Όταν η φασαρία βαφτίζεται πολιτική – Του Χάρη Κάτανα

Η εικόνα που παρουσιάζεται κατά καιρούς στο ελληνικό Κοινοβούλιο δεν τιμά ούτε τους θεσμούς ούτε τη Δημοκρατία. Αντί για σοβαρή και τεκμηριωμένη αντιπολίτευση, παρατηρείται συχνά μια πρακτική έντασης, διακοπών και προσωπικών επιθέσεων, που περισσότερο θυμίζει επιβολή εντυπώσεων παρά ουσιαστικό πολιτικό διάλογο.

Τα τελευταία χρόνια φαίνεται να εδραιώνεται μια αντίληψη σύμφωνα με την οποία η ένταση εκλαμβάνεται ως δυναμισμός και η σύγκρουση χωρίς όρια ως μαχητικότητα. Πρόκειται για μια λογική που επιχειρεί να υποκαταστήσει την επιχειρηματολογία με τη φασαρία, δημιουργώντας την ψευδαίσθηση πολιτικής αποτελεσματικότητας.

Ωστόσο, η Βουλή δεν είναι χώρος προσωπικών επιδείξεων. Είναι ο πυρήνας της Δημοκρατίας, όπου ο λόγος οφείλει να είναι καθαρός, τεκμηριωμένος και θεσμικά υπεύθυνος. Ο σεβασμός δεν αποτελεί τυπική υποχρέωση, αλλά ουσιαστική προϋπόθεση για την εύρυθμη λειτουργία του πολιτεύματος.

Μέσα σε αυτό το πλαίσιο, διαμορφώνεται σταδιακά μια πολιτική κουλτούρα που επενδύει περισσότερο στην καταγγελία παρά στην πρόταση, στην ένταση αντί στη λύση, στην εικόνα αντί στην ουσία. Μια κουλτούρα που δεν περιορίζεται σε μεμονωμένες συμπεριφορές, αλλά τείνει να συγκροτήσει μια ολόκληρη «σχολή» πολιτικής παρουσίας.

Το πιο ανησυχητικό στοιχείο δεν είναι μόνο η εκδήλωση αυτής της στάσης, αλλά η συνειδητή επιλογή της. Η πεποίθηση ότι μέσα από τον θόρυβο και την πόλωση μπορούν να καλλιεργηθούν πολιτικά οφέλη και να προσελκυστούν πολίτες που εκφράζουν τη δυσαρέσκειά τους απέναντι στο πολιτικό σύστημα.

Ωστόσο, η πραγματική αντιπολίτευση δεν μετριέται σε ένταση, αλλά σε αξιοπιστία. Δεν επιδιώκει να επικρατήσει μέσω εντυπώσεων, αλλά να πείσει μέσω θέσεων και επιχειρημάτων. Η πολιτική ισχύς δεν προκύπτει από την ένταση του λόγου, αλλά από την ποιότητα και τη συνέπειά του.

Η χώρα δεν έχει ανάγκη από περισσότερους «δυνατούς» στα λόγια, αλλά από σοβαρούς στην πράξη. Από πολιτικούς που μπορούν να σταθούν με ευθύνη, να αρθρώσουν λόγο ουσίας και να συμβάλουν σε έναν διάλογο που ενισχύει, αντί να υπονομεύει, τους θεσμούς.

Η Δημοκρατία δεν κινδυνεύει από τη διαφωνία.

Κινδυνεύει από την ευτέλεια.

Χάρης Κάτανας