Το Δορύλαιον ήταν αρχαία πόλη της Φρυγίας στη Μικρά Ασία, η οποία κατά τη Ρωμαϊκή περίοδο αποτέλεσε σημαντικό οχυρωμένο κέντρο στα σύνορα της Ασίας με τη Βιθυνία και άνηκε στην περιοχή της Φρυγίας της Επίκτητου της αρχαιότητας, που περιλαμβάνει μεγάλο μέρος των επαρχιών Εσκισεχίρ, Αφιόν Καραχισάρ , και Κιουτάχεια, γνωστή ως “Ορεινή Φρυγία”.
ΘΕΣΗ
«Επίκτητος Φρυγία» (ή Φρυγία Επίκτητη) χρησιμοποιήθηκε κυρίως κατά την Ελληνιστική περίοδο (μετά τον 4ο αι. π.Χ.) και συνεχίστηκε κατά τη Ρωμαϊκή περίοδο. Αναφέρεται στο βορειοδυτικό τμήμα της αρχαίας Φρυγίας, το οποίο προσαρτήθηκε στο βασίλειο της Περγάμου και αργότερα στη Ρωμαϊκή επαρχία της Ασίας, όντας “επίκτητη” (προσκτηθείσα) περιοχή .Περιλάμβανε περιοχές που προήλθαν από τη Μυσία και τη βορειοδυτική Φρυγία.Στην περιοχή αυτή περιλαμβάνονταν πόλεις όπως η Αζανοί, τα Σύναδα και η Λαοδίκεια η Φρυγική.
Η πόλη του Δορυλαίου βρισκόταν στην τοποθεσία που ήταν περίπου 10 χλμ. νοτιοδυτικά του Εσκισεχίρ, σε μια τοποθεσία που σήμερα είναι γνωστή ως Καρατζά Χισάρ. Γύρω στα τέλη του τέταρτου αιώνα π.Χ. μεταφέρθηκε σε μια τοποθεσία βόρεια του σύγχρονου Εσκισεχίρ.
Η πόλη βρίσκεται στις όχθες του ποταμού Πορσούκ , 792 μ. πάνω από την επιφάνεια της θάλασσας, όπου έχει θέα στην εύφορη Φρυγική κοιλάδα. Η πόλη απέχει 233 χλμ. δυτικά της Άγκυρας , 330 χλμ. νοτιοανατολικά της Κωνσταντινούπολης και 78 χλμ. βορειοανατολικά της Κιουτάχειας .
Στις αρχαίες πηγές, το Δορύλαιο περιγράφεται ως Φρυγική πόλη που βρίσκεται στο σταυροδρόμι σημαντικών δρόμων, διάσημη για τις θερμές πηγές της και από το πλούσιο εμπόριο.
ΟΝΟΜΑ
Δορύλαιον Dοrlion, Dorylaeum , Dorylaion, Dorylaeon, Dorilyon, Dorileon, Dorilaion, Duοriliye
Η ονομασία ήταν γνωστή ως Δορύλαιον στα ελληνικά και Dorylaeum/Δορύλαιο στα λατινικά με όλα τα παραμφερή να έχουν προέλευση από την πρώτη ονομασία.
1. H πόλη οφείλει το όνομά της στον μυθικό Δορύλαιο, απόγονο του Ηρακλή κατά μια άποψη .
2. Υπάρχει όμως και άλλη άποψη για την σχέση του Ηρακλή με τον Δορύλαιο . Στην ελληνική μυθολογία, το όνομα Δορύλαιος (ή και Δορυκλεύς) συνδέεται κυρίως με τη Σπάρτη και τη σύγκρουση με τον Ηρακλή. Ο Δορύλαιος ήταν αντίπαλος του Ηρακλή που εξοντώθηκε από αυτόν, ενώ ο Ακάμας ήταν ο προστάτης των απογόνων του Ηρακλή.
Σε νομίσματα της Ρωμαϊκής εποχής εμφανίζονται τόσο Δορυλαιος όσο και ο Άναμας .
Darauliya, Adruliya, Drusilya ( Νταραουλία, Αδρουλία και Δρουσιλία )
Στις Αραβικές πηγές, το όνομα της πόλης αναφέρεται ως Νταραουλία, Αδρουλία και Δρουσιλία.
Sultanönü.
Το όνομα “Sultanönü” αναφέρεται στη διοικητική δομή της περιοχής κατά την Σελτζουκική και Οθωμανική περίοδο (Sultanönü Sanjak). Μπορεί να σημαίνει “ο τόπος πριν από την παρουσία του Σουλτάνου” ή η περιοχή όπου διέμενε ο Σουλτάνος.
Η λέξη Sultanönü δεν έχει Ελληνική ρίζα. είναι τουρκικό τοπωνύμιο. Αν και η ελληνική λέξη «σουλτάνος» χρησιμοποιείται για τον «Σουλτάνο», αυτή η έκφραση δεν είναι ιστορικό όνομα που χρησιμοποιείται από τους ντόπιους πια για να περιγράψει την πόλη του Δορυλαίου.
Sharhöyük
Είναι σύνθετη Τουρκική λέξη : Sharhöyük = Shar + höyük
Το πρώτο συνδετικό η λέξη “Shar” αναφέρεται συχνά σε ιστορικά/γεωγραφικά κείμενα ως ονομασία βουνού
Το δεύτερο συνθετικό της λέξης είναι << höyük >> επίσης Τουρκική λέξη προφέρεται χόγιουκ) σημαίνει στα Ελληνικά τύμβος, λόφος ή τεχνητός γήλοφος που δημιουργήθηκε από τα ερείπια αρχαίων οικισμών (tell). Χρησιμοποιείται κυρίως στην αρχαιολογία για να περιγράψει λόφους που προέκυψαν από τη διαδοχική κατοίκηση στον ίδιο χώρο για αιώνες, Sharhöyük είναι η ονομασία του τύμβου που ανασκάπτεται οποί για εκατοντάδες χρονιά κτιζόταν σε αλλεπάλληλα στρωματά η πόλη του Δορύλαιου.
Eskichehir
Κατά την Σελτζουκική περίοδο, η περιοχή Δορυλαίου-Σαρχογιούκ σταδιακά ερειπώθηκε και εγκαταλείφθηκε, και ένας νέος οικισμός ιδρύθηκε στα νότια της. Σύμφωνα με τον W.M. Ramsay, αυτά τα αρχαία ερείπια άρχισαν να ονομάζονται “Εσκί Σεχίρ”.
Η θέση του τύμβου έχει πλέον ενσωματωθεί στον αστικό ιστό της πόλης του.
Εσκίσεχιρ
Το όνομα Εσκισεχίρ μπορεί να μεταφραστεί κυριολεκτικά ως «Παλιά Πόλη» στα τουρκικά
Το όνομα έχει καταγραφεί σε οθωμανικά αρχεία από τα τέλη του 15ου αιώνα.
ΠΛΗΘΥΣΜΟΣ ( ΕΛΛΗΝΩΝ ΚΑΙ ΑΡΜΕΝΙΩΝ ΜΕΧΡΙ ΤΗΝ ΜΙΚΡΑΣΙΑΤΙΚΗ ΚΑΤΑΣΤΡΟΦΗ )
Υπάρχουν πληροφορίες που επιβεβαιώνουν την ύπαρξη τόσο Ελληνικής όσο και Αρμενικής κοινότητας στο Εσκί Σεχίρ (Eskişehir) μέχρι το 1922.
Ένα σημαντικό μέρος των Αρμενίων και των Ελλήνων στην πόλη εργαζόταν στο εμπόριο, τις βιοτεχνίες και ως τεχνικό προσωπικό στον σιδηρόδρομο της Βαγδάτης . Ανατολικής Μικράς Ασίας.
Ελληνική Κοινότητα
Πριν το 1922, υπήρχε σημαντική ελληνική παρουσία και στο Εσκί Σεχίρ.
Η περιοχή του Εσκί Σεχίρ ήταν θέατρο σκληρών μαχών κατά την Ελληνική Εκστρατεία στη Μικρά Ασία (1919-1922), με αποκορύφωμα τη Μάχη του Εσκί Σεχίρ τον Ιούλιο του 1921.
Αυτά τα γεγονότα οδήγησαν τελικά στην εκδίωξη και τη διασπορά του Ελληνικού πληθυσμού από την περιοχή και ολόκληρη τη Μικρά Ασία.
Αρμενική Κοινότητα
Οι Αρμένιοι αποτελούσαν επίσης μια σημαντική μειονότητα στην πόλη , με κοινότητες διάσπαρτες σε όλη την κεντρική και αν
Η Αρμενική κοινότητα στο Εσκί Σεχίρ υπήρχε για αιώνες. Ωστόσο, η Γενοκτονία των Αρμενίων που ξεκίνησε το 1915 και συνεχίστηκε μέχρι το 1923, είχε καταστροφικές συνέπειες για τον Αρμενικό πληθυσμό, οδηγώντας σε μαζικές εκτοπίσεις και σφαγές. Οι επιζώντες της Γενοκτονίας βρήκαν καταφύγιο σε διάφορα μέρη, μεταξύ άλλων και στην Ελλάδα μετά το 1922, όπου συγκρότησαν νέες κοινότητες.
Και οι δύο κοινότητες εκδιώχθηκαν από την περιοχή ως αποτέλεσμα των ιστορικών γεγονότων της περιόδου 1915-1922.
Στοιχεία απογραφής 1914 (Eskişehir Sanjak)
Ο συνολικός πληθυσμός του Σαντζάκ καταγράφηκε περίπου σε 151.467 άτομα. Η θρησκευτική/εθνοτική κατανομή αυτού του πληθυσμού έχει ως εξής:
Μουσουλμάνοι: 140.578 άτομα (περίπου 92,8%).
Αρμένιοι (Γρηγοριανοί και Καθολικοί): 8.276 άτομα (Περίπου 5,5%).
Έλληνες (Ρωμιοί): 2.613 άτομα (Περίπου 1,7%).
ΙΣΤΟΡΙΑ
Το Δορύλαιο, που βρίσκεται στην περιοχή Εσκί Σεχίρ (Şarhöyük), έχει πλούσια ιστορία που χρονολογείται από το 3000-3500 π.Χ. και υπήρξε έδρα Φρυγικών, Χετταίων, Ρωμαϊκών και Βυζαντινών πολιτισμών.
Στρατηγικά τοποθετημένη στις όχθες του ποταμού Πορσούκ, η πόλη ήταν ένα σημαντικό αμυντικό σημείο, ιδιαίτερα κατά τη Βυζαντινή περίοδο, και κέντρο συγκρούσεων μεταξύ των Σταυροφοριών και των Σελτζούκων. Μετά το 1176, τέθηκε υπό Σελτζουκική κυριαρχία.
Προ Οθωμανική Ιστορία του Δορύλαιου
Πρώιμοι Οικισμοί και Αρχαία Περίοδος
Αρχαιολογικά ευρήματα δείχνουν ότι ο οικισμός στη σημερινή περιοχή Şarhöyük (Εσκί Σεχίρ) χρονολογείται από την Πρώιμη Εποχή του Χαλκού.
Βρίσκεται στα δυτικά σύνορα της Φρυγίας και επηρεάστηκε από τους Χετταϊκούς, Λυδικούς, Περσικούς, Ελληνικούς κυρίως των Μακεδόνων , Περγάμου και Γαλατικούς πολιτισμούς της περιοχής.
Ρωμαϊκή και Βυζαντινή Περίοδος
Η πόλη ήταν ένας σημαντικός οικισμός κατά τη Ρωμαϊκή και ιδιαίτερα τη Βυζαντινή περίοδο (Δορύλαιο). Ήταν μια οχυρωμένη πόλη που έπαιξε καθοριστικό ρόλο στην άμυνα του Βυζαντίου ενάντια στους Σελτζούκους.
Σελτζούκικη Περίοδος και Σταυροφορίες
Η περιοχή, η οποία έπεσε στα χέρια των Τούρκων (Σελτζούκων) το 1074, αποτέλεσε το θέατρο σημαντικών μαχών κατά τη διάρκεια των Σταυροφοριών λόγω της στρατηγικής της θέσης.
Σημείο καμπής (1176)
Με την ήττα του Βυζαντινού Αυτοκράτορα Μανουήλ Κομνηνού από τον Σελτζούκο Σουλτάνο Κιλιτσαρσλάν Β’ το 1176, το Δορύλαιο περιήλθε οριστικά υπό Σελτζουκική κυριαρχία και άρχισε να ονομάζεται “Σουλτανιόν”.
Το Δορύλαιο έγινε το κέντρο πυκνών Τουρκμενικών οικισμών (στην περιοχή Σουλτανένι-Κιουτάχεια-Σιβριχισάρ) πριν από την οθωμανική περίοδο.
Στην ιστορία της περιοχής του Δορυλαίου έχουν καταγραφή αλλεπάλληλες ενδιαφέρουσες ιστορικά συγκρούσεις και σφοδρές μάχες και μέχρι τον Ελληνοτουρκικό πόλεμο του 1918-1922.
1. Η επιδρομές των Γότθων τον 3ο αιώνα μ.Χ.
2. Η σύγκρουση τον 8ο αιώνα Αρταβάζου και του Αυτοκράτορα του Βυζαντίου Κωνσταντίνου του Ε’
3. Τον 12ο αιώνα η σύγκρουση των Σταυροφόρων και των Σελτζούκων Τούρκων <<Μάχη του Δυρύλαιου >>
4. Στις αρχές του 20ου αιώνα η σύγκρουση κατά την διάρκεια του Ελληνοτουρκικού πολέμου το 1921 για την ακρίβεια Ελλήνων και Τούρκων (Μάχη του Εσκισεχίρ ).
Και επίσης τα τελευταία χρονιά στον Τύμβο που βρισκόταν το αρχαίο Δορύλαιου υπάρχουν ανασκαφές που δίνουν πολλά ευρήματα από το 3500 π.Χ και προηγούμενα μέχρι τον 13αιωνα μ.Χ.
Και έχουν και ενδιαφέρον και όσα έχουν καταγράφει για την προέλευση του ονόματος του Δορυλαίου με τον Ηρακλή ,Αραμα και Δορυλαιο
Επειδή ο χώρος του διαδίκτυο δεν είναι απεριόριστος , είμαστε αναγκασμένοι αυτό το τμήμα της ιστορία μαζί με τα ευρήματα των ανασκαφών στον τύμβο να τα δημοσιεύσουμε στην επόμενη ανάρτηση μας.
ΝΟΜΙΣΜΑΤΑ ΚΑΙ ΑΛΛΑ ΕΥΡΗΜΑΤΑ
Τα νομίσματα του Δορυλαίου κόπηκαν κυρίως κατά τη Ρωμαϊκή Αυτοκρατορική περίοδο, που κυμαίνεται περίπου από τη βασιλεία του Βεσπασιανού (69–79 μ.Χ.) έως τον Φίλιππο Β΄ (244–249 μ.Χ.). Η συντριπτική πλειοψηφία των σωζόμενων νομισμάτων του Δορυλαίου αποτελείται από χάλκινες (AE) εκδόσεις.Επιγραφές: Τα νομίσματα συνήθως φέρουν την ελληνική επιγραφή ΔΟΡΥΛΑΙΩΝ (Δορυλαίων), που σημαίνει “των Δορυλαίων”.
Οι εκδόσεις κόπηκαν υπό διάφορους Ρωμαίους ηγεμόνες, συμπεριλαμβανομένων των Τραϊανού, Σεπτίμιου Σεβήρου, Γορδιανού Γ΄ και Φιλίππου Α΄.
Παρουσιάζουν τη δάφνινη ή ακτινωτή προτομή του κυβερνώντος αυτοκράτορα ή μελών της αυτοκρατορικής οικογένειας.
Συχνά εμφανίζει τοπική μυθολογική ή θρησκευτική εικονογραφία, όπως:
Δίας: Συχνά απεικονίζεται καθισμένος σε θρόνο κρατώντας έναν κεραυνό.
Αετός: Στέκεται με ανοιχτά φτερά, μερικές φορές κρατώντας ένα στεφάνι στο ράμφος του.
Τοπικοί Ήρωες: Σπάνια μεγάλα μετάλλια απεικονίζουν μορφές όπως ο Δορύλαος και ο Ακάμας. Άλλες Μορφές: Τύχη, Κυβέλη ή διάφορες όρθιες θεότητες.
Το Δορύλαιο δεν ήταν ένα σημαντικό μητροπολιτικό νομισματοκοπείο σε σύγκριση με γειτονικές χώρες όπως η Έφεσος, γεγονός που καθιστά τα νομίσματά του σχετικά σπάνια στην σημερινή νομισματική αγορά. Οι συλλέκτες συχνά αναζητούν αυτά τα νομίσματα ως μέρος περιφερειακών μελετών της περιοχής της Φρυγίας.
ΘΡΗΣΚΕΙΑ
1.Αρχαιότητα
Το αρχαίο Εσκισεχίρ ήταν το θρησκευτικό κέντρο της Ορεινής Φρυγίας και διατήρησε αυτό το θρησκευτικό καθεστώς σε μεταγενέστερες περιόδους .
Εν τω μεταξύ, Έλληνες εγκαταστάθηκαν στη Φρυγία. Ανασκαφές στον Πεσσινό έχουν αποκαλύψει έναν ναό αφιερωμένο στη Φρυγική θεά Κυβέλη, ένα θέατρο και πολλά άλλα αρχιτεκτονικά κτίσματα. Η Φρυγική θρησκεία βασιζόταν στην Κυβέλη, τη μητέρα θεά, μια πολύ αρχαία λατρεία της Μικρας Ασιας .
Βρέθηκε ανάγλυφο με την μορφή του Δια του…
Ένδειξη για πίστη στην θεά Τύχη συνάγεται εκ των νομισμάτων
2. Χριστιανική εποχή
Το Δορύλαιο (ή Δορύλαιο) ήταν ρωμαϊκό εμπορικό κέντρο. Ήταν επίσης πιθανώς μια βασική πόλη της διαδρομής που ακολούθησε ο Απόστολος Παύλος στο Δεύτερο Ιεραποστολικό του Ταξίδι το 50 μ.Χ.
Γύρω στο 50 μ.Χ., ο Παύλος, στο δεύτερο ιεραποστολικό του ταξίδι, πέρασε από την Κιλικία, τη Γαλατία και τη Φρυγία στην Τρωάδα και στη συνέχεια στην Ελλάδα.
Αν και ήταν ένας σημαντικός οδικός κόμβος στην αρχαιότητα, δεν υπάρχουν συγκεκριμένα στοιχεία ότι ο Παύλος χρησιμοποίησε αυτήν τη διαδρομή.
Οι δραστηριότητες και οι ταξιδιωτικές διαδρομές του Παύλου περιγράφονται λεπτομερώς στο Βιβλίο των Πράξεων, το όνομα Δορύλαιο δεν αναφέρεται. Το γεγονός όμως ότι κάποια στιγμή έγινε ρωμαϊκό εμπορικό κέντρο δεν αποκλείει την διέλευση του.
Όπως συμβαίνει με πολλές πόλεις της Μ. Ασίας , ο Χριστιανισμός εμφανίστηκε αφότου ο Μέγας Κωνσταντίνος νομιμοποίησε τη θρησκεία στη Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία . Αρχής γενομένης από τον 4ο αιώνα, υπάρχουν αρχεία επισκόπων που κατείχαν αξιώματα στο Εσκισεχίρ. Η πόλη ήταν γνωστή ως Δορύλαιον στα ελληνικά εκείνη την περίοδο. Ένας από αυτούς τους επισκόπους, ο Ευσέβιος , συμμετείχε ενεργά στη διαμόρφωση του εξελισσόμενου δόγματος της εκκλησίας.
Εκκλησιαστική Διοίκηση: Αποτελούσε επισκοπή της Φρυγίας Σαλουταρίας, υπαγόμενη στη Σύνναδα.
Έγινε επισκοπή όταν ήταν μέρος της ύστερης ρωμαϊκής επαρχίας της Φρυγίας Σαλουτάρης και ανέδειξε επισκόπους όπως ο Ευσέβιος, ο οποίος αντιτάχθηκε στις διδασκαλίες του Νεστόριου και του Ευτυχή.
Υπήρχαν Ελληνορθόδοξες εκκλησίες στο Εσκισεχίρ .
Η πόλη είχε σημαντικό Ελληνορθόδοξο πληθυσμό και αυτές οι εκκλησίες ήταν κεντρικής σημασίας για την κοινοτική ζωή, ιδιαίτερα κατά τη βυζαντινή και οθωμανική περίοδο.
Ο Χριστιανισμός καθιερώθηκε στην περιοχή από τον 4ο αιώνα και το Δορύλαιο (Εσκισεχίρ) φιλοξενούσε μια σειρά επισκόπων.
Αρχαγγέλου Μιχαήλ
Ερείπια εκκλησιών από αυτήν την εποχή, όπως η εκκλησία του Αρχαγγέλου Μιχαήλ στη Γέρμια εξακολουθούν να υπάρχουν.
Η Ελληνική κοινότητα στην περιοχή διατηρούσε εκκλησίες .
Ο πληθυσμός αποτελούνταν σε μεγάλο βαθμό από τουρκόφωνους Ελληνορθόδοξους Χριστιανούς.
Οι Ελληνικές γειτονιές της πόλης καταστράφηκαν σε μεγάλο βαθμό κατά τη διάρκεια του Ελληνοτουρκικού Πολέμου και και οι περισσότερες εκκλησίες χάθηκαν ή μετατράπηκαν σε τζαμία .
Αγίας Τριάδας
Η Αρμενική Εκκλησία της Αγίας Τριάδας ήταν χτισμένη τον 19ο αιώνα’.
ΠΑΙΔΕΙΑ
Η Ελληνική κοινότητα είναι βεβαιώ ότι διατηρούσε σχολεία ,άγνωστο όμως ποιας βαθμίδας.
ΔΙΩΞΕΙΣ
Το μεγαλύτερο μέρος του ελληνορθόδοξου πληθυσμού του Εσκισεχίρ στάλθηκε βίαια στην Ελλάδα κατά την ανταλλαγή πληθυσμών του 1923 μεταξύ Ελλάδας και Τουρκίας.
ΑΠΑΣΧΟΛΗΣΗ
Τον 11ο αιώνα, το Δορύλαιο παρήγαγε πλούσιες σοδειές σιτηρών και τα ποτάμια κοντά στην πόλη ήταν μια εξαιρετική πηγή ψαριών.
Παραδοσιακά εξαρτώμενη από την αλευροτριβία και τα πλινθοκτίσματα, η πόλη επεκτάθηκε με την κατασκευή σιδηροδρομικών εργαστηρίων το 1894 για εργασίες στον σιδηρόδρομο Βερολίνου-Βαγδάτης .
Νάρδος – Αρτοποιητικά προϊόντα
Ο νάρδος επιστ. Nardostachys jatamansi ή το συγγενές είδος Cymbopogon nardus) δεν είναι βασικό συστατικό στην παρασκευή ψωμιού, αλλά η σχέση του με αυτό είναι κυρίως αρωματική ή ιστορική.
Ο νάρδος αναφέρεται συχνά σε θρησκευτικά κείμενα ως ένα πολύτιμο και ακριβό μύρο. Αν και δεν σχετίζεται άμεσα με το ψωμί ως τρόφιμο, και τα δύο αποτελούν ισχυρά σύμβολα σε τελετουργικά πλαίσια (π.χ. το μύρωμα και ο άρτος).
Το Cymbopogon nardus (κιτρονέλλας) είναι ένα αρωματικό τροπικό χόρτο που καλλιεργείται παραδοσιακά για το αιθέριο έλαιο του, το οποίο χρησιμοποιείται ως αρωματική ουσία τροφίμων σε ποτά, αρτοσκευάσματα και γλυκά, καθώς και ως εντομοαπωθητικό.
Διαθέτει επίσης αντιφλεγμονώδεις και αντιοξειδωτικές ιδιότητες. Ιστορικές και άλλες χρήσεις του Cymbopogon nardus.
Το αιθέριο έλαιο χρησιμοποιείται για να δώσει και γεύση σε καραμέλες, πουτίγκες, ποτά και αρτοσκευάσματα.
Η νάρδος ήταν ένα ακριβό άρωμα που αναφέρεται στο Άσμα Ασμάτων (1:12, 4:13-14) και στις περιγραφές των ευαγγελίων για τις γυναίκες που αλείφουν τον Ιησού (Μάρκος 14:3, Ιωάννης 12:3).
Το αιθέριο έλαιο του Νάρδου εξάγεται από τις ρίζες και τα ριζώματα (υπόγειους βλαστούς) του φυτού.
Για την παραγωγή του, οι ρίζες συλλέγονται, καθαρίζονται, ξηραίνονται και στη συνέχεια υποβάλλονται σε διαδικασία απόσταξης με ατμό. Το αποτέλεσμα είναι ένα πυκνό, αρωματικό έλαιο με γήινο και ξυλώδες άρωμα, το οποίο χρησιμοποιείται από την αρχαιότητα στην αρωματοποιία, τη μαγειρική/αρτοποιία και σε θρησκευτικές τελετές.
Θερμές πηγές και εκτροφή άλογων
Η πόλη ήταν γνωστή για τις θερμές πηγές της και τις πεδιάδες, όπου εκτρέφονταν τα υποζύγια του αυτοκρατορικού στρατού.
Εξόρυξη σηπιόλιθου
Από το 1920, το Εσκισεχίρ ήταν μια από τις κύριες τοποθεσίες εξόρυξης . Εκείνη την εποχή, οι περισσότερες από τις τοποθεσίες εξόρυξης ανήκαν στο κράτος .
Ο σηπιόλιθος είναι ένα ένυδρο πέτρωμα με πυριτικό μαγνήσιο, ένα εξαιρετικά ελαφρύ, πορώδες λευκό ορυκτό, γνωστό για τη χρήση του στην κατασκευή ποιοτικών, απορροφητικών πιπών καπνού που αλλάζουν χρώμα με τη χρήση. Απαντάται στην Τουρκία (Εσκισεχίρ) και την Ελλάδα, ενώ χρησιμοποιείται και ως ενεργός σηπιόλιθος σε φίλτρα στριφτού για κατακράτηση ουσιών.
Σκαλίζεται εύκολα,σε πίπες καπνοί είναι ανθεκτικό στη θερμότητα και απορροφά την υγρασία και την πίσσα. Οι αυθεντικές πίπες από συμπαγή σηπιόλιθο γίνονται χρυσοκάστανες με τον καιρό.
Χρησιμοποιείται σε φιλτράκια (π.χ. “του Παππού”) 6mm, προσφέροντας αποτελεσματικό φιλτράρισμα, συχνά χωρίς χλώριο ή χημικά πρόσθετα.
Ο φυσικός, συμπαγής σηπιόλιθος είναι ανώτερος από τον συμπιεσμένο (από σκόνη), καθώς ο πρώτος απορροφά τα έλαια του καπνού, ενώ ο δεύτερος δεν χρωματίζεται.
ΤΟ ΕΣΚΙΣΕΧΙΡ ΣΗΜΕΡΑ
Η Μητροπολιτική περιοχή έχει πληθυσμό άνω των 920.000 κατοίκων (από το 2024), με μια ισχυρή οικονομία που υποστηρίζεται από τη βιομηχανία και την ιδιότητά της ως σημαντικού πανεπιστημιακού κόμβου.
