Δέν ψέλνουμε σήμερα νεκρώσιμα τροπάρια στήν Κοίμηση τῆς Θεοτόκου, ἀλλά ὕμνους χαρούμενους καί θριαμβευτικούς, τελοῦντες τήν θείαν ταύτην καί παντιμον ἑορτήν τῆς τῆς Θεομήτορος, καί κροτοῦμεν τάς χείρας, τόν ἐξ Αὐτῆς τεχθέντα Θεόν δοξάζοντες. Ψέλνουμε μέ ἁγιασμένο οἶστρο καί λέμε: «Ἅπας γηγενής σκιρτάτω τῷ πνεύματι λαμπαδουχούμενος. Πανηγυριζέτω δέ ἄϋλων νόων φύσις, γεραίρουσα τήν ἱεράν πανήγυριν τῆς θεομήτορος, καί βοάτω Χαίροις, Παμμακάριστε, Θεοτόκε, Ἁγνή, Ἀειπάρθενε».

Τὴν Παναγία εἴχανε πάντα γιὰ παράδειγμα οἱ γυναῖκες τῆς Ἑλλάδας, καὶ μὲ τὴ φρονιμάδα τοὺς ἀνακουφίζανε τὸν ἄνδρα τους, παρηγορούσανε τὶς πίκρες του, κάνανε παιδιὰ καλά, ὑπομονεύανε στὶς δυστυχίες, οἰκονομούσανε τὸ σπίτι τους, ἐνῶ τώρα, μὲ τὸν κακὸ δρόμο ποὺ πήρανε πολλὲς ἂπ΄ αὐτές, γιὰ νὰ γίνουνε «πολιτισμένες», τὸ σπίτι ἔχασε τὴ ζέστη του, σὰν τὴν φωλιὰ ποὺ τὴν παράτησε τὸ πουλί, ὁ ἄνδρας ἔγινε ἀδιάφορος, τὰ παιδιὰ πήρανε κακὴ ἀνατροφή, ἡ ζωὴ ἔγινε βαρετή, κι ὅλα πᾶνε κατὰ γκρεμνού”.