Του Χαράλαμπου Παπαδόπουλου:
Μια παγίδα που πιανόμαστε συχνά εμείς «της Εκκλησίας» είναι ότι κάμνουμε τυφλά ότι μάς λένε οι άλλοι, γονείς, δάσκαλοι, Εξομολόγοι, Ηγούμενοι, φίλοι, … και ξεχνάμε ότι κι αυτοί είναι άνθρωποι. Ναι, θ’ ακούσουμε τι λένε, αλλά την απόφαση θα την πάρουμε εμείς αφού καταλάβουμε περιμένοντας υπομονετικά, τι επιθυμεί η καρδιά μας.
Δεν αξίζεις να λέγεσαι άνθρωπος όταν ακολουθείς την θετική κατεύθυνση στο Λύκειο για να κάνεις το χατίρι των Καθηγητών που θέλουν να έχουν καλούς μαθητές στα μαθήματά τους, ενώ εσένα η καρδιά σου κλίνει περισσότερο προς την θεωρητική κατεύθυνση. Όταν ξεκινάς την φοίτηση στην Α΄ Λυκείου χωρίς να έχεις προβληματιστεί καθόλου τι θέλεις να κάνεις στην ζωή σου (γι αυτό οι περισσότεροι μαθητές χαζολογάνε στο Λύκειο).
Δεν αξίζεις να λέγεσαι άνθρωπος όταν κάμνεις το μηχανογραφικό σου και δηλώνεις τις σχολές με την σειρά που σου λέει η αδελφή σου τυφλά χωρίς να προβληματίζεσαι εσύ τι θα ήθελες. Και όταν ενώ μπορείς να κάνεις μεταγραφή σε καλύτερο Πανεπιστήμιο και πιο κοντά στο σπίτι σου δεν το κάμνεις, επειδή δήθεν συνήθισες εκεί που είσαι. Δεν συνήθισες, είσαι δειλός και φοβάσαι τις αλλαγές.
Δεν αξίζεις να λέγεσαι άνθρωπος όταν εμπιστεύεσαι τυφλά κάποιους που λένε πως έχουν «ιεραποστολικό» σκοπό για να σώσουν την ανθρωπότητα και ξεχνάς για ποιο λόγο εσύ βρίσκεσαι στο Πανεπιστήμιο και αφήνοντας τα μαθήματά σου τρέχεις μαζί τους. Όταν επειδή στο είπε ένας Ηγούμενος αφήνεις το μάθημά σου και μιλάς στους μαθητές σου για τον Χριστό. Ταλαίπωρε, η ζωή σου πρέπει να μιλάει για τον Χριστό, όχι το στόμα σου.
Δεν αξίζεις να λέγεσαι άνθρωπος όταν επιλέγεις να μένεις σε Οικοτροφείο ενώ είχες την οικονομική ευχέρεια να νοικιάζεις και να μένεις μόνος σου, επειδή θα σου έχουν φαγητό και πλύσιμο των ρούχων. Αν δεν πάρεις την ευθύνη της ζωής σου και να φροντίζεις εσύ για όλα, υπάρχει ο κίνδυνος να μην ωριμάσεις ποτέ.
Δεν αξίζεις να λέγεσαι άνθρωπος όταν εμπιστεύεσαι «πνευματικούς» ανθρώπους και τους έχεις για Καπετάνιους στο καράβι της ζωής σου, ενώ αυτοί στην πραγματικότητα δεν κάμνουν ούτε για ναύτες. Και θα σου ορίσουν και πότε θα παντρευτείς και με ποιάν θα παντρευτείς. Και θα σου πουν «οι παντρεμένοι φοιτητές δεν αποδίδουν στις σπουδές τους». Ανοησίες. Συνάντησα παντρεμένους φοιτητές και με παιδάκια που έκαναν πολύ σοβαρότερες σπουδές από εμάς στην Χριστιανική Φοιτητική Δράση που ήμασταν ελεύθερα πουλάκια.
Δεν αξίζεις να λέγεσαι άνθρωπος όταν επειδή πέφτεις σε πολλές σαρκικές αμαρτίες εμπιστεύεσαι τυφλά την γνώμη τού κάθε Εξομολόγου και τρέχεις να παντρευτείς στα γρήγορα με όποιαν να είναι χωρίς να περιμένεις να ακούσεις τι λέει η καρδιά σου. Ξέρεις ποια είναι η διαφορά ; Όταν αμαρτάνεις, ναι είσαι αμαρτωλός αλλά είσαι άνθρωπος, όταν όμως προχωράς σε τόσο σοβαρές αποφάσεις για όλη σου την ζωή χωρίς ν’ ακούς την καρδιά σου, δεν είσαι ούτε άνθρωπος.
Λέει ο π. Νικόλαος Λουδοβίκος : «Ο άνθρωπος δεν είναι μόνο ψυχή και σώμα, είναι και επιθυμίες». Μα ακόμα και τα ζώα έχουν κάποιες επιθυμίες. Άρα αν εσύ δεν έχεις επιθυμίες σε τίποτα και κάμνεις απλά τυφλά ότι επιθυμούν οι άλλοι δεν αξίζεις να λέγεσαι άνθρωπος.
Έλεγε συχνά ο Αγιορείτης μοναχός π. Συμεών Γρηγοριάτης, με καταγωγή από το Περού και από τα περισσότερο ελεύθερα πνεύματα στην Ελλάδα, πως όφειλε αυτή την ελευθερία του πνεύματος στην μητέρα του. Μια μητέρα που έβαζε την ευτυχία του παιδιού της πάνω από τις δικές της επιθυμίες. Από παιδί σε όλα τα πράγματα του έλεγε «διάλεξε», για να μάθει να ακούει την καρδιά του. Και όταν μεγάλωσε και η ελευθεριότητα στην συμπεριφορά του ήταν σκάνδαλο για την καλουπωμένη κοινωνία του Περού, τον παρότρυνε να γυρίσει τον κόσμο για να βρει αυτό που ψάχνει η ψυχή του.
Το δράμα που θα παίζεται μέσα στην καρδιά σου όταν δεν την ακούς, το περιγράφει όμορφα η Μπάμπαλη Αδριάνα στο τραγούδι «Δες καθαρά» : Δες καθαρά / αυτή η φωνή για σένα ξεσπά, / για σένα αντηχεί / πιο δυνατά / για σένα τραγουδά. Η φωνή τής ταλαίπωρης καρδιάς σου που δεν αντέχει άλλο να μην πραγματοποιούνται αυτά που βαθιά της επιθυμεί.
Ανώνυμος
- Edit
Το άρθρο του Χαράλαμπου Παπαδόπουλου αποτελεί ένα δυνατό και αφυπνιστικό κείμενο που αγγίζει ένα βαθιά υπαρξιακό ζήτημα: την προσωπική ευθύνη και την ελευθερία επιλογής. Με έντονο και συχνά αιχμηρό λόγο, ο συγγραφέας μάς καλεί να σταματήσουμε να ζούμε με «δανεικές» αποφάσεις και να αναλάβουμε το βάρος της δικής μας ζωής.
Ιδιαίτερα σημαντική είναι η επισήμανση ότι η υπακοή χωρίς διάκριση δεν συνιστά αρετή αλλά αποποίηση ευθύνης. Σε μια κοινωνία όπου οι νέοι συχνά καθοδηγούνται —ή και πιέζονται— από γονείς, εκπαιδευτικούς ή πνευματικούς ανθρώπους, το άρθρο λειτουργεί ως υπενθύμιση ότι η ωριμότητα προϋποθέτει συνειδητή επιλογή. Η αναφορά στον Νικόλαος Λουδοβίκος, ότι ο άνθρωπος δεν είναι μόνο σώμα και ψυχή αλλά και επιθυμία, ενισχύει το επιχείρημα πως οι βαθύτερες κλίσεις της καρδιάς μας αποτελούν αναπόσπαστο στοιχείο της ανθρώπινης ύπαρξης.
Ο συγγραφέας δεν απορρίπτει τη συμβουλή των άλλων· αντίθετα, τονίζει ότι πρέπει να ακούμε, αλλά τελικά να αποφασίζουμε εμείς. Αυτή η διάκριση είναι ουσιαστική. Η τυφλή εμπιστοσύνη μπορεί να οδηγήσει σε επιλογές που δεν εκφράζουν την αληθινή μας ταυτότητα και τελικά να γεννήσουν εσωτερικό κενό.
Παρότι ο λόγος του είναι απόλυτος στη φράση «δεν αξίζεις να λέγεσαι άνθρωπος», η υπερβολή αυτή λειτουργεί ρητορικά, ως αφύπνιση. Στόχος του δεν είναι να προσβάλει, αλλά να ταρακουνήσει. Να μας θυμίσει ότι η ανθρώπινη αξιοπρέπεια συνδέεται με την ελευθερία και την ευθύνη.
Συνολικά, πρόκειται για ένα κείμενο που προκαλεί γόνιμο προβληματισμό και ενθαρρύνει τον αναγνώστη να στραφεί προς τα μέσα, να ακούσει τη φωνή της καρδιάς του και να ζήσει αυθεντικά.