Ένα μεταθανάτιο γεγονός του Αγίου Νικολάου.
Το λείψανο του Αγίου βρισκόταν στα Μύρα της Λυκίας. Όταν το 1080 πλησίαζαν οι Ισμαηλίτες να κατακτήσουν την περιοχή και κινδύνευε να βεβηλωθεί το ιερό λείψανο, εμφανίστηκε ο Άγιος στον ύπνο ενός ευλαβούς ιερέα στο Μπάρι της Ιταλίας και ζήτησε να μεταφέρουν εκεί το λείψανό του. Το μετέφεραν με μεγάλες τιμές στις 9 Μαΐου του 1081. Έκτοτε γιόρταζαν κάθε χρόνο την ημέρα αυτή την ανακομιδή του ιερού λειψάνου. Σε όλη δε τη διάρκεια της θείας λειτουργίας ανέβλυζε τόσο πολύ μύρο, ώστε το συγκέντρωναν σε αγγεία και δοχεία και το έστελναν σε διάφορες ενορίες και θεραπεύονταν ασθενείς από ποικίλες ασθένειες. Το γεγονός το αναφέρει και ο Άγιος Νικόδημος ο Αγιορείτης. Τότε η περιοχή του Μπάρι ήταν ορθόδοξη. Όταν όμως περιήλθε ύστερα από χρόνια στη δικαιοδοσία της παπικής Εκκλησίας και λειτουργούσε παπικός ιερέας έπαψε να αναβλύζει. Περίεργοι οι κάτοικοι της περιοχής κάλεσαν να λειτουργήσει ορθόδοξος ιερέας. Το λείψανο ανέβλυζε και
Στα χρόνια του Μεγάλου Κωνσταντίνου βρισκόταν στο προσκήνιο ο αιρετικός Άρειος, κληθείς και «δόλιος όφις», ο οποίος εκήρυττε ότι ό Χριστός δεν είναι Θεός, αλλά κτίσμα αυτού.
Το 325 μ.Χ., όταν πραγματοποιήθηκε η Α΄ Οικουμενική Σύνοδος της Νίκαιας, η οποία συνεκλήθη από τον Μ. Κωνσταντίνο, ο Άγιος Νικόλαος, καταληφθείς αγανάκτηση, εράπισε τον Άρειο, καθώς έβλεπε ότι αυτός προσπαθούσε να προπαγανδίσει τις πλανεμένες θεωρίες του ενώπιον των Αρχιερέων. Ο Άρειος παραπονέθηκε στον Μ. Κωνσταντίνο για την προσβολή που υπέστη από τον Άγιο Νικόλαο. Μολονότι, σύμφωνα με τον νόμο, θα έπρεπε να επιβληθεί στον προσβολέα η ποινή του ακρωτηριασμού του χεριού με το οποίο ράπισε τον Άρειο ενώπιον του αυτοκράτορα, ο τελευταίος, φερόμενος διπλωματικά, ζήτησε από τους Αρχιερείς να αποφασίσουν εκείνοι ποια θα έπρεπε να είναι η ποινή για τον Άγιο Νικόλαο.
Οι αρχιερείς, προκειμένου να μη διαταραχθεί το κλίμα της Συνόδου, ετάχθησαν προσωρινώς υπέρ της φυλακίσεως του Αγίου Νικολάου, επιφυλασσόμενοι για την τελική τιμωρία του μετά την λήξη της Συνόδου. Ο Άγιος Νικόλαος φυλακίσθηκε, αλλά κατά την διάρκεια της νύκτας έγινε το εξής μεγάλο θαύμα:
Εμφανίσθηκαν σε όραμα ο Χριστός και η Παναγία, οι οποίοι έδωσαν στον Άγιο Νικόλαο το Ιερό Ευαγγέλιο και το αρχιερατικό ωμοφόριο. Με αυτά αντίκρισαν τον Άγιο, και δη άνευ δεσμών, την επόμενη ημέρα όσοι γνωστοί του τον επισκέφθηκαν στην φυλακή.
Πληροφορηθείς το θαύμα εντός της φυλακής, ο Μ. Κωνσταντίνος ζήτησε συγγνώμη από τον Άγιο, το ίδιο δε έπραξαν και οι λοιποί αρχιερείς, μετανοήσαντες για την ατιμωτική ποινή που επέβαλαν στον Άγιο
Ανώνυμος
- Edit
Ένα μεταθανάτιο γεγονός του Αγίου Νικολάου.
Το λείψανο του Αγίου βρισκόταν στα Μύρα της Λυκίας. Όταν το 1080 πλησίαζαν οι Ισμαηλίτες να κατακτήσουν την περιοχή και κινδύνευε να βεβηλωθεί το ιερό λείψανο, εμφανίστηκε ο Άγιος στον ύπνο ενός ευλαβούς ιερέα στο Μπάρι της Ιταλίας και ζήτησε να μεταφέρουν εκεί το λείψανό του. Το μετέφεραν με μεγάλες τιμές στις 9 Μαΐου του 1081. Έκτοτε γιόρταζαν κάθε χρόνο την ημέρα αυτή την ανακομιδή του ιερού λειψάνου. Σε όλη δε τη διάρκεια της θείας λειτουργίας ανέβλυζε τόσο πολύ μύρο, ώστε το συγκέντρωναν σε αγγεία και δοχεία και το έστελναν σε διάφορες ενορίες και θεραπεύονταν ασθενείς από ποικίλες ασθένειες. Το γεγονός το αναφέρει και ο Άγιος Νικόδημος ο Αγιορείτης. Τότε η περιοχή του Μπάρι ήταν ορθόδοξη. Όταν όμως περιήλθε ύστερα από χρόνια στη δικαιοδοσία της παπικής Εκκλησίας και λειτουργούσε παπικός ιερέας έπαψε να αναβλύζει. Περίεργοι οι κάτοικοι της περιοχής κάλεσαν να λειτουργήσει ορθόδοξος ιερέας. Το λείψανο ανέβλυζε και
Ανώνυμος
- Edit
Στα χρόνια του Μεγάλου Κωνσταντίνου βρισκόταν στο προσκήνιο ο αιρετικός Άρειος, κληθείς και «δόλιος όφις», ο οποίος εκήρυττε ότι ό Χριστός δεν είναι Θεός, αλλά κτίσμα αυτού.
Το 325 μ.Χ., όταν πραγματοποιήθηκε η Α΄ Οικουμενική Σύνοδος της Νίκαιας, η οποία συνεκλήθη από τον Μ. Κωνσταντίνο, ο Άγιος Νικόλαος, καταληφθείς αγανάκτηση, εράπισε τον Άρειο, καθώς έβλεπε ότι αυτός προσπαθούσε να προπαγανδίσει τις πλανεμένες θεωρίες του ενώπιον των Αρχιερέων. Ο Άρειος παραπονέθηκε στον Μ. Κωνσταντίνο για την προσβολή που υπέστη από τον Άγιο Νικόλαο. Μολονότι, σύμφωνα με τον νόμο, θα έπρεπε να επιβληθεί στον προσβολέα η ποινή του ακρωτηριασμού του χεριού με το οποίο ράπισε τον Άρειο ενώπιον του αυτοκράτορα, ο τελευταίος, φερόμενος διπλωματικά, ζήτησε από τους Αρχιερείς να αποφασίσουν εκείνοι ποια θα έπρεπε να είναι η ποινή για τον Άγιο Νικόλαο.
Οι αρχιερείς, προκειμένου να μη διαταραχθεί το κλίμα της Συνόδου, ετάχθησαν προσωρινώς υπέρ της φυλακίσεως του Αγίου Νικολάου, επιφυλασσόμενοι για την τελική τιμωρία του μετά την λήξη της Συνόδου. Ο Άγιος Νικόλαος φυλακίσθηκε, αλλά κατά την διάρκεια της νύκτας έγινε το εξής μεγάλο θαύμα:
Εμφανίσθηκαν σε όραμα ο Χριστός και η Παναγία, οι οποίοι έδωσαν στον Άγιο Νικόλαο το Ιερό Ευαγγέλιο και το αρχιερατικό ωμοφόριο. Με αυτά αντίκρισαν τον Άγιο, και δη άνευ δεσμών, την επόμενη ημέρα όσοι γνωστοί του τον επισκέφθηκαν στην φυλακή.
Πληροφορηθείς το θαύμα εντός της φυλακής, ο Μ. Κωνσταντίνος ζήτησε συγγνώμη από τον Άγιο, το ίδιο δε έπραξαν και οι λοιποί αρχιερείς, μετανοήσαντες για την ατιμωτική ποινή που επέβαλαν στον Άγιο