Το πρόσφατο περιστατικό στη Φλώρινα δεν ήταν πράξη λογοκρισίας, αλλά πράξη θεσμικής ευθύνης. Όταν ο Δήμαρχος επέλεξε να διακόψει μια συναυλία που διολίσθαινε σε εθνικιστικά μηνύματα, υπερασπίστηκε κάτι βαθύτερο από μια μουσική επιλογή: την κοινωνική συνοχή και τον σεβασμό της ιστορικής αλήθειας.
Η Μακεδονία υπήρξε και παραμένει τόπος συνύπαρξης, όχι πεδίο προπαγάνδας. Η τέχνη ενώνει όταν σέβεται, διχάζει όμως όταν εργαλειοποιείται. Το μήνυμα από τη Φλώρινα είναι καθαρό: η ελευθερία της έκφρασης δεν μπορεί να γίνεται όχημα εθνικιστικών αφηγημάτων που προσβάλλουν την ιστορική ταυτότητα των Ελλήνων Μακεδόνων.
Σε μια εποχή που η ψυχραιμία είναι δύναμη, η στάση αυτή δείχνει ότι ο πατριωτισμός μπορεί να είναι ήρεμος, δημοκρατικός και ουσιαστικός. Και αυτό είναι το πιο ισχυρό μήνυμα απ’ όλα.
