Του Σταύρου Καπλάνογλου:
Τον περασμένο Αύγουστο, ο γραμματέας του συλλόγου ΕΝΩΣΗ ΣΠΑΡΤΗΣ ΜΙΚΡΑΣ ΑΣΙΑΣ που εδρεύει στην Νέα Ιωνία της Αττικής , κ Σταύρος Παπαγεράσιμου, και ζήτησε να μιλήσω σε μια ομάδα εκδρομέων του συλλόγου όταν επισκεφθούν την Θεσσαλονίκη και την γύρω περιοχή για την κοινή πατρίδα, των προγόνων μας τη Σπάρτη στη Μικρά Ασία, ,
Φυσικά, δεν μπορούσα να αρνηθώ και έτσι απάντησα καταφατικά.
Στο χρονικό διάστημα που μεσολάβησε μέχρι την άφιξη τους που ορίσθηκε στο πρώτο 15μερο Οκτωβρίου ,ορίσθηκε ο τόπος διαμονής τους η ακριβής ημερομηνία της επίσκεψης και ο χώρος που θα γινόταν η ομιλία που ήταν μια από τις αίθουσες συνεδριάσεων του ξενοδοχείου Καψής της Θεσσαλονίκης
Η συνάντηση πραγματοποιήθηκε στις 11 Οκτωβρίου, μιλήσαμε για τους δικούς μας ανθρώπους που ξεριζωθήκαν από τον τόπο που γεννήθηκαν ,ταξίδεψαν μέσα από το ταραγμένο Αιγαίο και μοιράσθηκαν σε διάφορα μέρη της Ελλάδας.
Έφθασαν σώοι και αβλαβείς όλοι και τα 8500 γυναικόπαιδα που ξεκίνησαν από την Σπάρτη και 5 μόνον υπέργηρους άνδρες γιατί οι υπόλοιποι άνδρες βρισκόταν εξορία με 3 καράβια κάνοντας πεζοί τα 140 χιλιόμετρα από την Σπάρτη στην Αττάλεια ,ανεβήκαν σε 3 πλοία και έφτασαν στην Ελλάδα όλοι χωρίς να ματώσει μύτη, μια και μοναδική απώλεια που προκλήθηκε από την επίθεση εγκληματικής ομάδας στο κομβόι των προσφύγων με στόχο την ληστεία ,την αναταραχή που προκλήθηκε και την εξαφάνιση ενός μικρού παιδιού.
Οπως μαθεύτηκε αργότερα το παιδί βρέθηκε από τους Τούρκους , έγινε Μουσουλμάνος και έζησε την υπόλοιπη ζωή του στην Σπάρτη .Το θαύμα αυτό έγινε γιατί ο άνθρωπος που οδήγησε τους συμπατριώτες του στην Ελλάδα ήταν ο αρχιερατικός εκπρόσωπος της Μητρόπολης ιερέας Παπαιωακείμ Πεσματζογλου άνδρας δυναμικός με πολλές ικανότητες .Αυτό φάνηκε και από το γεγονός που κατάφερε σε σύντομο χρονικό διάστημα σχεδόν 6 μήνες από την άφιξη των Σπαρταλήδων να ιδρύσει την Νέα Ιωνία για να αποκαταστήσει τους αστούς της Σπάρτης και αμέσως μετά να φύγει για την Μακεδονία για να αποκαταστήσει τους ανθρώπους που είχαν απασχοληθεί στην πατρίδα με την καλλιέργεια των ρόδων και την επεξεργασία τους ,για την παράγωγη του ροδέλαιου.
Αναφέραμε αυτό το ταξίδι, τα μέρη της Μακεδονίας στα οποία ταξίδεψε και τις δυσκολίες που αντιμετώπισε. Από εκεί ταξιδέψαμε νοερά στη Σπάρτη με σύγχρονη παρουσίαση φωτογραφιών από εκείνες τις μέρες που ο λαός της Σπάρτης αναγκάστηκε να φύγει στις 10 Οκτωβρίου 1922, πολύ πριν από τη Συνθήκη της Λωζάνης, η οποία υποχρέωσε και τους υπολοίπους Έλληνες γηγενείς κατοίκους της Μ,Ασίας να εγκαταλείψουν τα σπίτια τους το 1923. Επειδή θεωρούνταν επικίνδυνοι για τους Οθωμανούς και το έγκλημα τους ήταν η άρνηση τους να αλλάξουν θρησκευτική πίστη , μεταξύ αυτών ήταν ο 12χρονος πατέρας μου Παντελής και η 54χρονη γιαγιά μου Ανδρονίκη.
Έχουν περάσει 100 χρόνια από τότε, η πόλη στη Μικρά Ασία έχει μεγαλώσει από 45.000, μεταξύ των οποίων περίπου 10.000 Έλληνες και Αρμένιοι απομακρύνθηκαν είτε με εξορία είτε αναγκάστηκαν να επιβιβαστούν σε πλοία και κατέφυγαν στην Ελλάδα, η πόλη έχει φτάσει σήμερα περίπου 500.000, η παρηγοριά είναι ότι οι σημερινοί κάτοικοι δεν ξεχνούν τους Έλληνες συμπατριώτες τους, αποδεχόμενοι ότι η παρουσία των Ελλήνων στην πόλη είχε αφήσει γερά θεμέλια και τόσο στέρεα στην οικονομία τον πολιτισμό και όχι μόνον , που η πόλη της σημερινής Σπάρτης ή Ισπάρτας όπως την λένε σήμερα χρησιμοποιώντας ως πρόθεμα το – Ις στην λέξη Σπάρτη, μετά το μεγάλο σοκ της φυγής τους από τη γη των προγόνων τους των Ελλήνων ,οι του Μουσουλμάνοι που παρέμειναν, συνέχισαν τη ζωή τους στα βήματά τους, κάνοντας την πόλη να ξεχωρίζει από τις υπόλοιπες πόλεις, και για να διατηρήσουν τη μνήμη της με έργα και όχι με λόγια, επαναφέρουν στην πρότερη κατάσταση ότι Ελληνικό έχει απομείνει μέχρι τις μέρες μας, ξυπνώντας μνήμες. Έτσι, συνεχίζοντας την παρουσίαση για τη σημερινή Σπάρτη της Μικράς Ασίας, παρουσιάσαμε τα έργα που γίνονται και επιβεβαιώνουν τον ισχυρισμό μας.
Θέλω να πιστεύω ότι η συνάντησή μου πήγε πολύ καλά. Κάπου στο τέλος της ομιλίας, αρχίζουν οι εκπλήξεις για μένα.
Ο Γραμματέας του συλλόγου, κ. Παπαγεράσιμου, κλείνοντας, μου ζητά να δεχτώ ένα δώρο που θα μου το δώσει ο αντιπρόεδρος, κ. Νίκος Παντελίδης.
Το δώρο ήταν μια τιμητική πλακέτα για όλη μου δραστηριότητα στην διατήρηση της μνήμης της πατρίδας του πάτερα μου και των προγόνων των ανθρώπων που εκείνη την στιγμή βρισκόταν στην αίθουσα μέ βιβλία διαλέξεις και τηλεοπτικές εκπομπές που έχω κάνει κατά καιρούς.
Ήταν έκπληξη γιατι δεν το περίμενα μια και αυτό είχε γίνει και στο παρελθόν, αφού το 2012, επί προεδρίας του αείμνηστου Χάρη Σαπουντζάκη, τιμήθηκα με παρόμοια τιμητική πλακέτα για την προβολή και αφήγηση γεγονότων στην τηλεόραση μέσω των εκπομπών μου και ταυτόχρονα έγινα επίτιμο μέλος του συλλόγου.
Η δεύτερη έκπληξη ήταν η παράθεση δείπνου από τον σύλλογο σε κέντρο στο Ρετζίκι της Θεσσαλονίκης, προς τιμήν μου και παρουσία όλων των συμμετεχόντων στην εκδήλωση, το οποίο διήρκεσε μέχρι τις 2 τα ξημερώματα.
Αισθάνομαι την υποχρέωση να ευχαριστήσω δημοσιά τον πρόεδρο κ. Λουκά Χριστοδούλου και όλο το διοικητικό συμβούλιο για την μεγάλη τιμή που μου έκανε και φυσικά και ολόκληρη την αποστολή που συνοδευόταν με 3 μέλη του Δ.Σ. τον κ Νικόλαο Παντελίδη Αντιπρόεδρο ,τον΄κ. Γενικό Γραμματέα τον κ. Σταύρο Παπαγερασίμου και τη κ. Βασιλεία Κλαύση Ταμία της Ένωσης Σπάρτης , έκανε τον κόπο να ταξιδεύσει 500 χιλιόμετρα για να μου κάνουν την μεγάλη έκπληξη που μου δίνει δύναμη και κουράγιο να συνεχίσω την αναζήτηση και δημοσίευση πληροφοριών και για άλλες αλησμόνητες πατρίδες. ανασηκώνοντας τα παπλώματα της ιστορίας που δείχνει την ιστορική καταγωγή μας .
Πέρασαν σχεδόν 3 μήνες από εκείνη την ημέρα που θα μου μείνει αξέχαστη και ο λόγος που μέχρι σήμερα δεν δημοσίευσα κάτι ήταν ότι περίμενα τις φωτογραφίες και το βίντεο που επιβεβαίωναν τη μεγάλη τιμή που μου έγινε .
Υ.Γ.
Στην επόμενη ανάρτηση το πρώτο μέρος της διάλεξης για την αλησμόνητη πατρίδα των προγόνων μας.
