Αυτή, είναι αρχή της Δημοκρατίας.

Συνεπώς, δεν είμαι διατεθειμένος να σας ζητήσω συγγνώμη γι αυτό, το οποίο θεωρώ όχι μόνο δικαίωμα αλλά κυρίως υποχρέωση.

Δεν είστε εσείς σε θέση να με καλέσετε σε απολογία. Οπότε δεν θα σας απολογηθώ κι όλας.

Αρθρογραφώ πολύ πριν με γνωρίσετε εσείς από τα γραπτά μου, σε εγνωσμένα έντυπα, στοχοποιώντας πάντα μεγάλα ψάρια, πολύ μεγαλύτερα απ’ό,τι φαντάζεστε. Δεν τα βάζω με τον απλό άνθρωπο. Υπερασπίζομαι τον απλό άνθρωπο απέναντι σε καρχαρίες. Εσείς με ποιους είστε κι ενοχλείστε;

Πάντα όμως, έκανα δυστυχώς τούτη την οικτρή διαπίστωση: Υπήρχε η παντελής αδυναμία να αντιμετωπίσει κανείς με αντεπιχειρήματα. Σπουδαίο πράγμα η τεκμηρίωση. Ίσως την μάθετε αν συνεχίσετε να με διαβάζετε περισσότερο.

Θα καταλάβετε κι απ’το σχόλιο του άλλου «ανώνυμου» , ότι εδώ, στοχοποιείται το πρόσωπο κι όχι αυτά που λέει! Η επίθεση γίνεται στο πρόσωπο κι όχι στα λεγόμενά του. Δεν υπάρχει αποδόμηση επιχειρημάτων , άλλα αποδόμηση της προσωπικότητας.

Ειρωνεία, ύβρεις, απαξίωση, κοροϊδία κοκ.

Αυτό ακριβώς, κάνετε κι εσείς. Οπότε καταλαβαίνετε, ότι αυτός είναι ένας επιπλέον λόγος που δεν με κάνει να αισθάνομαι την ανάγκη να σας δώσω λογαριασμό.

Εσείς, η ίδια, επιλέξατε μία άτυπη ιεραρχία στην σχέση σας απέναντί μου: Είστε από κάτω και είμαι από πάνω. Κατεβάστε το δάχτυλο λοιπόν. Το εκλαμβάνω ως αστείο.

Όταν αποφασίσεις να γράψεις, εκθέτεις τον εαυτό σου κι όταν εκθέτεις τον εαυτό σου πρέπει να έχεις γερό στομάχι. Τα ρηχά νερά των Σερβίων δεν πρόκειται να μου το χαλάσουν, μην ανησυχείτε.

Εύχομαι πάντως, να έρθει μια μέρα όπου ο κόσμος θα έχει δουλειά στον τόπο του. Να μην αναγκάζετε να ξενιτεύεται. Σ’αυτό ίσως συμφωνήσουμε.

Σ’αυτό που σίγουρα θα διαφωνήσουμε είναι ότι όλοι αυτοί, οι κατ’εσάς «δαιμονισμένοι», δεν θα σας οφείλουν καμία συγγνώμη επειδή ξενιτεύτηκαν. Προσέξτε το αυτό, διότι ίσως κάποτε καλέσετε στην ίδια απολογία τα παιδιά ή εγγόνια σας.

Αλλά δεν νομίζω να σας δώσουν την ίδια ευγενική απάντηση με την δική μου.

Φιλικά
Ανδρέας Τσιφτσιάν

Αυτή, είναι αρχή της Δημοκρατίας.

Συνεπώς, δεν είμαι διατεθειμένος να σας ζητήσω συγγνώμη γι αυτό, το οποίο θεωρώ όχι μόνο δικαίωμα αλλά κυρίως υποχρέωση.

Δεν είστε εσείς σε θέση να με καλέσετε σε απολογία. Οπότε δεν θα σας απολογηθώ κι όλας.

Αρθρογραφώ πολύ πριν με γνωρίσετε εσείς από τα γραπτά μου, σε εγνωσμένα έντυπα, στοχοποιώντας πάντα μεγάλα ψάρια, πολύ μεγαλύτερα απ’ό,τι φαντάζεστε. Δεν τα βάζω με τον απλό άνθρωπο. Υπερασπίζομαι τον απλό άνθρωπο απέναντι σε καρχαρίες. Εσείς με ποιους είστε κι ενοχλείστε;

Πάντα όμως, έκανα δυστυχώς τούτη την οικτρή διαπίστωση: Υπήρχε η παντελής αδυναμία να αντιμετωπίσει κανείς με αντεπιχειρήματα. Σπουδαίο πράγμα η τεκμηρίωση. Ίσως την μάθετε αν συνεχίσετε να με διαβάζετε περισσότερο.

Θα καταλάβετε κι απ’το σχόλιο του άλλου «ανώνυμου» , ότι εδώ, στοχοποιείται το πρόσωπο κι όχι αυτά που λέει! Η επίθεση γίνεται στο πρόσωπο κι όχι στα λεγόμενά του. Δεν υπάρχει αποδόμηση επιχειρημάτων , άλλα αποδόμηση της προσωπικότητας.

Ειρωνεία, ύβρεις, απαξίωση, κοροϊδία κοκ.

Αυτό ακριβώς, κάνετε κι εσείς. Οπότε καταλαβαίνετε, ότι αυτός είναι ένας επιπλέον λόγος που δεν με κάνει να αισθάνομαι την ανάγκη να σας δώσω λογαριασμό.

Εσείς, η ίδια, επιλέξατε μία άτυπη ιεραρχία στην σχέση σας απέναντί μου: Είστε από κάτω και είμαι από πάνω. Κατεβάστε το δάχτυλο λοιπόν. Το εκλαμβάνω ως αστείο.

Όταν αποφασίσεις να γράψεις, εκθέτεις τον εαυτό σου κι όταν εκθέτεις τον εαυτό σου πρέπει να έχεις γερό στομάχι. Τα ρηχά νερά των Σερβίων δεν πρόκειται να μου το χαλάσουν, μην ανησυχείτε.

Εύχομαι πάντως, να έρθει μια μέρα όπου ο κόσμος θα έχει δουλειά στον τόπο του. Να μην αναγκάζετε να ξενιτεύεται. Σ’αυτό ίσως συμφωνήσουμε.

Σ’αυτό που σίγουρα θα διαφωνήσουμε είναι ότι όλοι αυτοί, οι κατ’εσάς «δαιμονισμένοι», δεν θα σας οφείλουν καμία συγγνώμη επειδή το ξενιτεύτηκαν. Προσέξτε το αυτό, διότι ίσως κάποτε καλέσετε στην ίδια απολογία τα παιδιά ή εγγόνια σας.

Αλλά δεν νομίζω να σας δώσουν την ίδια ευγενική απάντηση με την δική μου.

Φιλικά
Ανδρέας Τσιφτσιάν

Καταστρώνει σχέδια.