Κωνσταντίνος Στόκκος: Υγειονομική εγκατάλειψη στην Περιφέρεια – Ώρα για ουσιαστικά κίνητρα και σταθερές λύσεις

Στην περιφέρεια και ιδιαίτερα στα νησιά, τα νοσοκομεία βρίσκονται σε κατάσταση οξείας υποστελέχωσης. Παρά τις συνεχείς προκηρύξεις, δεν υπάρχει σταθερός μηχανισμός που να εγγυάται ότι οι θέσεις θα καλύπτονται, γεγονός που δημιουργεί ανασφάλεια και απογοήτευση στο υπάρχον προσωπικό. Οι όποιες προσωρινές λύσεις έχουν μέχρι σήμερα αποδειχθεί ανεπαρκείς, θυμίζοντας “βαρέλι δίχως πάτο”.

Τα οικονομικά κίνητρα που δόθηκαν ως τώρα, όπως το επίδομα των 295 ευρώ καθαρά (600 ευρώ μεικτά), δεν στάθηκαν ικανά να λειτουργήσουν ως ουσιαστικό μέτρο στελέχωσης. Αντιθέτως, η άνιση κατανομή προσωπικού παραμένει έντονη∙ τα μεγάλα αστικά κέντρα προσελκύουν το ιατρικό δυναμικό, ενώ περιφέρεια και νησιά εγκαταλείπονται.

Είναι, δε, προκλητικό ότι ενώ για άλλες κατηγορίες εργαζομένων – όπως οι υπάλληλοι της Βουλής – υπάρχουν πάντα διαθέσιμοι πόροι για επιδόματα και αυξήσεις, όταν τίθεται ζήτημα νέων ουσιαστικών κινήτρων για τους γιατρούς της περιφέρειας, η απάντηση που λαμβάνουμε είναι ότι “δεν υπάρχουν χρήματα”.

Η άνιση αυτή μεταχείριση υπονομεύει κάθε προσπάθεια προσέλκυσης και παραμονής προσωπικού στην επαρχία.

Η υποστελέχωση δεν επηρεάζει μόνο την ποσότητα αλλά και την ποιότητα των παρεχόμενων υπηρεσιών υγείας. Σε αυτές τις συνθήκες αυξάνεται η πιθανότητα ιατρικών λαθών, γεγονός που πλήττει τόσο την ασφάλεια των ασθενών όσο και τη φήμη του ΕΣΥ. Παράλληλα, το ήδη υπάρχον προσωπικό φθείρεται περαιτέρω, οδηγούμενο συχνά σε επαγγελματική εξουθένωση.

Η λύση δεν μπορεί να είναι άλλη από τη θεσμοθέτηση σταθερών και ουσιαστικών κινήτρων, ώστε να διασφαλιστεί η βιώσιμη στελέχωση σε όλη την επικράτεια. Άλλες χώρες, όπως η Κύπρος, προχώρησαν σε γενναία μέτρα (διπλασιασμός αποδοχών σε δυσπρόσιτες περιοχές) και κατάφεραν να δημιουργήσουν συνθήκες ισότιμης υγειονομικής κάλυψης.

Αν δεν ακολουθηθεί παρόμοια στρατηγική, η περιφέρεια θα συνεχίσει να βιώνει συνθήκες υγειονομικής εξαίρεσης, με επιπτώσεις όχι μόνο στους ασθενείς αλλά και στους ίδιους τους υγειονομικούς που αγωνίζονται καθημερινά πέρα από τις δυνάμεις τους.