Αν έχουμε μια πληγή και δεν έχουμε φάρμακα να την θεραπεύσουμε ειναι καλύτερα να την υποφέρουμε ανοικτή ή να της βάλουμε ψευτοφάρμακα για να μην φαίνεται ; Νομίζω το πρώτο κι ας υποφέρουμε. Δεν απορείτε γιατί οι περισσότεροι δεν αντέχουμε την ησυχία και θέλουμε παντα να βλέπουμε ή να ακούμε κάτι ; Ήξερα ανθρώπους που σε δυσκολίες που είχαν και δεν μπορούσαν να τις αντιμετωπίσουν απλώς έκλαιγαν, και πήγαν πολύ καλά στην ζωή τους. Άλλοι που προσπαθούσαν να τις ξεπεράσουν με ψευτικα τεχνάσματα, έκαμναν τα πράγματα χειρότερα. Το προπατορικό αμάρτημα το σβήνει το Βάπτισμα στην Ορθόδοξη Εκκλησία, αλλά η ανθρώπινη φύση παραμένει τραυματισμένη και χρειάζονται πολλά δάκρυα για να φτάσει ο άνθρωπος στο καθ’ ομοίωσιν.

Κρίνουν εξ’ ιδίων τα αλλότροια.Χώρια που αυτοί γεννήθηκαν και με το προπατορικό αμάρτημα.

Παρόλο που η ειλικρίνια είναι αξιοπρόσεκτη στα λόγια του π. Συμεών, να πω ότι δεν τρέχουν όλοι να ξεφύγουν από τον εαυτό τους…απλά τον αποδέχονται και τον αντιμετωπίζουν.

Δεν καταλαβαίνω φιλοσοφίες όπως αυτή; Αν όμως τον δεχτούμε και υποφέρουμε το κενό που μας μεταγγίζει, θα δεχτούμε τα γόνιμα δώρα της υπομονής

Αλλά από την άλλη αντιλαμβάνομαι ότι θέσεις όπως αυτή είναι αποτέλεσμα της απύθμενης ενοχής που καλλιεργεί ο Χριστιανισμός στην ανθρώπινη ύπαρξη….

Γιατί η αποδοχή του εαυτού μας να δημιουργεί κενο; τόσο άθλια και απαίσια είναι η ανθρώπινη ύπαρξη (εξαιρώντας εγκληματικές προσωπικότητες κ.α.);