Θα μπορούσε να το φιλοξενήσει στο κελί του μέχρι να περάσει η κακοκαιρία.Αλλά αυτός προτίμησε να μπει στο φουσκωμένο ποτάμι και να διακινδυνεύσει τόσο τη δική του ζωή,όσο και του παιδιού.Δεν το λές και σοφό.

Ένα βράδυ ο Άγιος ήταν στο κελί του και προσευχόταν . Έξω είχε σφοδρή καταιγίδα και το ποτάμι είχε φουσκώσει. Άκουσε κλάματα μικρού παιδιού , βγήκε έξω και είδε το παιδί που έκλαιγε και τον φώναζε να τον περάσει πέρα, για να μην πεθάνει από το κρύο και την βροχή.
Πήρε λοιπόν ο Άγιος ένα μεγάλο ξύλο, έκαμε το σταυρό του , μπήκε στο ποτάμι. Πέρασε και πήρε στον ώμο του το παιδί. Όταν περνούσε το ποτάμι, το παιδί του φαινότανε, πως βάραινε διαρκώς. Στηριζόταν με δυσκολία στο ξύλο. Η δοκιμασία ήταν μεγάλη. Επιτέλους έφθασε στη αντίπερα όχθη. Όταν άφησε το παιδί του είπε:
– Παιδί μου, τον κόσμο όλον, αν σήκωνα, δεν θα ήταν τόσο βαρύς όσο συ.
– Και όμως! του είπε το παιδί. Μετέφερες όχι μόνον τον κόσμο όλον, αλλά Εκείνον, που έπλασε τον κόσμο. Είμαι ο Χριστός, τον Οποίον εδώ υπηρετείς. Έπειτα από τα λόγια αυτά, το παιδί έγινε άφαντο.
Ο Άγιος γι’ αυτό και ζωφραφίζεται περνώντας το ποτάμι, στηριζόμενος στο ξύλο και με το παιδίον – Χριστό στον ώμο. Επειδή δε μετέφερε τον Χριστό ονομάστηκε, κατόπιν όταν βαπτίσθηκε, από Ρέπροβος, Χριστοφόρος. Από το περιστατικό αυτό, που μετέφερε τον Χριστό, είναι και ο προστάτης των μεταφορών, των αεροπόρων, των αυτοκινητιστών, των ταξιδιωτών.