Η ΜΥΘΟΛΟΓΙΚΗ ΕΚΔΟΧΗ
Έχει ενδιαφέρον να δούμε ποιος ήταν ο Κίλικας και πως συνδέεται με την Ευρώπη , την αρχαία ελληνική μυθολογία και τους Φοίνικες που ήταν ένας λαός με ιστορικό ενδιαφέρον που συμπορεύτηκε για εκατοντάδες χρόνια με τους Έλληνες
– Κίλικας
Στην Ελληνική μυθολογία, το όνομα Κίλικας (ή Κύλικας) αντιστοιχεί σε δύο πρόσωπα:
-Ο πρίγκιπας της Φοινίκης:
Γιος του Αγήνορα και της Τηλέφασσας, και αδελφός του Κάδμου, του Φοίνικα και της Ευρώπης. Μετά την απαγωγή της Ευρώπης από τον Δία, ο πατέρας του τον έστειλε να την αναζητήσει. Εγκαταστάθηκε στη Μικρά Ασία, η οποία πήρε το όνομά του (Κιλικία).
-Ο γιος του Ερμή: Γενάρχης των Κιλίκων της Τρωάδας, τον οποίο αναφέρει ο Όμηρος στην Ιλιάδα ως πατέρα της Ηετίωνας
Και βέβαια επειδή στην παρούσα δημοσίευση δεν μας ενδιαφέρει η περιοχή της Τρωάδος που βρίσκεται στο βορειοδυτικό άκρο της Μικρασιατικής Χερσονήσου αλλά η Κιλικία και οι Κίλικες που κατοικούσαν στο νοτιοανατολικό της άκρο της Μ. Ασία , αναζητήσαμε και σας παρουσιάζουμε τον << Κίλικα τον πρίγκιπα της Φοινίκης >>.
Φοινίκη η χώρα και Φοίνικες οι κάτοικοι της
Η αρχαία Φοινίκη ήταν μια παράκτια λωρίδα γης στη Μέση Ανατολή (σημερινός Λίβανος). Οι Φοίνικες ήταν ο περίφημος σημιτικός λαός που κατοικούσε εκεί, ο οποίος κυριάρχησε στη θάλασσα, ανέπτυξε τεράστιο εμπορικό δίκτυο και έδωσε στον κόσμο το πρώτο αλφάβητο.
Αναλυτικότερα η ιστορία και ο πολιτισμός τους συνοψίζονται στα εξής σημεία:
-Περιλάμβανε τις σημερινές ακτές του Λιβάνου, τμήματα της Συρίας και του Ισραήλ.
-Ήταν μια στενή λωρίδα ανάμεσα στη θάλασσα και την οροσειρά του Λιβάνου, η οποία λειτουργούσε ως κομβικό σταυροδρόμι μεταξύ Ανατολής και Δύσης.
-Οι πόλεις δεν δημιούργησαν ενιαίο κράτος, αλλά οργανώθηκαν σε ανεξάρτητες ναυτικές και εμπορικές πόλεις.
-Σημαντικότερες ήταν η Τύρος, η Σιδώνα, η Βύβλος και η Άραδος.
Το όνομα «Φοίνικες» είναι ελληνικό (προέρχεται πιθανώς από τη λέξη φοίνιξ, λόγω της πορφυρής βαφής που παρήγαγαν, ή από το φοινικόδεντρο). Οι ίδιοι οι κάτοικοι ονόμαζαν τη χώρα τους Χαναάν και αυτοαποκαλούνταν ανάλογα με την πόλη τους (π.χ. Τύριοι). Οι Φοίνικες ήταν οι κορυφαίοι ναυτικοί της αρχαιότητας. Έφτασαν μέχρι τον Ατλαντικό και ίδρυσαν πλήθος αποικιών στη Μεσόγειο, με πιο γνωστή την Καρχηδόνα στη Βόρεια Αφρική. Μετέφεραν προϊόντα, πολιτισμό και τεχνολογίες σε όλη τη Μεσόγειο.
Το μεγαλύτερο επίτευγμά τους, που επηρέασε ολόκληρο τον δυτικό πολιτισμό, υπήρχε η άποψη ότι ήταν η δημιουργία του πρώτου φωνητικού αλφαβήτου, το οποίο αποτέλεσε τη βάση για το ελληνικό και μετέπειτα το λατινικό αλφάβητο.
Υπάρχει όμως και η άποψη ότι το αλφάβητο είναι Ελληνικό δημιούργημα. Ερευνήσαμε το θέμα και η προσωπική μας άποψη είναι ότι η αλήθεια βρίσκεται κάπου στη μέση: το αλφάβητο προέρχεται από τους Φοίνικες, αλλά οι Έλληνες το εξέλιξαν στη σύγχρονη μορφή του.
Συγκεκριμένα:
Ο φοινικικός λαός δημιούργησε το πρώτο συμφωνογραφικό σύστημα (ένα γράμμα για κάθε σύμφωνο, χωρίς φωνήεντα) γύρω στον 11ο αιώνα π.Χ. Γύρω στον 8ο αιώνα π.Χ., οι Έλληνες πήραν τα φοινικικά γράμματα και πρόσθεσαν τα φωνήεντα. Η προσθήκη αυτή θεωρείται από τους γλωσσολόγους τομή στην παγκόσμια ιστορία, καθώς για πρώτη φορά ένα σύστημα γραφής απέδιδε πιστά τους φθόγγους της ανθρώπινης ομιλίας. Η ελληνική συμβολή ήταν καταλυτική.
Ενώ στα φοινικικά η ερμηνεία των συμφώνων εξαρτιόταν από τα συμφραζόμενα, το ελληνικό αλφάβητο έδωσε την ελευθερία να αποδίδεται η κάθε λέξη ακριβώς όπως προφέρεται.
Ποια η σχέση τους με τους Έλληνες
Οι σχέσεις των Ελλήνων με τους Φοίνικες ήταν εξαιρετικά στενές και πολυεπίπεδες, καθώς χαρακτηρίζονταν από έντονη πολιτισμική ανταλλαγή, εμπορικό ανταγωνισμό, αλλά και κοινούς μύθους.
Παρά τις συγκρούσεις τους, οι δύο λαοί διαμόρφωσαν μαζί το πρόσωπο της αρχαίας Μεσογείου.
1. Το Φοινικικό αλφάβητο.
Η μεγαλύτερη προσφορά των Φοινίκων στους Έλληνες ήταν το πρωτόλειο αλφάβητο. Η ελληνική παράδοση αναγνώριζε αυτή την οφειλή, αποδίδοντας τη μεταφορά του
2. Εμπορικός Ανταγωνισμός και Συνύπαρξη
Ανταγωνίζονταν έντονα για τον έλεγχο των εμπορικών δρόμων και των μετάλλων στη Μεσόγειο.
Σταδιακά «χώρισαν» τη θάλασσα. Οι Έλληνες κυριάρχησαν στα βόρεια (Αιγαίο, Μαύρη Θάλασσα, Νότια Ιταλία) και οι Φοίνικες στα νότια και δυτικά (Βόρεια Αφρική, Ιβηρική Χερσόνησος). Παρά τον ανταγωνισμό, ζούσαν και εμπορεύονταν μαζί σε λιμάνια της Κρήτης, της Κύπρου και της Σικελίας.
3. Πολεμικές Συγκρούσεις
Η αντιπαλότητα τους πήρε και γεωπολιτικές διαστάσεις, όταν η Φοινίκη υποτάχθηκε στους Πέρσες, ο Φοινικικός στόλος έγινε η κύρια ναυτική δύναμη της Περσικής Αυτοκρατορίας και πολέμησε εναντίον των Ελλήνων στη Σαλαμίνα.
Στη Δύση, οι Έλληνες της Σικελίας (κυρίως οι Συρακούσες) συγκρούστηκαν για αιώνες με την ισχυρότερη φοινικική αποικία, την Καρχηδόνα.
4. Ελληνιστική Περίοδος και Αφομοίωση
Η σχέση τους άλλαξε ριζικά με την εκστρατεία του Μεγάλου Αλεξάνδρου. Μετά την πολιορκία και την πτώση της Τύρου το 332 π.Χ., η Φοινίκη ενσωματώθηκε στον ελληνιστικό κόσμο.
Οι φοινικικές πόλεις εξελληνίστηκαν πλήρως. Οι κάτοικοι υιοθέτησαν την ελληνική γλώσσα, τον πολιτισμό και τη φιλοσοφία, με αποτέλεσμα η ξεχωριστή φοινικική ταυτότητα να σβήσει σταδιακά μέσα στον ευρύτερο ελληνορωμαϊκό κόσμο.
Ποιος ακριβώς ήταν ο πρίγκιπας Κίλικας <<Ο Γιος του Αγήνορα και της Τηλέφασσας, και αδελφός του Κάδμου, του Φοίνικα και της Ευρώπης >> και δυο λόγια για τους δικούς του:
-Ο Αγήνορας (βασιλιάς της Τύρου) και η Τηλέφασσα (κόρη του ποταμού Νείλου) ήταν μυθικά πρόσωπα της φοινικικής παράδοσης.
Απέκτησαν πέντε παιδιά: τον Κάδμο, τον Φοίνικα, τον Κίλικα, τον Θάσο και τη μοναχοκόρη Ευρώπη. Η ιστορία τους είναι άρρηκτα συνδεδεμένη με την Ευρώπη, καθώς μετά την απαγωγή της από τον Δία. Ο Αγήνορας διέταξε τους γιους του να ψάξουν την αδελφή τους και τους απαγόρευσε να επιστρέψουν αν δεν τη βρουν.
Η Τηλέφασσα συνόδευσε τον Κάδμο στην μακρινή αναζήτηση, η οποία όμως απέβη άκαρπη. Τα παιδιά του τελικά εγκαταστάθηκαν σε διάφορες περιοχές (ο Κάδμος ίδρυσε τη Θήβα, ο Κίλικας την Κιλικία κ.ά.) Ο Κίλικας έμεινε στην ιστορία ως ο οικιστής και μυθικός γενάρχης της Κιλικίας στη νοτιοανατολική Μικρά Ασία.
Κατά τη διάρκεια της άκαρπης αναζήτησης, ο Κίλικας έφτασε στα μικρασιατικά παράλια. Εκεί συμμάχησε με τους ντόπιους, εγκαταστάθηκε μόνιμα και έγινε ο πρώτος βασιλιάς της περιοχής, η οποία ονομάστηκε Κιλικία προς τιμήν του.
Δύο λόγια για την οικογένειά του:
Η οικογένεια του Κίλικα αποτελεί έναν από τους πιο σημαντικούς «ιδρυτικούς» πυρήνες της παγκόσμιας και ελληνικής μυθολογίας:
-Αγήνορας & Τηλέφασσα (Γονείς)
Ο Αγήνορας ήταν ο πανίσχυρος βασιλιάς της Τύρου στη Φοινίκη (γιος του Ποσειδώνα). Η σύζυγός του, Τηλέφασσα, ακολούθησε τα παιδιά της στην αναζήτηση της Ευρώπης και πέθανε από τη θλίψη της στη Θράκη.
-Ευρώπη (Αδελφή):
Η απαγωγή της από τον Δία οδήγησε στη γέννηση του Μίνωα στην Κρήτη και έδωσε το όνομά της σε ολόκληρη την ήπειρο της Ευρώπης.
-Κάδμος (Αδελφός):
Ο πιο διάσημος από τα αδέρφια. Έφτασε στην Ελλάδα, ίδρυσε την αρχαία Θήβα (την Καδμεία) και μετέφερε το φοινικικό αλφάβητο στους Έλληνες.
-Φοίνικας (Αδελφός):
Εγκατέλειψε νωρίς την αναζήτηση, επέστρεψε στην πατρίδα του και διαδέχθηκε τον πατέρα του στον θρόνο, δίνοντας το όνομά του στη χώρα (Φοινίκη) και στους κατοίκους της.
-Θάσος (Αδελφός ή Ανιψιός):
Σύμφωνα με κάποιες πηγές, συμμετείχε και αυτός στην αναζήτηση. Εγκαταστάθηκε στη βόρεια Ελλάδα και έδωσε το όνομά του στο νησί της Θάσου.
– Ο μύθος γι την απαγωγή της Ευρώπης από τον Δια
Η περιπέτεια της οικογένειας ξεκινά με την αρπαγή της Ευρώπης από τον Δία, ο οποίος είχε μαγευτεί από την ομορφιά της. Μια μέρα, καθώς η Ευρωπη μάζευε λουλούδια στις ακτές κοντά στη Σιδώνα, την ερωτεύτηκε ο Δίας. Για να την πλησιάσει χωρίς να προκαλέσει την οργή της συζύγου του Ήρας, μεταμορφώθηκε σε έναν ολόλευκο, ήρεμο ταύρο.
Το κορίτσι γοητεύτηκε από την ομορφιά και την ηρεμία του ζώου, το χάιδεψε και, τελικά, ανέβηκε στη ράχη του. Η κοπέλα, βλέποντας πόσο ήρεμο ήταν το ζώο, παρασύρθηκε και κάθισε στην πλάτη του. Αμέσως, ο ταύρος όρμησε στη θάλασσα και άρχισε να κολυμπά με τεράστια ταχύτητα. Τότε ο Δίας όρμησε στη θάλασσα και την απήγαγε.
Ο Δίας μετέφερε την Ευρώπη στην Κρήτη, στην περιοχή της Γόρτυνας. Εκεί, κάτω από έναν αειθαλή πλάτανο, ενώθηκε μαζί της. Εκεί αποκάλυψε την ταυτότητά του, έγινε σύζυγός της και απέκτησαν μαζί τον Μίνωα, τον Ραδάμανθυ και τον Σαρπηδόνα.
– Κάδμος ο ιδρυτής της Θήβας & η πορεία του στην Ελλάδα
Ο Κάδμος ήταν ο ιδρυτής της Θήβας σύμφωνα με την ελληνική μυθολογία. Η πόλη χτίστηκε στο σημείο όπου κατέρρευσε η καθοδηγούμενη από τον χρησμό αγελάδα. Η πρώτη ακρόπολη της πόλης ονομάστηκε Καδμεία προς τιμήν του .
Ο Κάδμος, ακολουθώντας την εντολή του πατέρα του, έψαξε παντού για την Ευρώπη. Αφού πέρασε από τη Ρόδο και τη Θράκη (όπου έχασε τη μητέρα του, Τηλέφασσα), αποφάσισε να ζητήσει βοήθεια από το Μαντείο των Δελφών.
Εκεί η Πυθία του είπε να σταματήσει την αναζήτηση της αδελφής του. Να ακολουθήσει την πρώτη αγελάδα που θα συναντούσε βγαίνοντας από το μαντείο (η οποία είχε στα πλευρά της ένα λευκό σημάδι σε σχήμα φεγγαριού).Στο σημείο όπου το ζώο θα κατέρρεε από την εξάντληση, εκεί έπρεπε να ιδρύσει μια πόλη.Ο Κάδμος ακολούθησε την αγελάδα μέχρι τις πεδιάδες της Βοιωτίας, όπου το ζώο τελικά ξάπλωσε. Θέλοντας να θυσιάσει την αγελάδα στη θεά Αθηνά, έστειλε τους συντρόφους του να βρουν νερό σε μια κοντινή πηγή (την πηγή του Άρεως).
Η πηγή φυλασσόταν από έναν τρομερό, αθάνατο Δράκο, που ήταν γιος του θεού Άρη.
Ο Δράκος σκότωσε όλους τους συντρόφους του Κάδμου. Ο Κάδμος, οπλισμένος με σπαθί και μια βαριά πέτρα (ή δόρυ), μονομάχησε με το τέρας και κατάφερε να το εξοντώσει, καρφώνοντάς το πάνω σε έναν βράχο.
Μετά τη νίκη, η θεά Αθηνά εμφανίστηκε και του έδωσε μια παράξενη συμβουλή: να σπείρει τα δόντια του δράκου στο χώμα.Μόλις τα έσπειρε, ξεπήδησαν από τη γη πάνοπλοι και άγριοι πολεμιστές, οι Σπαρτοί (αυτοί που σπάρθηκαν).
Ο Κάδμος, με έξυπνο τρόπο, τους πέταξε πέτρες κρυφά. Εκείνοι νόμιζαν ότι χτυπούσαν ο ένας τον άλλον και άρχισαν να σφαγιάζονται μεταξύ τους.
Επιβίωσαν μόνο πέντε πολεμιστές. Αυτοί δήλωσαν υποταγή στον Κάδμο και έγιναν οι αρχηγγοί των παλαιότερων αριστοκρατικών οικογενειών της νέας πόλης: της Θήβας .
ΠΡΙΟΣΤΟΡΙΑ
Στην θέση που αργότερα δημιουργήθηκε η Κιλικία υπήρχε το Λουβικό – Χουρριανικό κράτος την Εποχή του Χαλκού και του Σιδήρου
Το Λουβικό – Χουρριανικό κράτος της Κιτζουβάτνα .
Κιτζουβάτνα αποκαλείτο το πανάρχαιο ανατολικό βασίλειο της Μικράς Ασίας που αναπτύχθηκε στα τέλη της 2ης χιλιετίας π.Χ. (περίπου 1600–1200 π.Χ.) και αντιστοιχούσε γεωγραφικά σχεδόν εξ ολοκλήρου με την ιστορική περιοχή της Κιλικίας.
Το Λουβικό – Χουρριανικό βασίλειο δεν αναφέρεται σε ένα ενιαίο, ανεξάρτητο κράτος, αλλά προσδιορίζει δύο διαφορετικούς πληθυσμούς που συχνά συγχωνεύθηκαν πολιτικά. Το σημαντικότερο κράτος στο οποίο συνυπήρχαν αυτοί οι δύο λαοί ήταν η αυτοκρατορία των Μιτάνι.
Η καρδιά του κράτους αυτού βρισκόταν στη Βόρεια Μεσοποταμία (στην περιοχή που ονομαζόταν αρχικά Χούρι). Γεωγραφικά εκτεινόταν από τα ορεινά της σημερινής ανατολικής Τουρκίας και την οροσειρά του Ταύρου, μέχρι τη βόρεια Συρία και τμήματα του βορείου Ιράκ.
Σε ό,τι αφορά τις κύριες περιοχές τους:
Οι Χουρρίτες: Ήταν ο κυρίαρχος πληθυσμός στο ισχυρό βασίλειο των Μιτάνι.
Εγκαταστάθηκαν κυρίως στα εύφορα εδάφη της άνω κοιλάδας του ποταμού Αβούρ (Khabur) και την ευρύτερη άνω Μεσοποταμία, με πρωτεύουσα την πόλη Ουρμές (Urkesh).
Οι Χουρριοί ήταν ένας αρχαίος λαός που έπαιξε σημαντικό ρόλο στο σύνθετο μωσαϊκό της αρχαίας ιστορίας και πολιτισμού της Εγγύς Ανατολής.
Αν και μπορεί να μην είναι τόσο γνωστοί όσο κάποιοι άλλοι αρχαίοι πολιτισμοί, οι Χουρριοί άφησαν το στίγμα τους στην περιοχή και συνέβαλαν στην ανάπτυξη αρκετών μεγάλων αυτοκρατοριών
-Προέλευση και Γεωγραφία:
Πιστεύεται ότι οι Χουρριοί ήταν αυτόχθονος λαός της αρχαίας Εγγύς Ανατολής και η προέλευσή τους μπορεί να εντοπιστεί σε περιοχές που περιλαμβάνουν τη σύγχρονη Αρμενία, την ανατολική Μικρά Ασία και τη Βόρεια Μεσοποταμία.
Η πατρίδα τους βρισκόταν σε μια στρατηγικά σημαντική περιοχή, η οποία τους επέτρεπε να αλληλεπιδρούν και να επηρεάζουν διάφορους γειτονικούς πολιτισμούς.
-Γλώσσα και Γραφή:
Οι Χουρριοί είναι γνωστοί για τη μοναδική τους γλώσσα, γνωστή ως Χουρριανή. Αυτή η γλώσσα όχι μόνο ομιλούνταν αλλά είχε και μια γραφή, η οποία έχει προσφέρει ανεκτίμητες γνώσεις για τον πολιτισμό και την ιστορία τους.
Η Χουρριανή γραφή ήταν γραμμένη σε σφηνοειδή γραφή, ένα σύστημα γραφής κοινό σε πολλούς αρχαίους Μεσοποταμικούς πολιτισμούς.
-Το Βασίλειο των Μιτάννι:
Μία από τις πιο εξέχουσες περιόδους στην ιστορία των Χουρριτών ήταν η ίδρυση του Βασιλείου των Μιτάννι. Το Βασίλειο των Μιτάννι, που βρίσκεται στη σημερινή βόρεια Συρία και νοτιοανατολική Ανατολία, ανήλθε στην εξουσία κατά τη 2η χιλιετία π.Χ. Ήταν μια τρομερή δύναμη και αντίπαλος άλλων μεγάλων δυνάμεων της εποχής, όπως οι Χετταίοι και οι Αιγύπτιοι.1.755
-Θρησκεία και Μυθολογία:
Οι Χουρρίοι είχαν μια πλούσια θρησκευτική παράδοση και μυθολογία. Το πάνθεον των θεοτήτων τους περιλάμβανε θεούς και θεές που συχνά συνδέονταν με φυσικά στοιχεία, γεωργία και ουράνια σώματα. Μερικές από αυτές τις θεότητες ήταν κοινές με γειτονικούς πολιτισμούς, καταδεικνύοντας την διασύνδεση των αρχαίων συστημάτων πεποιθήσεων.
-Αλληλεπιδράσεις με άλλους πολιτισμούς:
Οι Χουρρίοι δεν ήταν απομονωμένοι. Αντίθετα, συμμετείχαν σε εκτεταμένες αλληλεπιδράσεις και ανταλλαγές με άλλους αρχαίους πολιτισμούς. Αυτές οι αλληλεπιδράσεις περιελάμβαναν εμπόριο, διπλωματία και μερικές φορές συγκρούσεις.
Το Βασίλειο των Μιτάννι, για παράδειγμα, διατήρησε διπλωματικούς δεσμούς με τους Αιγύπτιους Φαραώ και τους Χετταίους, συχνά μέσω ανταλλαγής βασιλικών γάμων.
-Κληρονομιά και Παρακμή:
Παρά τη σημαντική επιρροή τους κατά τη 2η χιλιετία π.Χ., οι Χουρρίοι τελικά αντιμετώπισαν προκλήσεις που οδήγησαν στην παρακμή της δύναμής τους.
Οι ακριβείς λόγοι για αυτή την παρακμή αποτελούν αντικείμενο ιστορικής συζήτησης, αλλά είναι σαφές ότι σταδιακά απορροφήθηκαν από τους ευρύτερους περιφερειακούς πολιτισμούς και έχασαν την ξεχωριστή τους ταυτότητα.
ΛΟΥΒΙΟΙ / ΛΟΥΒΙΑΝΟΙ
Ήταν ένας Ινδοευρωπαϊκός λαός που κυριαρχούσε στα νότια, δυτικά και νοτιοδυτικά παράλια της Ανατολής (τη σημερινή δυτική και νότια Τουρκία – περιοχές όπως η Αρζάβα και η Λυκία).
Οι Λουβιανοί γνωστοί ως Λουβιανοί) ήταν ένας αρχαίος λαός στην Ανατολία που μιλούσε τη λουβική γλώσσα. Κατά την Εποχή του Χαλκού, οι Λουβιανοί αποτελούσαν μέρος του πληθυσμού της Χεττιτικής Αυτοκρατορίας και των γειτονικών κρατών όπως η Κιτζουβάτνα. Κατά τη διάρκεια του Νέου Βασιλείου των Χετταίων, τα λουβικά αντικατέστησαν τα χεττιτικά ως κυρίαρχη γλώσσα της αυτοκρατορίας.
Στις αρχές της Εποχής του Σιδήρου, εμφανίστηκαν στη βόρεια Συρία ορισμένα νεοχεττιτικά κράτη που μιλούσαν λουβικά. Οι Λουβικοί είναι γνωστοί σε μεγάλο βαθμό από τη γλώσσα τους και δεν είναι σαφές σε ποιο βαθμό σχημάτισαν μια ενιαία πολιτιστική ή πολιτική ομάδα. Ετυμολογία
Το “λουβικό” είναι ένα εξώνυμο που χρησιμοποιήθηκε για πρώτη φορά από τους Χετταίους ως “εθνογλωσσικός όρος που αναφέρεται στην περιοχή όπου ομιλούνταν τα λουβικά” στην Ανατολία της Εποχής του Χαλκού.
Έχει προταθεί ότι το όνομα είναι μια ξένη εθνική ονομασία (ασσυριακή) δανεισμένη από μια άλλη ξένη εθνική ονομασία (ουρριανή) – nuwā-um. Μια εναλλακτική προέλευση αποδίδεται στη λουβική lūwa που σημαίνει “πεδιάδα.
Προέλευση
Η λουβική γλώσσα είναι μέλος της ανατολικής γλωσσικής οικογένειας, μοιράζοντας έναν κοινό πρόγονο με τα χεττιτικά και τα παλαιικά. Πιστεύεται ότι αυτές οι γλώσσες έχουν αποσχιστεί η μία από την άλλη σε μια περίοδο μικρότερη από μια χιλιετία.
Δεν υπάρχει συναίνεση για την προέλευση των λουβικών ή το σημείο εισόδου τους στην Ανατολία, μόνο ότι οι ινδοευρωπαίοι ομιλητές ήταν παρεμβατικοί στην Ανατολία. Αρχαιολογικά στοιχεία υποδηλώνουν διαταραχές που χρονολογούνται περίπου στο 2200 π.Χ., οι οποίες θα μπορούσαν να σχετίζονται με την άφιξη νέων πληθυσμών, συμπεριλαμβανομένων ομιλητών ανατολικών γλωσσών.[εντός της παλαιότερης γνωστής γεωγραφικής περιοχής των λουβιλί και κοντά στην τοποθεσία όπου εμφανίζονται λουβικά ονόματα σε ασσυριακά αρχεία. Η πεδιάδα του Ικονίου είναι ένας πιθανός υποψήφιος για την αρχική εγκατάσταση των Λουβιανών.
– Η Γη της Λουβίας
Οι χεττιτικοί νόμοι περιέχουν μια χούφτα αναφορές στη χώρα που ονομάζεται Λουβία, οι οποίες δεν συνοδεύονται από τη γεωγραφική αναγνώριση αυτής της περιοχής, ενώ ορισμένα άλλα κείμενα εισάγουν αποσπάσματα που αναμενόταν να εκφωνηθούν λουβιλί (στη λουβική γλώσσα), παρόλο που δεν είναι όλα καταγεγραμμένα στην λουβική.
Αυτές είναι όλες οι ιστορικές πληροφορίες που είναι διαθέσιμες για τη Λουβία και τους Λουβιανούς.Παρ ‘όλα αυτά, η αρχαιολογία υποδηλώνει την άφιξη των Λουβίων στο Ατσεμχόγιουκ κάποια στιγμή μετά το 2157 π.Χ και επέκταση προς τα δυτικά στη συνέχεια. Πιστεύεται ότι εγκαταστάθηκαν στη νοτιοκεντρική Ανατολία, στο νότιο άκρο της κοιλάδας του ποταμού Σακάρια στη σύγχρονη Σμύρνη [απαιτείται καλύτερη πηγή] και στο μεγαλύτερο μέρος, αν όχι σε ολόκληρη τη νοτιοδυτική Ανατολία. Ο Φρεντ Γούντχαιζεν υποστήριξε ότι οι ομιλητές των Λουβίων κατοικούσαν στην ηπειρωτική Ελλάδα και στα νησιά του Αιγαίου πριν από την άφιξη των Μυκηναίω
Η συνύπαρξη και η συγχώνευση των πολιτισμών τους εδραιώθηκε κυρίως κατά την περίοδο της Εποχής του Χαλκού (2η χιλιετία π.Χ.).
ΧΕΤΤΑΙΟΙ
Στη συνέχεια κατακτήθηκε και έγινε μέρος της Αυτοκρατορίας των Χετταίων . Η Ταρχούντασσα , η πρωτεύουσα ενός παράπλευρου κλάδου της βασιλικής δυναστείας των Χετταίων, βρισκόταν στην Κιλικία και παραμένει ανεξερεύνητη από τους αρχαιολόγους.
Οι Χετταίοι ήταν ένας πανίσχυρος ινδοευρωπαϊκός λαός της Εποχής του Χαλκού που κυριάρχησε στη Μικρά Ασία μεταξύ του 17ου και του 12ου αιώνα π.Χ. Οι σχέσεις τους με τους Έλληνες (τους Μυκηναίους της εποχής) ήταν στενές, περιλαμβάνοντας εμπόριο, διπλωματικές συμμαχίες, αλλά και έντονους ανταγωνισμούς για τον έλεγχο της Δυτικής Ανατολής.
Ήταν ο πρώτος μεγάλος Ινδοευρωπαϊκός λαός που ανέπτυξε αυτοκρατορία στην Ανατολία, με πρωτεύουσα τη Χαττούσα. Κυριάρχησαν σε ολόκληρη τη Μικρά Ασία, τη Συρία και τη Μεσοποταμία, συγκρουόμενοι συχνά με τους Αιγυπτίους. Είχαν εξαιρετικά προηγμένη γραφή (τα Χεττιτικά είναι η παλαιότερη γνωστή ινδοευρωπαϊκή γλώσσα), αρχιτεκτονική και μεταλλουργία.
Σχέση με τους Έλληνες (Μυκηναίους)
– Ισότιμη Διπλωματία:
Στα επίσημα αρχεία τους, οι Χετταίοι αναφέρονται στους Μυκηναίους ως το βασίλειο της “Αχιγιάβα” (Ahhiyawa). Ο βασιλιάς των Χετταίων αποκαλούσε τον Μυκηναίο ηγεμόνα “αδελφό”, τίτλο που έδινε μόνο στους Φαραώ της Αιγύπτου.
-Ανταγωνισμός για την Τροία:
Η Wilusa των Χετταίων ταυτίζεται ιστορικά με την Τροία. Η περιοχή αποτελούσε “μήλον της έριδος” ανάμεσα στην επεκτατική πολιτική των Αχαιών (Μυκηναίων) και τη σφαίρα επιρροής των Χετταίων.
– Πολιτικό Άσυλο:
Σε εντυπωσιακές πήλινες πινακίδες που βρέθηκαν, αναφέρεται ότι οι Μυκηναίοι έδωσαν πολιτικό άσυλο σε αντιφρονούντες και πολιτικούς εξόριστους που απειλούσαν το στέμμα των Χετταίων.
– Κοινά Πολιτιστικά Στοιχεία:
Οι δύο πολιτισμοί μοιράζονταν κοινά θεολογικά και μυθολογικά στοιχεία, αφού τα ελληνικά και χεττιτικά πάνθεον επηρεάστηκαν βαθιά από την επαφή τους στο Αιγαίο και τη Μικρά Ασία.
-Ποια κοινά γλωσσικά και θρησκευτικά στοιχεία ειχαν με τους Ελληνες
Οι Χετταίοι και οι Μυκηναίοι Έλληνες μοιράζονταν βαθιές ομοιότητες, καθώς και οι δύο λαοί είχαν ινδοευρωπαϊκή καταγωγή και ζούσαν σε άμεση γεωγραφική επαφή. Τα χεττιτικά και τα αρχαία ελληνικά ανήκουν στην ίδια γλωσσική οικογένεια, με αποτέλεσμα να παρουσιάζουν κοινές ρίζες και γραμματικές δομές.
Κοινές Λέξεις (Ομόρριζες):
Το χεττιτικό watar σημαίνει ύδωρ (νερό). -Το χεττιτικό genu σημαίνει γόνυ (γόνατο). Το pēda- σημαίνει πέδον (έδαφος/τόπος).Το nekuz σημαίνει νύξ (νύχτα).
Στα χεττιτικά αρχεία, το όνομα Atreus εμφανίζεται ως Attarsiya, το Alexandros ως Alaksandu, και η Achaia ως Ahhiyawa. Είχαν παρόμοιο σύστημα κλίσης των ονομάτων (πτώσεις) και κοινές καταλήξεις στα ρήματα.
Η επαφή των δύο λαών στη Μικρά Ασία οδήγησε σε ανταλλαγή μύθων, ενώ η κοινή τους καταγωγή δημιούργησε παρόμοιες θεότητες.
– Ο Θεός της Καταιγίδας ηταν ο αντιστοιχος Διας
Ο κορυφαίος θεός των Χετταίων, ο Tarhun (ή Teshub), ήταν ο θεός του κεραυνού και της βροχής, αντίστοιχος με τον Δία των Ελλήνων.
– Ο χεττιτικός μύθος του Kumarbi (όπου ο γιος ανατρέπει τον πατέρα-θεό) είναι σχεδόν πανομοιότυπος με τη Θεογονία του Ησιόδου, όπου ο Κρόνος ανατρέπει τον Ουρανό και ο Δίας τον Κρόνο.
-Ο Δράκοντας Illuyanka αποτέλεσε τη βάση για τον ελληνικό μύθο της μάχης του Δία με τον Τυφώνα.
-Η μάχη του θεού της καταιγίδας εναντίον του γιγάντιου ερπετού Illuyanka αποτέλεσε τη βάση για τον ελληνικό μύθο της μάχης του Δία με τον Τυφώνα.
Ο θεός Appaliunas των Χετταίων ταυτίζεται άμεσα με τον Απόλλωνα:
Ο θεός Appaliunas των Χετταίων, προστάτης της Τροίας (Wilusa), ταυτίζεται άμεσα με τον Απόλλωνα, ο οποίος στην Ιλιάδα εμφανίζεται επίσης ως προστάτης των Τρώων.
Τελετουργίες και Όρκοι: Και οι δύο λαοί σφράγιζαν τις πολιτικές τους συμφωνίες με σπονδές (χύσιμο κρασιού ή λαδιού) και θυσίες ζώων στους ίδιους θεούς-μάρτυρες. Μετά την κατάρρευση της Χετταϊκής Αυτοκρατορίας, από τον 12ο έως τον 6ο αιώνα π.Χ., ένα ή περισσότερα ανεξάρτητα βασίλεια υπήρχαν στην Κιλικία.
Το όνομα ενός από αυτά, Hiyawa (σε ασσυριακές πηγές – Kue ), μοιάζει με το όνομα Ahhiyawa (μυκηναϊκή Ελλάδα) από προηγούμενα χεττιτικά κείμενα. Η ομοιότητα των ονομάτων δεν είναι σύμπτωση, όπως αποδεικνύεται από τον υλικό πολιτισμό (μυκηναϊκού τύπου).
