται το αριστείο του. Και η πληθωριστική βαθμολογία δεν ενοχλεί τους αρμοδίους, οι οποίοι απλά προεδρεύουν. Το σύστημα θα επιλέξει ανάμεσα στους πολλούς τους ελάχιστους, που του χρειάζονται να το υπηρετήσουν. Οι λοιποί, οι πολλοί, ας αναζητήσουν την τύχη τους ετεροαπασχολούμενοι ή εγκαταλείποντας τη χώρα. Για να ολοκληρώσει με επιτυχία το σχέδιο αφανισμού της ιδιοπροσωπείας του ελληνισμού, η Πολιτεία ανέχεται, μέσω του διορισμένου ραδιοτηλεοπτικού Συμβουλίου, τη χυδαιότητα της μικρής οθόνης, αφού αυτή προσφέρει τις «καλές της υπηρεσίες» στους κατά καιρούς κυβερνώντες μέσω των ειδήσεων και αναλύσεων. Βέβαια η μικρή οθόνη χάνει διαρκώς έδαφος, καθώς οι νέοι στράφηκαν από καιρό στο διαδίκτυο και, τέλος, στο κινητό τηλέφωνο.
Ο εθισμός αυτός, ο άκρως επικίνδυνος, άργησε πολύ να απασχολήσει τους αρμοδίους. Εκεί ο εθισμένος απολαμβάνει σκηνές ανείπωτης βίας και χυδαιότητας. Μαθαίνει να γίνεται καταστροφικός και αφροδισιακός χάνοντας σταδιακά κάθε νόημα βίου.
Ρίχνοντας κάπου-κάπου ματιά και στον πραγματικό κόσμο οι νέοι βλέπουν τη διαφθορά που επικρατεί στην κοινωνία σε αγαστή συνεργασία πολιτικών και οικονομικών παραγόντων καθώς και των προθύμων να τους υπηρετήσουν επιστημόνων, που ακούνε στον χαρακτηρισμό «γκόλντεν μπόυς».
Αηδιασμένοι απομακρύνονται τάχιστα από την πραγματικότητα για να βυθιστούν στην «εικονική πραγματικότητα» με την αυτοεπιβεβαίωση ότι δεν υπάρχει διέξοδος. Και εκεί βρίσκουν «διέξοδο»! Άραγε δεν γνωρίζουν οι αρμόδιοι ότι η τεχνολογία υποδεικνύει δια του διαδικτύου στους νέους τρόπους να τερματίσουν τον χωρίς νόημα βίο τους; Το «δεν θέλω να ζήσω άλλο έτσι» θα ξαναγραφεί. Και οι αρμόδιοι θα εξακολουθούν να διαβεβαιώνουν ότι εφαρμόζεται με επιτυχία το εθνικό σχέδιο για την ψυχική υγεία των νέων. Και οι πολλοί θα καθησυχάζουν. Το κακό δεν χτύπησε ακόμη τη θύρα τους. Καθησυχάζει και η διοικούσα Εκκλησία επαναπαυόμενη στο περιθώριο, στο οποίο την εκτόπισε η Πολιτεία, άτολμη να ασκήσει κριτική.
«Μακρυγιάννης»
