1905 ΙΔΡΥΣΗ ΤΗΣ ΕΜΠΟΡΙΚΗΣ ΛΕΣΧΗΣ ΚΟΖΑΝΗΣ
Ο όρος «1905 Εμπορική Λέσχη» αναφέρεται στην ιστορική αφετηρία του Επιμελητηρίου Κοζάνης (ΕΒΕ), το οποίο ιδρύθηκε αρχικά ως Εμπορική Λέσχη το 1905, αποτελώντας τον βασικό «πυρήνα» της οργάνωσης του επιχειρηματικού κόσμου της περιοχής.
Οι εμπορικές λέσχες στις αρχές του 20ού αιώνα αποτελούσαν τις πρόδρομες μορφές συλλογικής οργάνωσης του εμπορικού κόσμου, λειτουργώντας κυρίως ως ιδιωτικά σωματεία πριν την καθιέρωση των Εμπορικών και Βιομηχανικών Επιμελητηρίων ως Νομικών Προσώπων Δημοσίου Δικαίου με τον Νόμο 184/1914.
Ήταν εθελοντικές ενώσεις εμπόρων και επιχειρηματιών που δημιουργήθηκαν για να καλύψουν το κενό θεσμικής εκπροσώπησης απέναντι στο κράτος.
Χαρακτηριστικό παράδειγμα ήταν η Νέα Λέσχη Θεσσαλονίκης (1902-1912), η οποία λειτουργούσε ως χώρος κοινωνικής και επαγγελματικής δικτύωσης της ελληνικής ορθόδοξης αστικής τάξης. Το οποίο το 1916 αντικαταστάθηκε από τον εμπορικό σύλλογο.
Το ΕΒΕ Θεσσαλονικείς ιδρύθηκε το 1918-1919 σε αντίθεση με άλλες περιοχές όπως η Κοζάνη που υπήρχαν τα επιμελητήρια όπως η Κοζάνη που την αντικατέστησε το Το Εμπορικό και Βιομηχανικό Επιμελητήριο Κοζάνης ιδρύθηκε το Ο Εμπορικός Όμιλος Κοζάνης ιδρύθηκε το 1905, κατά την διάρκεια της Τουρκοκρατίας μια περίοδο έντονης οικονομικής ανάπτυξης για την Κοζάνη, η οποία ήταν τότε σημαντικό εμπορικό κέντρο των Βαλκανίων. ένας από τους στόχους της ήταν και η σύνθεση με την οθωμανική διοίκηση και την προστασία και προαγωγή των τοπικών εμπορικών και βιοτεχνικών συμφερόντων.
*Αντικαταστήθηκε μετά την απελευθέρωση από το ΕΒΕ στις 18 Νοεμβρίου 1918 (ΦΕΚ 241 Τεύχος Α).
Αρχικά ονομαζόταν Περιφερειακό Επιμελητήριο Κοζάνης και η δράση του έως το 1955 επικεντρώθηκε στην ανάδειξη της πόλης ως εμπορικού κέντρου της Δυτικής Μακεδονίας.
Οι κύριοι στόχοι τους περιλάμβαναν:προστασία και προαγωγή των τοπικών εμπορικών και βιομηχανικών συμφερόντων.Την Η καλλιέργεια δεσμών εμπιστοσύνης και η ανταλλαγή πληροφοριών μεταξύ των μελών της επιχειρηματικής κοινότητας. Την λειτουργία τους ως γέφυρα επικοινωνίας ανάμεσα στην αγορά και το Ελληνικό κράτος).
Η υποστήριξη πρωτοβουλιών για τη βελτίωση των υποδομών του εμπορίου και την ενίσχυση της ανταγωνιστικότητας των τοπικών επιχειρήσεων.
Η συμβολή στην ίδρυση εμπορικών σχολών για την κατάρτιση των νέων εμπόρων.
Η μετάβαση από τις λέσχες στα επιμελητήρια (όπως το Εμπορικό και Βιομηχανικό Επιμελητήριο Αθηνών το 1914 αλλά και της Κοζάνης το 1918 προσέδωσε στις ενώσεις αυτές επίσημη νομική οντότητα, καθιστώντας τη συμμετοχή των εμπόρων υποχρεωτική και τον ρόλο τους θεσμικά κατοχυρωμένο ως συμβούλων της Πολιτείας. :
Σήμερα, το Επιμελητήριο Κοζάνης (ΕΒΕ) αποτελεί τη συνέχεια αυτής της πρωτοβουλίας, στηρίζοντας την τοπική επιχειρηματικότητα, τις ιδιωτικές κεφαλαιουχικές εταιρείες (Ι.Κ.Ε.) και τις εμπορικές εκθέσεις της περιοχής.
Το Επιμελητήριο διοργανώνει την ετήσια Εμπορική Έκθεση Κοζάνης κάθε Σεπτέμβριο στο Εκθεσιακό Κέντρο Δυτικής Μακεδονίας (Κοίλα), διατηρώντας τη σύνδεση με τις εμπορικές ρίζες του 1905.
Δυστυχώς, τη στιγμή που γράφονται αυτές οι γραμμές, η έκθεση έχει σταματήσει να λειτουργεί, καθώς η κακοδιαχείριση για ένα χρονικό διάστημα οδήγησε στην αναστολή της. Ελπίζουμε ότι θα επιστρέψει στην αρχική της μορφή και σκοπό κατά την περίοδο που έφεραν οι συνθήκες, την περίοδο 1984-1988, όταν ο υπογράφων του σημερινού έργου ήταν ο πρόεδρός της. Είχε την τύχη να είναι πρόεδρος της και το συμβούλιο του άνοιξε πρώτο την έκθεση, έχοντας προβλέψει από την πρώτη στιγμή της ανάληψης των καθηκόντων την έλευση της περιόδου απολιγνιτοποίησης και φοβούμενος τις δραματικές καταστάσεις που θα έρχονταν για την περιοχή, πιστεύοντας ότι μόνο η απασχόληση σε έναν μόνο τομέα της οικονομίας, την απασχόληση στη ΔΕΗ, μόνο άσχημα πράγματα μπορούσε να φέρει. Και η έκθεση θα λειτουργούσε ως βοήθημα για την προώθηση άλλων τομέων της οικονομίας. Παρά το γεγονός ότι η αρχική ανακοίνωση στο σχολείο των Κοίλων που λειτούργησε αρχικά ήταν η μεταφορά στην παρακείμενη περιοχή όπου βρισκόταν ο κτηνοτροφικός σταθμός των Κοίλων και ουσιαστικά ένα μεγάλο μέρος της έκτασης που καταλάμβανε ήταν άχρηστο και έπρεπε να γίνει μόνιμος εκθεσιακός χώρος. Αυτό ωρίμασε και 4000 τετραγωνικά μέτρα με τη δημιουργία ενός εκθεσιακού κέντρου πραγματοποιήθηκε το 2000. Μετά από μια συνεχή λειτουργία 33 ετών της έκθεσης Koila 1984-2016 και ένα δεκαετές διάλειμμα. Ακούμε πολλά αυτές τις μέρες για την εξέλιξη του εκθεσιακού χώρου και τη λειτουργία της έκθεσης που αποκλίνουν από τους αρχικούς στόχους. Ας ελπίσουμε ότι ο κόσμος θα σταθεί στα ύψη. ιδανικές εργασίες προς όφελος των επαγγελματιών και όχι για να ξεφύγουν από αυτό
ΟΙ ΣΤΡΑΤΩΝΕΣ ΑΝΑΣΕΛΙΤΣΗΣ ΤΗΣ ΚΟΖΑΝΗΣ ΣΤΗΝ ΚΟΖΑΝΗ 1907
Οι «στρατώνες Ανασελίτσης» (Nasliç) αναφέρονται στην ιστορική περιοχή του
Βοΐου (σημερινή Νεάπολη Κοζάνης), η οποία κατά την περίοδο της Τουρκοκρατίας ήταν γνωστή ως Ανασελίτσα.
Το 1905, η περιοχή βρισκόταν υπό οθωμανική κυριαρχία και αποτελούσε σημαντικό διοικητικό και στρατιωτικό κέντρο (καζάς) του σαντζακίου Σερβίων.
Οι συγκεκριμένοι στρατώνες πέρασαν στον έλεγχο του ελληνικού στρατού αργότερα, κατά την απελευθέρωση της περιοχής το 1912.
1908 ΚΙΝΗΜΑ ΤΩΝ ΝΕΟΤΟΥΡΚΩΝ
Το κίνημα των Νεοτούρκων (Jön Türkler) ήταν μια κρίσιμη πολιτική και στρατιωτική ανατροπή στην Οθωμανική Αυτοκρατορία, η οποία ξεκίνησε το 1908. Αν και αρχικά παρουσιάστηκε ως ένα κίνημα απελευθέρωσης που υποσχόταν ισότητα, γρήγορα εξελίχθηκε σε ένα ακραίο εθνικιστικό καθεστώς που οδήγησε στον εκτουρκισμό και τον διωγμό των μη μουσουλμανικών πληθυσμών .
Η Επανάσταση των Νεοτούρκων ξέσπασε τον Ιούλιο του 1908, με αποκορύφωμα την ανακοίνωση της επαναφοράς του Συντάγματος στις 24 Ιουλίου 1908.
Το κίνημα οργανώθηκε κυρίως από τη Θεσσαλονίκη (που ήταν τότε κέντρο των εξελίξεων) από την Επιτροπή «Ένωση και Πρόοδος» (Ittihad ve Terakki Cemiyeti).
Αξιωματικοί του στρατού (όπως ο Εμβέρ Μπέης, ο Νιαζί Μπέης) και διανοούμενοι, οι οποίοι επηρεάστηκαν από δυτικές ιδέες.
Ο φαινομενικός στόχος: Η κατάλυση της απολυταρχίας του Σουλτάνου Αβδούλ Χαμίτ Β΄, ο οποίος είχε καταργήσει το Σύνταγμα του 1876, και η επαναφορά της συνταγματικής νομιμότητας.
*Αρχικά, το κίνημα παρουσιάστηκε με το σύνθημα «Ελευθερία, Ισότητα, Δικαιοσύνη και Αδελφότητα».
Υποσχόταν ότι οι στόχοι ήταν:
1. Η εκσυγχρονισμός της παραπαίουσας Οθωμανικής Αυτοκρατορίας.
2.Η ισοπολιτεία για όλους τους κατοίκους, ανεξάρτητα από θρησκεία ή εθνότητα (Οθωμανισμός). Υποσχέθηκαν ότι όλοι οι λαοί θα είναι ίσοι πολίτες, εξαλείφοντας τη διάκριση μουσουλμάνων-ραγιάδων.
3. Υποσχεθήκαν συμμετοχή στη Βουλή: Έλληνες, Αρμένιοι και Εβραίοι συμμετείχαν στη νέα βουλή, δημιουργώντας την ελπίδα ενός “ελληνοοθωμανικού” κράτους.
3. Η αποτροπή της περαιτέρω διάλυσης της αυτοκρατορίας από τις ευρωπαϊκές δυνάμεις.
*Στην πραγματικότητα οι Νεότουρκοι χρησιμοποίησαν μια τακτική “αδελφοσύνης” για να εξασφαλίσουν τη στήριξη των χριστιανικών πληθυσμών (Ελλήνων, Αρμενίων, Βουλγάρων) και να σταματήσουν τις εσωτερικές συγκρούσεις στη Μακεδονία.
Και αυτή η περίοδος ευφορίας ήταν προσωρινή και χρησιμοποιήθηκε ως προπέτασμα καπνού, μέχρι να εδραιωθεί η εξουσία τους. Και να οδήγησή στον εκτουρκισμό
Μετά το 1911, και ιδιαίτερα κατά τη διάρκεια των Βαλκανικών Πολέμων και του Α’ Παγκοσμίου Πολέμου, η ιδεολογία της «Ένωσης και Προόδου» μετατοπίστηκε από τον Οθωμανισμό στον σκληρό Τουρκικό Εθνικισμό.
Στο συνέδριο του 1911: Αποφασίστηκε η βίαιη τουρκοποίηση των μουσουλμανικών πληθυσμών και η εξόντωση των μη μουσουλμανικών εθνοτήτων.\Στόχος έγινε η δημιουργία ενός ενιαίου, αμιγώς τουρκικού εθνικού κράτους, εξαλείφοντας τις μειονότητες.
Οι Νεότουρκοι (ιδιαίτερα η τριανδρία Εμβέρ, Ταλαάτ, Τζεμάλ) οργάνωσαν τους διωγμούς των Ελλήνων της Μικράς Ασίας, τη Γενοκτονία των Αρμενίων και τις διώξεις των Ασσυρίων.
Η στάση τους έγινε πολύ σκληρότερη από αυτή του Σουλτάνου, οδηγώντας στην τελική καταστροφή των χριστιανικών κοινοτήτων της Ανατολής.
*Η αρχική αντίδραση των Κοζανιτών και η απογοήτευση .
Το κίνημα των Νεότουρκων είχε άμεση και καθοριστική επίδραση στην Κοζάνη και την ευρύτερη περιοχή της Μακεδονίας, με σημείο καμπής το καλοκαίρι του
1908.
Η Επανάσταση των Νεότουρκων (Επιτροπή Ένωση και Πρόοδος) εκδηλώνεται στη Μακεδονία, με αποτέλεσμα την αποκατάσταση του Συντάγματος (Χουριέτ) στις 24 Ιουλίου.
Στην Κοζάνη, όπως και σε άλλες Μακεδονικές πόλεις, η ανακήρυξη του Συντάγματος έγινε αρχικά δεκτή με ανακούφιση και πανηγυρισμούς από τον χριστιανικό πληθυσμό, που ήλπιζε σε ισονομία και λήξη της βίας του Μακεδονικού Αγώνα.
Γίνεται μεγάλη συγκέντρωση στην πλατεία Λασσάνης (διασώθηκε μάλιστα μια φωτογραφία που έχει συμπεριλάβει ο Μ. Παπακωνσταντίνου στο βιβλίο του<< Μια βορειοελλαδίτικη πόλη επί Τουρκοκρατίας >>.
Η αρχική ευφορία μετατράπηκε γρήγορα σε απογοήτευση.
Οι Νεότουρκοι εφάρμοσαν πολιτική εκτουρκισμού, εκτόπισης και αφομοίωσης των μη μουσουλμανικών πληθυσμών, η οποία αποδείχθηκε σε ορισμένες περιπτώσεις σκληρότερη από την προηγούμενη διοίκηση. Η περίοδος αυτή έληξε με την απελευθέρωση της Κοζάνης από τον ελληνικό στρατό, η οποία εορτάζεται στις 11 Οκτωβρίου 1912.
1908. 1909 & 1912 ΟΙ ΕΚΛΟΓΕΣ ΤΩΝ ΟΘΩΜΑΝΩΝ
Τον Ιούλιο του 1908 επικράτησε στην Οθωμανική Αυτοκρατορία η επανάσταση των Νεοτούρκων. Καταργήθηκε το απολυταρχικό καθεστώς του σουλτάνου Αβδούλ Χαμίτ, ο οποίος εξορίστηκε στη Θεσσαλονίκη.
Τον Οκτώβριο του 1908 έγιναν οι πρώτες οθωμανικές βουλευτικές εκλογές, τις οποίες διενήργησε το Νεοτουρκικό Κομιτάτο «Ένωση και Πρόοδος».
Στις εκλογές αυτές συμμετείχαν και αντιπρόσωποι όλων των εθνοτήτων που κατοικούσαν στην Οθωμανική Αυτοκρατορία.
Το σαντζάκι Σερβίων του Νομού Μοναστηρίου, στο οποίο ανήκαν οι σημερινοί νομοί Κοζάνης και Γρεβενών, καθώς και η επαρχία Ελασσόνας, αποτελούσε εκλογική περιφέρεια, η οποία, με βάση τον πληθυσμό που είχε μπορούσε να εκλέξει δύο βουλευτές οποιασδήποτε εθνικότητας. Δικαίωμα ψήφου είχαν μόνο άνδρες ηλικίας 25 ετών και άνω.
Η εκλογή των βουλευτών θα γινόταν από τους εκλέκτορες των καζάδων (επαρχιών) του σαντζακιού, ήτοι Ελασσόνας, Σερβίων, Κοζάνης, Γρεβενών, Ανασελίτσας (Βοΐου) και Καϊλαρίων (Πτολεμαΐδας).
Για να εκλεγεί κάποιος εκλέκτορας στον καζά του έπρεπε να συγκεντρώσει 500 ψήφους. Η σκέψη των Ελλήνων ήταν να είναι υποψήφιοι βουλευτές ένας από την Κοζάνη και ένας από τα Γρεβενά.
Οι υποψήφιοι έπρεπε να είναι εγγράμματοι και να μπορούν να αγορεύουν στην τουρκική γλώσσα.
Τα Προξενεία Μοναστηρίου και Ελασσόνας, κπρότειναν να είναι υποψήφιος από τα Γρεβενά είτε ο Νικόλαος Κουσίδης είτε ο Γεώργιος Μπούσιος. Τελικά επικράτησε η υποψηφιότητα του Μπούσιου, διότι την επιδίωκε ομόθυμα η Κοινότητα Γρεβενών και είχε πολλές συμπάθειες και στις άλλες επαρχίες. Από τις εκλογές αυτές οι Έλληνες έβγαλαν συνολικά 63 εκλέκτορες και οι Τούρκοι 38. Από τα Γρεβενά οι εκλέκτορες ήταν 21 Έλληνες και 3 Τούρκοι.
Έτσι, στο σαντζάκι Σερβίων εξελέγησαν δύο Έλληνες βουλευτές, ο Γεώργιος Μπούσιος από τα Γρεβενά και ο Κωνσταντίνος Δρίζης από την Κοζάνη, ενώ οι Νεότουρκοι δεν κατόρθωσαν να αναδείξουν δικό τους βουλευτή.
*. Κωνσταντίνος Δρίζης (Εξελέγη το 1908)
Γεννήθηκε στην Κοζάνη το 1851. Ήταν γιατρός και θεωρείται ένας από τους μεγαλύτερους ευεργέτες της Κοζάνης, αφήνοντας την περιουσία του για κοινωφελείς σκοπούς. Εκπροσώπησε τον ελληνικό πληθυσμό στην πρώτη οθωμανική βουλή μετά το σύνταγμα των Νεοτούρκων. Πέθανε το 1927.
* Γεώργιος Μπούσιος (Εξελέγη το 1908 και το 1912)
Γεννήθηκε στα Γρεβενά το 1875 και αποφοίτησε αριστούχος από την Εμπορική Σχολή της Χάλκης. Υπήρξε ηγετική μορφή της «Οργανώσεως Κωνσταντινουπόλεως» και από τους πρωτοπόρους του Μακεδονικού Αγώνα στην περιοχή του. Στο Οθωμανικό Κοινοβούλιο υπερασπίστηκε σθεναρά τα δίκαια των χριστιανικών εθνοτήτων. Μετά την απελευθέρωση, διετέλεσε βουλευτής στο ελληνικό κοινοβούλιο (εξελέγη το 1926 με το Λαϊκό Κόμμα). Πέθανε στην Αθήνα το 1929.
11. Εκλογές 19Ο9
Το καλοκαίρι του 1909 ο Δρίζης παραιτήθηκε και στο τέλος Δεκεμβρίου του ίδιου χρόνου εκλέχθηκε στη θέση του ο Χαρίσιος Βαμβακάς, δικηγόρος Κοζάνης.
* Χαρίσιος Βαμβακάς
ΙΙΙ.Εκλογές 1912
Στις εκλογές του 1912 (γνωστές και ως «εκλογές του ροπάλου» λόγω της βίας που ασκήθηκε από το κομιτάτο «Ένωση και Πρόοδος»), οι ισορροπίες άλλαξαν, αλλά το Σαντζάκι Σερβίων συνέχισε να εκπροσωπείται από:
* Γεώργιος Μπούσιος:
Επανεξελέγη, παρά τις πιέσεις των Νεοτούρκων, διατηρώντας την επιρροή του στον τοπικό πληθυσμό.
* Χαρίσιος Βαμβακάς: (Εξελέγη το 1912)
Σημαντικός διπλωμάτης και συνεργάτης του Ελευθερίου Βενιζέλου, ο οποίος εξελέγη βουλευτής Σερβίων και Κοζάνης.
Γεννήθηκε στην Κοζάνη το 1872. Σπούδασε Νομικά στην Αθήνα και την Ελβετία, όπου αναγορεύθηκε διδάκτωρ πολιτικών επιστημών.
Οθωμανική Βουλή: Εξελέγη βουλευτής Σερβίων και Κοζάνης (1909–1912) και θεωρήθηκε ο «ιθύνων νους» της ομάδας των Ελλήνων βουλευτών στην Κωνσταντινούπολη.
Η συμμετοχή των μη μουσουλμάνων (κυρίως Ελλήνων) σε αυτές τις εκλογές ήταν καθοριστική, καθώς το Βιλαέτι Μοναστηρίου αποτελούσε πεδίο έντονων εθνικών ανταγωνισμών μεταξύ Ελλήνων, Βουλγάρων και Τούρκων.
1909 ΚΙΝΗΜΑ ΣΤΟ ΓΟΥΔΙ
Το Κίνημα στο Γουδί είχε άμεσο και καθοριστικό αντίκτυπο στους Έλληνες της
Δυτικής Μακεδονίας, και στην Κοζάνη φυσικά που είναι η πρωτεύουσα της., καθώς προετοίμασε το έδαφος για την απελευθέρωσή τους από την οθωμανική κυριαρχία μόλις τρία χρόνια αργότερα.
Οι βασικοί τρόποι με τους οποίους βοήθησε την περιοχή ήταν:
Η Στρατιωτική Προετοιμασία:
Η αναδιοργάνωση του στρατού που επέβαλε ο Στρατιωτικός Σύνδεσμος και υλοποίησε ο Ελευθεριος Βενιζέλος επέτρεψε στον ελληνικό στρατό να πετύχει τις κρίσιμες νίκες στο Σαραντάπορο και στα Γιαννιτσά το 1912. Χάρη στην επιχειρησιακή ετοιμότητα που ξεκίνησε μετά το 1909, απελευθερώθηκαν περιοχές όπως η Κοζάνη, τα Γρεβενά, η Καστοριά και η Φλώρινα κατά τον Α’ Βαλκανικό Πόλεμο.
Πολλοί αξιωματικοί που οργάνωσαν το κίνημα ήταν έμπειροι Μακεδονομάχοι. Η επικράτησή τους σήμανε το τέλος της κρατικής απάθειας και την ενεργητική υποστήριξη των ελληνικών πληθυσμών που πιέζονταν από τη δράση των κομιτατζήδων και των Νεότουρκων.
Η άνοδος του Βενιζέλου έδωσε στους Έλληνες της Μακεδονίας την ελπίδα ότι το “ελεύθερο κέντρο” (η Αθήνα) είναι πλέον σοβαρό, ισχυρό και ικανό να προστατεύσει τα εθνικά δίκαια, σε αντίθεση με την αδράνεια που επικρατούσε μετά την ήττα του 1897.
Αποτέλεσε σημείο καμπής για τη νεότερη Ελλάδα, καθώς τερμάτισε το παλαιοκομματικό πολιτικό σύστημα και άνοιξε τον δρόμο για τον εκσυγχρονισμό της χώρας.
Ποιοι το οργάνωσαν
Το κίνημα οργανώθηκε από τον Στρατιωτικό Σύνδεσμο, μια μυστική οργάνωση αξιωματικών που ιδρύθηκε τον Οκτώβριο του 1908.
Πρωταγωνιστές: Αρχικά συγκροτήθηκε από κατώτερους αξιωματικούς, όπως ο Θεόδωρος Πάγκαλος, ενώ την ηγεσία ανέλαβε αργότερα ο συνταγματάρχης Νικόλαος Ζορμπάς.
Στο κίνημα συμμετείχαν περίπου 2.000 αξιωματικοί, στρατιώτες αλλά κα πολίτες.
*Τι στόχους είχε
Οι στόχοι του Στρατιωτικού Συνδέσμου ήταν τόσο στρατιωτικοί όσο και ευρύτερα κοινωνικοί, αντανακλώντας τη γενικευμένη δυσαρέσκεια για την κατάσταση της χώρας μετά την ήττα του 1897 και την οικονομική πτώχευση του 1893.
Στρατιωτική αναδιοργάνωση: Ζητούσαν τον εκσυγχρονισμό του στρατού και του ναυτικού από Ευρωπαίους ειδικούς.
Απομάκρυνση των Πριγκίπων: Απαίτησαν την απομάκρυνση του Διαδόχου Κωνσταντίνου και των υπολοίπων πριγκίπων από τις ανώτατες στρατιωτικές θέσεις.
Πάταξη της διαφθοράς: Επιδίωκαν τον τερματισμό της «συναλλαγής» (του παλαιού πελατειακού πολιτικού συστήματος) και τη βελτίωση της διοίκησης.
Οικονομικές μεταρρυθμίσεις: Ζητούσαν μείωση της φορολογίας και βελτίωση της οικονομικής κατάστασης των πολιτών.
Το κίνημα λειτούργησε ως καταλύτης για ριζικές αλλαγές που μεταμόρφωσαν το ελληνικό κράτος:
Ο Σύνδεσμος κάλεσε τον Βενιζέλο από την Κρήτη ως πολιτικό σύμβουλο, γεγονός που οδήγησε στην ανάδειξή του σε Πρωθυπουργό το 1910 και στην έναρξη ενός μεγάλου εκσυγχρονιστικού προγράμματος.
Προωθήθηκαν μεταρρυθμίσεις στη δικαιοσύνη, την εκπαίδευση και τη διοίκηση. Αναγνωρίστηκε το δικαίωμα λειτουργίας των εργατικών σωματείων και εισήχθη προοδευτική φορολογία εισοδήματος.
Η αναδιοργάνωση των ενόπλων δυνάμεων (με τη βοήθεια γαλλικών και βρετανικών αποστολών) κατέστησε την Ελλάδα έτοιμη για τους Βαλκανικούς Πολέμους (1912-1913), που οδήγησαν στον διπλασιασμό των εδαφών της.
Επιτεύχθηκε σταθεροποίηση της δραχμής, περιορισμός της φοροδιαφυγής και εμφάνιση πλεονασμάτων στον κρατικό προϋπολογισμό τα έτη 1911 και 1912.
*Η αντιδραση των Μακεδονων
Το Κίνημα στο Γουδί (15 Αυγούστου 1909), αν και εκδηλώθηκε στην Αθήνα, έτυχε ευρείας αποδοχής και υποστήριξης από τον ελληνισμό της υπόδουλης ακόμα Μακεδονίας, συμπεριλαμβανομένων των κατοίκων της Κοζάνης. Οι βασικοί λόγοι για τη θετική στάση των Κοζανιτών ήταν:
Οι Έλληνες της Μακεδονίας, ζώντας υπό τον οθωμανικό ζυγό και έχοντας βιώσει τη φθορά του Μακεδονικού Αγώνα, έβλεπαν το κίνημα ως μια ελπίδα για ισχυροποίηση του ελληνικού κράτους, το οποίο θα μπορούσε επιτέλους να επιτύχει την απελευθέρωσή τους.
Το κίνημα του 1909 εξέφραζε το αίτημα για αναδιοργάνωση του στρατού και πάταξη της διαφθοράς, αιτήματα που συνέπιπταν με την επιθυμία των αλύτρωτων Ελλήνων για ένα κράτος ικανό να σταθεί απέναντι στους Βουλγάρους και τους Νεότουρκους.
Η μετέπειτα έλευση του Ελευθερίου Βενιζέλου, που δρομολογήθηκε από το κίνημα, αγκαλιάστηκε από τους Μακεδόνες, οι οποίοι έβλεπαν στο πρόσωπό του τον ηγέτη που θα οδηγούσε στην ένωση.
Σε γενικές γραμμές, οι Κοζανίτες, όπως και οι περισσότεροι Έλληνες της Μακεδονίας, είδαν το κίνημα ως αναγκαία “επανάσταση” για τον εκσυγχρονισμό της Ελλάδας και την εθνική ολοκλήρωση.
